III SA/Kr 265/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia 29 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala. wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2016r. Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Wójt Gminy K wymeldował J. S. z pobytu stałego z miejscowości J ul. L. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że J. S. opuścił miejsce pobytu stałego w J przy ul. L. Organ I instancji stwierdził, że stan ten potwierdzili przesłuchani na tę okoliczność świadkowie: M. B., A. K., H. B., K. K. oraz strony postępowania J. K. i J. S. Organ I instancji uznał zatem, że J. S. opuścił dom w sposób świadomy i dobrowolny, nie korzysta z niego, a opuszczenie domu ma charakter trwały, poprzez zerwanie kontaktu z domem i zabranie rzeczy. W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta Gminy J. S. nie zgodził się z twierdzeniem, że opuścił mieszkanie w sposób dobrowolny, zabierając swoje rzeczy. Odwołujący się wyjaśnił, że powodem jego wyprowadzenia się z lokalu w J przy ul. L była sytuacja życiowa związana ze zgonem żony, a następnie jego pobytem w szpitalu. Po wyjściu ze szpitala odwołujący się, z uwagi na zły stan zdrowia, zmuszony był zamieszkać u córki, która na jego prośbę zabrała z jego domu potrzebne mu rzeczy. Odwołujący się zadeklarował zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu i podał, że w miejscu obecnego przebywania, tj. pod adresem: Z zadeklarował pobyt czasowy. W dalszej części odwołania J. S. stwierdził, iż zmiana zamka w drzwiach wejściowych do mieszkania uniemożliwiła mu powrót do lokalu, dlatego złożył w tej sprawie stosowne zawiadomienie do Prokuratury. Decyzją z dnia 29 grudnia 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388 z późn. zm.), Wojewoda uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2015r. nr [...] i odmówił wymeldowania J. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu w J przy ul. L. Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności, ponieważ J. S. nie opuścił miejsca pobytu w sposób dobrowolny i trwały. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zebrany w sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje na brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego przez J. S. Zdaniem organu, rozpatrując przedmiotową sprawę trudno też mówić o trwałości opuszczenia, skoro J. S. uznaje opuszczenie za czasowe i deklaruje zamiar powrotu do lokalu stałego zameldowania. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma ponadto zgłoszenie przez J. S. w organie meldunkowym pobytu czasowego w miejscu aktualnego przebywania. Organ II instancji wyjaśnił, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez J. S. wynikało ze zmiany jego sytuacji życiowej. Przeżycia związane ze zgonem żony miały istotny wpływ na stan jego zdrowia. Odwołujący się był hospitalizowany, a po wyjściu ze szpitala wymagał opieki. Z uwagi na okoliczność, iż wówczas nie mógł funkcjonować samodzielnie, czasowo zamieszkał u córki, J. B., która zapewniła ojcu pomoc i opiekę. Z zeznań, które J. B. złożyła w dniu 8 września 2015r. do protokołu przed organem I instancji wynikało, że nie wie ona przez jaki okres czasu J. S. będzie u niej przebywał, jednak zamierza on wrócić do swojego poprzedniego miejsca zamieszkania. Organ II instancji podkreślił, że żaden przepis ustawy nie przewiduje, w jaki sposób osoba zameldowana na pobyt stały ma korzystać z danego lokalu, w jakim zakresie i z jaką częstotliwością. Wobec tego uznać należy, iż nawet sporadyczne przebywanie w lokalu nie daje podstawy do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej. Również przebywanie poza miejscem pobytu stałego w celu skorzystania z pomocy i opieki krewnych, a właśnie taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, nie stanowi okoliczności pociągającej za sobą obowiązek wymeldowania się, skoro dowiedzione zostało, że osoba, o której powyżej mowa, miejsca pobytu stałego nic opuściła w sposób trwały i pomimo obecnych trudności związanych z wejściem do lokalu, nadal ma zamiar stałego w nim przebywania. Wojewoda zwrócił również uwagę, że decyzja organu I instancji została wydana przez Wójta Gminy z