III SA/Kr 2157/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Hanna Knysiak – Molczyk Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody z dnia 10 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno – technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego skargę oddala. I. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wójt Gminy D odmówił anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że B. P. zameldowana jest w budynku nr [...] położonym w miejscowości C od dnia 16.03.1995 r., a jej syn został tam zameldowany ze względu na miejsce pobytu stałego matki z datą sporządzenia aktu urodzenia, tj. z dniem 23.11.1998r. Organ wskazał, iż B. P. oświadczyła, że jej druk zgłoszenie pobytu stałego w budynku nr [...] położonym w miejscowości C podpisała babcia męża – B. P., która była właścicielką gospodarstwa rolnego wraz z zabudowaniami na podstawie aktu własności ziemi. Organ ustalił również, że w latach 1995-1997 właścicielem działki ewid. nr [...] położonej w obrębie C, na której posadowiony jest m.in. budynek mieszkalny o numerze porządkowym [...] byli B. P. i W. P. B. P. zmarła dnia 13.01.1999 r., a W. P. zmarł dnia 15.10.1994 r. Organ I instancji stwierdził, że z powodu braku dokumentów źródłowych, tj. druków zgłoszeń pobytu stałego z roku 1995 nie można sprawdzić, kto w istocie podpisał druk zgłoszenia pobytu stałego B. P. Druki te – zgodnie z przepisami - zostały zniszczone za zgodą Archiwum Państwowego. Organ I instancji wyjaśnił, że anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego można dokonać wtedy gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sposób jednoznaczny udowodni się bezprawność dokonanego zameldowania. Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. Po rozpatrzeniu odwołania H. P. i M. P., Wojewoda decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji stwierdził, że z uwagi na zniszczenie druku zgłoszenia pobytu stałego B. P. organ I instancji winien był przeprowadzić dowód z przesłuchania stron i świadków celem ustalenia, czy w dacie rejestracji pobytu stałego B. P. i małoletniego J. P. ich sprawy życiowe koncentrowały się pod adresem: C [...]. W związku z tym organ odwoławczy nakazał by organ I instancji wezwał do Urzędu Gminy D na jeden termin osoby mieszkające pod adresem: C [...] (strony i świadków) oraz w sąsiedztwie przedmiotowego budynku. Dodatkowo organ II instancji zarzucił, że uzasadnienie faktyczne decyzji organu I instancji nie spełniało norm zawartych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. II. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wójt Gminy D decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z wytycznymi Wojewody wezwał na dzień 10.06.2014 r. wszystkie strony i świadków mieszkających w budynku nr [...] oraz dwóch świadków: S. P. i A. M., mieszkających w sąsiedztwie przedmiotowego budynku w celu ustalenia, czy B. P. mieszkała pod adresem C [...] w dacie rejestracji pobytu stałego. W związku jednak z tym, że A. M. stwierdził, że ma częste zaniki pamięci na dzień 26.06.2014 r. wezwano dwóch nowych świadków: J. R. i A. B. mieszkających również w sąsiedztwie przedmiotowego budynku. Organ I instancji wskazał, iż przesłuchiwana w charakterze strony B. P. zeznała, że w budynku nr [...] położonym w miejscowości C mieszka od 14.08.1993 r., tj. od dnia ślubu i w dacie rejestracji pobytu, tj. w dniu 16 marca 1995 r. jej sprawy koncentrowały się pod tym adresem. Oświadczyła również, że w przedmiotowym budynku mieszkała w momencie rejestracji urodzenia swojego syna J. Fakt zamieszkiwania B. P. w dacie rejestracji jej pobytu i pobytu jej syna J. P. w tym budynku potwierdziły również strony postępowania, tj. B. P., G. P. oraz E. P. (w kwestii zamieszkiwania B. P. w przedmiotowym budynku w dacie rejestracji pobytu stałego J. P.). Natomiast M. P., K. P., H. P. oświadczyli, że B. P. i jej małoletni syn J. P. nie mieszkali pod adresem C nr [...] w dacie rejestracji ich pobytu. Z kolei przesłuchiwani świadkowie: S. P., A. B. i J. R. oświadczyli, że B. P. zamieszkała w budynku nr [...] położonym w miejscowości C zaraz po ślubie z G. P. i jej sprawy życiowe od dnia ślubu do chwili obecnej koncentrują się w tym budynku. Świadkowie potwierdzili również, że B. P. mieszkała w przedmiotowym budynku w dacie rejestracji urodzin