III SA/Kr 244/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 lutego 2014 r. w dniu sprawy ze skargi Burmistrza Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 21 listopada 2013 r. znak: [....] w przedmiocie przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia odrzucić skargę Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia 27 września 2013 r. znak: [....] odmówił B.S. przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Odwołanie od tej decyzji wniosła B.S. , w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 21 listopada 2013 r. znak: [....] uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Skargę na powyższą decyzję SKO w N. wniósł Burmistrz Miasta R. W odpowiedzi na skargę SKO w N. wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2012 r. póz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie mieści się jednak organ l instancji, który wydał decyzję w toku postępowania administracyjnego, ponieważ uprawnienie do orzekania w sprawie administracyjnej nie jest tożsame z istnieniem po stronie takiego organu interesu prawnego, który mógłby być chroniony poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie OSK 1017/04, że "Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego". W wyroku tym sygn. akt III SA/Kr 244/14 NSA podkreślił ponadto, że "Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna". Podkreślić trzeba, że taki pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, co potwierdzają także późniejsze orzeczenia NSA, np. postanowienie z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2352/11 (Lex Omega nr 1070388) oraz postanowienie z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12 (Lex Omega 1137662). W tym ostatnim orzeczeniu NSA stwierdził, że "Nie może być dopuszczalna sytuacja, którą ocenić należałoby jako kuriozum, że ten sam podmiot -gmina (jej organ) - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz - gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia." W związku z powyższym Sąd uznał przedmiotową skargę Burmistrza Miasta R. za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.