uchybieniem przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. Organ I instancji w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wyjaśnił wprawdzie podstawę prawną, lecz nie przytoczył treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności, który to przepis stanowił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia - czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Wojewody, nieprzytoczenie przez organ gminy w K w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji treści przepisu prawa materialnego, czyli art. 35 ustawy o ewidencji ludności, naruszało określoną w art. 9 k.p.a. zasadę ogólną postępowania administracyjnego, tj. zasadę informowania stron. Podsumowując organ II instancji uznał, że brak dobrowolności i trwałości opuszczenia przez J. S. miejsca pobytu stałego lokalu w J przy ul. L wykluczał możliwość utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Wojewody J. K. wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a poczynionych z rażącą obrazą prawa, która miała wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i art. 10 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, gdyż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, 2. art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, 3. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wymeldowania J. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu w J przy ul. L. Zdaniem skarżącej organ II instancji bezpodstawnie stwierdził, że opuszczenie miejsca stałego pobytu przez J. S. "nie miało charakteru dobrowolnego i nie jest trwałe". Skarżąca wskazała, że J. S. często przebywał w szpitalu a jego pobyt w szpitalu po śmierci żony wynikał z faktu nadużywania alkoholu. Z tego też powodu bardzo często był hospitalizowany, czasem 2, 3 czy 4 dni, a czasem na kilka godzin od 8 do 10 na szpitalnym oddziale ratunkowym. Skarżąca podkreśliła, że J. S. dobrowolnie wyprowadził się z zajmowanego mieszkania, zabrał swoje rzeczy i część rzeczy stanowiących współwłasność jego i jego byłej żony. Zameldował się na pobyt czasowy u swojej córki do 13 lipca 2020r. Zdaniem skarżącej, gdyby J. S. rzeczywiście miał zamiar dalej mieszkać w lokalu w J przy ul. L, to regulowałby czynsz i opłaty za ten lokal (w lokalu tym po śmierci M. S. nikt nie mieszka). Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym od lat przyjmuje się, że obiektywnym dowodem na trwałość i dobrowolność opuszczenia lokalu jest zachowanie osoby po opuszczeniu lokalu. Tymczasem J. S. do chwili obecnej nie podjął działań na drodze sądowej o przywrócenie posiadania lokalu w J przy ul. L. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. skarżąca w ogóle nie wskazała, jakie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy zostały zaniechane. W ocenie organu stan sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący, nie było zatem potrzeby przeprowadzania dodatkowych wyjaśnień. Zarzucając naruszenie art. 8 k.p.a. skarżąca również nie wskazała, jakie postępowanie organu naruszyło zaufanie uczestników do organów władzy publicznej. Za całkowicie chybiony organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., skarżącej umożliwiono bowiem czynny udział w postępowaniu w każdym z jego stadiów. Zdaniem organu nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 77 k.p.a., gdyż materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do uzasadnienia skargi, organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw do wymeldowania J. S. W odniesieniu do twierdzeń skarżącej o nadużywaniu przez J. S. alkoholu, Wojewoda zwrócił uwagę, że w toku postępowania i składania wyjaśnień przed organem I instancji, skarżąca nie wskazywała żadnych okoliczności co do tego, że J. S. przyczynił się własnym zachowaniem do pozostawania poza miejscem pobytu stałego. Skarżąca nie podważała również żadnych wyjaśnień składanych przez strony i świadków, w oparciu o które organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę co do istoty, a z których wynika w sposób bezsporny, że J. S. opuścił miejsce pobytu stałego nie na skutek realizacji z góry powziętego zamiaru, lecz na skutek zdarzeń obiektywnych, szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji, na