jej syna J. B. P. zawarła związek małżeński z G. P. dnia 14.08.1993 r. Organ I instancji dał wiarę zeznaniom świadków, gdyż są to osoby znające B. P. i jej małoletniego syna J, mieszkające w bardzo bliskiej odległości od budynku nr [...] położonego w miejscowości C. Organ nie dał natomiast wiary zeznaniom stron postępowania, tj. M. P., K. P. i H. P. z uwagi na konflikt między współwłaścicielami nieruchomości, a konkretnie między wnioskodawcami a B. Organ I instancji stwierdził, że H. P. nie mieszka w budynku nr [...] położonym w miejscowości C od 22.09.1969 r. (data wymeldowania do W), a zatem nie może wiedzieć od kiedy B. P. mieszka w budynku nr [...] w miejscowości C i czy mieszkała w dacie rejestracji swojego pobytu, tj. w dniu 16.03.1995 r. i pobytu swojego syna J., tj. w dniu 23 listopada 1998 r. Organ zaznaczył, że również K. P. nie mieszka w budynku nr [...] położonym w miejscowości C od dnia 13.08.1966 r. (data zameldowania w miejscowości M pow. k woj. [...]) i nie może wiedzieć od kiedy B. P. mieszka w budynku nr [...] w miejscowości C i czy mieszkała tam w dacie rejestracji swojego pobytu oraz pobytu swojego syna J. Organ I instancji wyjaśnił, że anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego można dokonać wtedy gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sposób jednoznaczny udowodni się bezprawność dokonanego zameldowania, a konkretnie, że w dacie zameldowania zameldowany nie przebywał pod wskazanym adresem z zamiarem stałego przebywania. Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. Z powołaną decyzją nie zgodziły się H. P. oraz M. P. i w ustawowym terminie złożyły odwołania do Wojewody. M. P. podniosła, iż po ślubie G. P. z B. P., żyjący wówczas W. P. nie zgadzał się na zameldowanie wymienionej. Wskazała, iż po śmierci W. P., B. P. zameldował synową – B. P., fałszując na druku meldunkowym podpis B. P. H. P. podała natomiast, iż wyrokiem Sądu nabyła prawo do majątku po rodzicach: B. P. i W. P. i jest aktualnie właścicielką 1/4 majątku po zmarłych. Od śmierci ojca – W. P., była współwłaścicielką budynku nr [...] w miejscowości C, powinna zatem decydować o tym kto jest zameldowany w rzeczonej nieruchomości, a nie wyraziła zgody na zameldowanie B. P. i jej małoletniego syna J. P. Podniosła, iż jej matka B. P. nie wyraziła zgody na zameldowanie B. P. Obydwie odwołujące się zarzuciły, że w trakcie prowadzenia postępowania przed organem I instancji, zadawano pytania dotyczące spraw osobistych, co było niedopuszczalne. Ponadto H. P. wskazała, iż B. P. nie mieszkała w budynku nr [...] w miejscowości C od 14 sierpnia 1993 r. Jednocześnie wyjaśniła, iż córka B. P. – K. W., urodzona 25 listopada 1994 r., była zameldowana w D, tam gdzie jej matka. Dopiero po śmierci W. P. zostały zameldowane pod adresem: C [...], bez zgody właścicieli. Wniosły zatem o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia 10 listopada 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy D z dnia [...] 2014 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw zarówno do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 16 marca 1995 r. pobytu stałego B. P. pod adresem: C [...], jak również do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 23 listopada 1998r. pobytu stałego małoletniego J. P. pod w/w adresem. Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie udało się ustalić, kto podpisał druk "Zgłoszenie pobytu stałego" stanowiący podstawę zameldowania B. P. na pobyt stały pod adresem: C [...] w dniu 16 marca 1995 r., jednak uznał, że nie ma to w przedmiotowej sprawie znaczenia. Organ II instancji podniósł, że H. P. wskazała, iż od śmierci ojca – W. P., właścicielami budynku nr [...] w miejscowości C byli: B. P., B. P., K. P., M. P. i H. P. Zdaniem Wojewody, wystarczyło zatem, aby jedna z osób dysponujących tytułem prawnym do budynku nr [...] w miejscowości C potwierdziła na druku meldunkowym pobyt B. P. pod wskazanym wyżej adresem, zaś zgoda pozostałych współwłaścicieli nie była potrzebna. Organ odwoławczy stwierdził, że dano wiarę zeznaniom osób mieszkających w sąsiedztwie spornego budynku, którzy zgodnie twierdzili, że B. P. koncentruje swoje sprawy życiowe pod w/w adresem od zawarcia związku małżeńskiego z G. P., tj. od dnia 14 sierpnia 1993 r. Odnosząc się natomiast do zameldowania małoletniego