III SA/Kr 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 14 listopada 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 11 października 2017 r. znak: [...] orzekającej o skierowaniu S. Ś. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. Ś. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia 11 października 2017 r. znak: [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że skutkiem wykonania decyzji organu I instancji będzie powstanie dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zostanie pozbawiony możliwości obrony przez skarżącego swoich praw i wolności, w tym oceny prawidłowości zaskarżanej decyzji. Stanowisko to wynika z faktu, że zaskarżana decyzja dotyczy skierowania skarżącego na badania lekarskie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Jej wykonanie przed rozstrzygnięciem niniejszej skargi powodować będzie, że skarga ta stanie się bezprzedmiotowa. W konsekwencji, godzi to w zagwarantowane każdemu obywatelowi konstytucyjne prawo do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) dalej w skrócie jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004 podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie danego aktu. W badanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Sąd stwierdza, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu, jak i aktu wydanego w granicach sprawy. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także w powiązaniu z przepisami art. 134 i 135 P.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. Oznacza to, że w niniejszej sprawie treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęta jest również decyzja organu I instancji, którą ustalono obowiązek poddania się badaniom lekarskim przez skarżącego. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż zobowiązuje skarżącego do poddania się badaniom lekarskim. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazać należy, że skarżący we wniosku nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które miały by spowodować powstanie znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji organu pierwszej instancji. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności potwierdzających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd. Istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre takie jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II OZ 358/12, opub. w Lex Omega nr 1166174; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 921/12, opub. w Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, ale musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 768/12, opub. w Lex Omega nr 1145639). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II FZ 595/10, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przy czym zauważania wymaga, że wykonanie badań lekarskich nie może rodzić samo w sobie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ istotą decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest poddanie się badaniom, a nie będące ich potencjalną konsekwencją cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie badań lekarskich istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem będzie podlegała zaskarżeniu w odrębnym trybie. Wyjaśniając bliżej, skierowanie na badanie lekarskie nie oznacza automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu zdrowia osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami. Samo wykonanie badania nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Nie może zatem odnieść oczekiwanego przez wnioskodawcę skutku argumentacja jakoby poprzez wykonanie decyzji skarżącemu zamknięto drogę do sądu. Poddanie się badaniom lekarskim, bez wskazania jego kwalifikowanych skutków, nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że gdyby podzielić argumentację wniosku o wstrzymanie, to ustawodawca postanowiłby co do tego rodzaju spraw o wstrzymaniu ich wykonania z urzędu jako właśnie ograniczających prawo do sądu. Nie zrobiono tego, bowiem ważny interes społeczny polegający na bezpieczeństwie ruchu drogowego przeważa nad indywidualnym interesem możliwości prowadzenia pojazdu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.