J. P. na pobyt stały pod w/w adresem, organ II instancji stwierdził, że jego pobyt został zarejestrowany pod wskazanym adresem na podstawie aktu urodzenia, sporządzonego z datą 23 listopada 1998 r. Organ wyjaśnił przy tym, że osoba zgłaszająca w urzędzie stanu cywilnego urodzenie J. P. oświadczyła, że małoletni będzie mieszkał pod adresem C [...], dlatego też dokonano zameldowania na pobyt stały w rzeczonym budynku. Urzędnik przyjmujący oświadczenie nie miał podstaw do kwestionowania oświadczenia osoby zgłaszającej urodzenie J. P. Wątpliwości, co do prawidłowości zameldowania, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pojawiły się dopiero w trakcie postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek H. P. Organ l instancji miał zatem obowiązek wyjaśnić wątpliwości i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 23 listopada 1998 r. pobytu stałego J. P. pod wskazanym wyżej adresem. Organ II instancji stwierdził, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ pierwszoinstancyjny wykazało, że matka J. P. – B. P., koncentruje swoje sprawy życiowe w budynku nr [...] w miejscowości C od 1993 r. Ogniskowała swoje sprawy osobiste i majątkowe pod wskazanym wyżej adresem, również w dacie urodzenia syna – J. P. W tym stanie sprawy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ocenił iż H. P., K. P. oraz M. P. – współwłaściciele budynku nr [...] w miejscowości C, nie wyrażają zgody na pobyt rodziny brata – B. P. w spornej nieruchomości i chcieliby, aby B. P. i jej syn J. utracili prawo do przebywania pod wskazanym wyżej adresem. Próbują zatem wyprowadzić ich z budynku poprzez anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego, co jest niedopuszczalne. Wojewoda wyjaśnił, że jeśli K. P., M. P. oraz H. P. nie życzą sobie, aby B. P. i jej małoletni syn J. mieszkali w budynku, który jest ich współwłasnością, to powinni swoich praw dochodzić na drodze cywilnoprawnej przed sądami powszechnymi. Anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu nie może bowiem stanowić podstawy do wyprowadzenia ich z lokalu. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji zostało sformułowane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a., gdyż w sentencji tej decyzji nie wskazano dat w jakich nastąpiło zameldowanie B. P. i jej syna J. P. na pobyt stały pod adresem: C [...], a nadto zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., nie mniej uznał, że powyższe uchybienia proceduralne nie miały wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a zatem zaskarżona decyzja jako zasadna winna być utrzymana w mocy. Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się H. P. i pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli oraz ocenę stopnia koncentracji spraw życiowych pod adresem C [...]. Zdaniem skarżącej, stanowiska obu organów zostały oparte na błędnie ustalonym stanie faktycznym w oparciu o zeznania świadków, którzy nie mogli mieć żadnej wiedzy o koncentracji życiowych spraw B. P., nie przebywali w tym czasie we wskazanej miejscowości i nie kontaktowali się ze stronami w tym czasie. Poza tym ich zeznania nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dokumentami. Skarżąca zarzuciła również, że doszło do naruszenia art. 10 kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie jej ustosunkowanie się do przeprowadzonych dowodów w postaci zeznań świadków, na podstawie których organ dokonał błędnych ustaleń. Skarżąca stwierdziła, że w dniu 19 sierpnia 2014r. nie miała możliwości zadawania pytań zeznającym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności organ II instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w odwołaniu, do zameldowania B. P. i jej małoletniego syna J. P. pod adresem C [...] nie była wymagana zgoda współwłaścicieli budynku. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia przepisów postępowania i oparcia rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Organ wyjaśnił, że stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie zeznań osób, które ze względu na zamieszkiwanie w pobliżu budynku nr [...] w C w dacie rejestracji pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. miały wiedzę, czy i od kiedy zamieszkuje oni w w/w budynku. Za niezasadny organ uznał także zarzut pozbawienia skarżącej możliwości zadawania B. P. pytań w dniu 19 sierpnia 2014r. Organ II instancji stwierdził, że wyjaśnienie złożone przez B. P. w tym dniu nastąpiło w toku czynności zapoznania się przez nią z aktami sprawy w trybie art. 10 kpa. Natomiast prawo do zadawania pytań stronom jest realizowane podczas rozprawy administracyjnej. Wojewoda stwierdził, że ustalenie, iż w dniu 16 marca 1995 r., a także w dacie urodzenia syna J. P., tj. w dniu 23 listopada 1998r. B. P. zamieszkiwała w budynku nr [...] w C stanowiło podstawę dla stwierdzenia, że prawidłowo organ zarejestrował pod tym adresem w dniu 23 listopada 1998r. pobyt małoletniego J. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga H. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia sprawdzenia prawidłowości dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji pobytu stałego B. P. i jej małoletniego syna J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. Kwestię zameldowania regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), które stanowią: "Art. 6. 1. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania." "Art. 10. 1. Osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. 2. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu." "Art. 47. 1. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. 2. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy." Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów należy podnieść, że warunkiem niezbędnym do dokonania prawidłowej czynności zameldowania osoby na pobyt stały pod podanym adresem jest fakt uprzedniego faktycznego zamieszkania tej osoby pod tym adresem (art. 6 ust. 1). Natomiast z treści art. 47 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o faktycznym (rzeczywistym) miejscu pobytu osób. Należy podkreślić, że zameldowanie jest wyłącznie czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt pobytu osoby pod danym adresem. Odmienne stanowisko pozbawiałoby możliwości uregulowania takiej sytuacji przez organy meldunkowe wbrew regulacjom ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, która określa w art. 6 ust. 1 że: "pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania" oraz w art. 10 ust. 2 że: "zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu". W odniesieniu do kwestii badania prawidłowości czynności materialno - technicznej zameldowania jednolite jest stanowisko sądów administracyjnych, które Sąd w sprawie w pełni podziela. Uwzględniając cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie, faktycznie w lokalu przebywa. Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźnej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1278/10, LEX nr 758732, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 561/11, LEX nr 1259055, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 417/12, LEX 1226436). Zameldowanie osoby na pobyt stały jest dokonane prawidłowo, jeżeli osoba ta zamieszkuje w lokalu, w którym zarejestrowano jej pobyt stały i zamieszkiwała tam w dacie zameldowania z zamiarem pobytu stałego. Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły, że B. P. w dacie zarejestrowania pobytu stałego w budynku nr [...] położonym w miejscowości C przebywała tam z zamiarem stałego zamieszkiwania. Z akt sprawy wynika, że B. P. pod w/w adresem mieszka od 14 sierpnia 1993 r., tj. od dnia ślubu z G. P. (k. 55 t. II akt administracyjnych), a została tam zameldowana w dniu 16 marca 1995 r. na podstawie druku "Zgłoszenia pobytu stałego", który podpisała wówczas B. P. (k. 21 t. I akt administracyjnych). Organy nie mogły jednak zweryfikować powyższej informacji, ponieważ druk "Zgłoszenia pobytu stałego" został zniszczony za zgodą Archiwum Państwowego (k. 22-28 t. I akt administracyjnych). Zeznania B. P. zostały potwierdzone przez osoby mieszkające w sąsiedztwie budynku nr [...] w miejscowości C, które zostały przesłuchane w charakterze świadków w dniu 10 i 26 czerwca 2014 r. Byli to: S. P. (k. 63-64 t. II akt administracyjnych), J. R. (k. 72-73 t. II akt administracyjnych) i A. B. (k. 69-70 t. II akt administracyjnych). Wszyscy ci świadkowie potwierdzili, że B. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C zamieszkała od ślubu z G. P. i do chwili obecnej koncentrują się tam jej sprawy życiowe. W ocenie Sądu, organy administracyjne prawidłowo postąpiły nie uwzględniając zeznań K. P. (k. 48-49 t. II akt administracyjnych), H. P. (k. 52-53 t. II akt administracyjnych) i M. P. (k. 50-51 t. II akt administracyjnych), gdyż pozostają oni w konflikcie z B. P. i jej rodziną na tle prawa do przedmiotowego budynku. Poza tym ich zeznania pozostają w sprzeczności z zeznaniami S. P., J. R. i A. B., a więc osób w żaden sposób nie zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy. Jeżeli chodzi o kwestię zameldowania małoletniego J. P. to należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, że w budynku nr [...] położonym w miejscowości C został on zameldowany w dniu 23 listopada 1998 r. na podstawie sporządzonego w tym dniu aktu urodzenia. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych: "Art. 14. 2. Zgłoszenie urodzenia dziecka dokonane we właściwym urzędzie stanu cywilnego zastępuje zameldowanie. Datą zameldowania dziecka jest data sporządzenia aktu urodzenia. Zameldowania dokonuje organ gminy właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego matki dziecka lub tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa, a w przypadku braku miejsca pobytu stałego - organ właściwy ze względu na miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące." Aby zatem można było zbadać, czy zameldowanie J. P. pod wskazanym adresem było prawidłowe należało ustalić, czy jego matka – B. P. koncentrowała swoje sprawy życiowe w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. Z zeznań B. P. (k. 58-59 t. II akt administracyjnych) wynika, że jego synowa – B. P. mieszkała pod w/w adresem od dnia ślubu z jego synem G. P., tj. od dnia 14 sierpnia 1993 r., a więc także w dacie rejestracji pobytu jej syna J. P. Informacje te potwierdzili w swoich zeznaniach: E. P. (strona postępowania; k. 56-57 t. II akt administracyjnych), S. P. (świadek; k. 63-64 t. II akt administracyjnych), J. R. (świadek; k. 72-73 t. II akt administracyjnych) i A. B. (świadek; k. 69-70 t. II akt administracyjnych). Wszystkie te osoby potwierdziły, że B. P. w momencie urodzenia syna J. mieszkała w budynku nr [...] położonym w miejscowości C. W związku z tym należy uznać, że czynność materialno-techniczna polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego J. P. w budynku nr [...] położonym w miejscowości C była prawidłowa i brak było podstaw do jej anulowania. Zdaniem Sądu, zameldowanie wbrew woli właściciela stanowi niewątpliwie dla niego uciążliwość, jednakże ze względu na rejestracyjny charakter jaki meldunkowi nadał ustawodawca, okoliczność ta nie może mieć znaczenia w sprawie. Na gruncie przepisów meldunkowych nie powinno się bowiem załatwiać innych spraw spornych (w tym majątkowych, finansowych czy rodzinnych), gdyż do rozstrzygania tych kwestii właściwe pozostają sądy powszechne. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem uzależniona od stosunków panujących między stronami, nie wpływa na charakter tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określoną osobę. Zameldowanie, jako rejestracja stanu faktycznego nie sankcjonuje tego stanu, jak również nie tworzy jakichkolwiek uprawnień do uzyskania praw do mieszkania, skoro dokonanie zameldowania również nie jest uzależnione od przysługującego tytułu prawnego do lokalu. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze. Organy administracyjne ustaliły bowiem w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy opierając się na dostępnych dowodach i zeznaniach stron oraz świadków. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie została ona również pozbawiona czynnego udziału w sprawie, gdyż w dniu 19 sierpnia 2014 r. nie odbywało się żadne przesłuchanie stron, czy świadków, a jedynie zapoznawanie się z zebranym materiałem dowodowym przez pozostałe strony postępowania, tj. B. P., G. P., B. P. i E. P. (k. 95 t. II akt administracyjnych). Organy administracyjne nie miały obowiązku zawiadamiać o tym skarżącej. Skarżąca była natomiast obecna podczas przesłuchania tych osób w dniu 10 czerwca 2014r. i miała możliwość zadawania im pytań z czego jednak nie skorzystała. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracji obu instancji przeprowadziły prawidłowo postępowanie w sprawie i dokonały właściwej oceny stanu faktycznego. W przeprowadzonym postępowaniu organy w żaden sposób nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.