które nie miał wpływu. Zdaniem organu zdarzenie jakim była śmierć żony J. S., a następnie pobyt w szpitalu, usprawiedliwiają pobyt u córki, gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy. Organ odwoławczy wyjaśnił również, jakie konsekwencje dla pobytu stałego wywołuje rejestracja pobytu czasowego. W ocenie organu konsekwencji tych nie niweczy okoliczność podnoszona w skardze, tj. nieuczestniczenie w ponoszeniu opłat i czynszu. Organ wskazał przy tym, że J. S. nie jest zobligowany do ponoszenia tych kosztów, gdyż nic takiego nie wynika z umowy darowizny (§ 5 aktu notarialnego). Za w pełni przekonujące Wojewoda uznał wynikające z odwołania wyjaśnienia przyczyn, z jakich J. S. nie występował do sądu powszechnego z wnioskiem o przywrócenie możliwości korzystania z lokalu, do czego jest uprawniony z mocy § 5 aktu notarialnego umowy darowizny. Przepisy ustawy o ewidencji ludności nie stawiają wymogu utrzymywania więzi z miejscem zameldowania na pobyt stały w czasie przebywania w miejscu zameldowania na pobyt czasowy. W opinii organu J. S. dokonując zameldowania na pobyt czasowy u córki, trwający do 13 lipca 2020r., skoncentrował swoje sprawy życiowe przez określony czas w innym lokalu, bez zamiaru zmiany miejsca zameldowania na pobyt stały. Potwierdził w ten sposób, że przez określony czas nie jest zainteresowany pobytem w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż jego interesy życiowe ze względu na określone okoliczności skupiły się w miejscu zameldowania na pobyt czasowy. Trudno przyjmować, by w tych okolicznościach J. S. był zobowiązany do wykazania zamiaru pobytu w miejscu zameldowania na pobyt stały poprzez podejmowanie działań prawnych, jak wystąpienie z pozwem o przywrócenie możliwości korzystania z lokalu. W piśmie z dnia 16 maja 2016r. J. S. wniósł o oddaleni skargi, gdyż jego zdaniem zaskarżona decyzja jest prawidłowa i znajduje odbicie w zgromadzonym materiale dowodowym. Uczestnik postępowania nie zgodził się z zarzutami skargi, że przyczynił się swoim zachowaniem do opuszczenia miejsca stałego pobytu. J. S. wyjaśnił, że jest osobą w podeszłym wieku, obarczoną wieloma chorobami a jego stan zdrowia nie pozwala mu na nadużywanie alkoholu. J. S. stwierdził również, że nie ma obowiązku płacenia czynszu, gdyż taki obowiązek nie wynika z umowy darowizny przedmiotowego mieszkania. Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wyrażając pogląd, że została ona wydana przedwcześnie. W ocenie skarżącej J. S. wyprowadzając się z przedmiotowego lokalu na stałe, miał wolę opuszczenia lokalu na stałe, a roszczenia, które teraz podnosi mają podłoże finansowe związane z uzyskaniem przez niego informacji o zamiarze sprzedaży tego lokalu przez jego właścicielkę. Pełnomocnik skarżącej potwierdził, że J. S. dwukrotnie zwracał się do organów ścigania z zawiadomieniem o pozbawieniu go możliwości korzystania z przedmiotowego lokalu. Potwierdził również, że skarżąca wymieniła w tym lokalu zamki, a J. S. nie ma kluczy. Pełnomocnik zaznaczył jednak, że wymiana zamków była spowodowana koniecznością zabezpieczenia tego lokalu przed osobami niepowołanymi. W ocenie pełnomocnika skarżącej utrzymanie decyzji organu II instancji w mocy spowoduje konieczność ponoszenia przez skarżącą kosztów utrzymania tego lokalu aż do 2020 roku. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uzasadniania wniosek, że w chwili opuszczania tego lokalu J. S. miał zamiar go opuścić na stałe, zabrał z niego wszystkie rzeczy osobiste oraz meble. W przeprowadzce pomagała mu córka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388 z późn. zm.), a w szczególności art. 35 tej ustawy, który przewiduje, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (czyli organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji). Decyzja o wymeldowaniu (podobnie jak zameldowanie) ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza ona, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 10.07.2012r., sygn. akt II OSK 824/11, publ. Lex nr 1219265; wyrok NSA z dnia 24.02.2006r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex nr 194344). Do wymeldowania osoby fizycznej w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie kumulatywnie następujących przesłanek: faktycznego opuszczenia lokalu oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się (wyrok WSA z dnia 11.09.2013r., sygn. akt IV SA/Wa 1106/13, publ. Lex nr 1377775). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z opuszczeniem lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy dana osoba rezygnuje z zamieszkiwania w lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt V SA 3169/00, publ. LEX nr 50123; z dnia 21.03.2001r., sygn. akt V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643; z dnia 23.09.1999r., sygn. akt V SA 252/99, publ. LEX nr 49952; z dnia 18.04.2012r., sygn. akt II OSK 223/12, publ. Lex nr 1219098; z dnia 19.10.2010r., sygn. akt II OSK 1577/09, publ. Lex nr 746658; z dnia 7.12.2005r., sygn. akt II OSK 302/05, publ. Lex nr 190969; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.09.2013r., sygn. akt IV SA/Wa 1106/13, publ. Lex nr 1377775). Opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne i trwałe, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. W niniejszej sprawie trafnie ocenił organ w zaskarżonej decyzji, że opuszczenie przez J. S. miejsca pobytu stałego w J przy ul. L nie miało ani charakteru trwałego ani dobrowolnego. Jak wynika z akt sprawy opuścił on przedmiotowy lokal po śmierci żony, kiedy to został zabrany do szpitala. W lipcu 2015 roku, po opuszczeniu szpitala, J. S. z uwagi na zły stan zdrowia nie powrócił do lokalu stałego zameldowania, tylko zamieszkał w innym miejscu, tj. w Z u swojej córki J. B., gdyż wymagał opieki. W dniu 13 lipca 2015r. J. S. dokonał obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie pobytu czasowego w Z w deklarowanym okresie pobytu do 13 lipca 2020r. Po wyprowadzeniu się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego i zabraniu części rzeczy osobistych, J. S. kilkakrotnie podejmował próby ponownego wejścia do lokalu w J przy ul. L, lecz zostało to mu uniemożliwione przez właścicielkę lokalu, która zmieniła zamek w drzwiach wejściowych do mieszkania. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach stron niniejszego postępowania oraz w dowodzie z zeznań świadków (protokoły przesłuchań: J. K. – k. 23 akt administracyjnych, M. B. – k. 25 akt administracyjnych, A. K.– k. 27 akt administracyjnych, H. B. – k. 29 akt administracyjnych, K. K. – k. 31 akt administracyjnych, J. B. – k. 37 akt administracyjnych, J. S. – k. 42 akt administracyjnych). Z wyjaśnień J. S. wynika, że zamierza on wrócić do miejsca stałego pobytu, a zatem trudno mówić o trwałości opuszczenia przez niego przedmiotowego lokalu. Co więcej, podejmował on próby wejścia do przedmiotowego, jednak zostało mu to uniemożliwione przez skarżącą, która wymieniła zamki w drzwiach. Potwierdził to również pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016r. dodając, że J. S. dwukrotnie zwracał się do organów ścigania z zawiadomieniem o pozbawieniu go możliwości korzystania z przedmiotowego lokalu. Zdaniem Sądu, organ II instancji prawidłowo uznał, że opuszczenie przez J. S. miejsca pobytu stałego w J przy ul. L nie miało ani charteru trwałego ani dobrowolnego, lecz wynikało ze zmiany jego sytuacji życiowej i konieczności zapewnienia mu opieki przez córkę. Z uwagi na swój stan zdrowia J. S. nie mógł wówczas samodzielnie funkcjonować i musiał czasowo zamieszkać u córki, która zapewniła mu pomoc i opiekę. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie są zasadne. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, stan sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Swoje rozstrzygnięcie organ II instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, w tym zeznaniach świadków i stron postępowania. W toku postępowania przed organem I instancji umożliwiono stronom zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia 9 października 2015r. – k. 49 akt administracyjnych). Z możliwości tej skorzystał tylko J. S. Z kolei w postępowaniu odwoławczym nie było prowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a zatem nie było podstaw do zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie są wiarygodne twierdzenia skarżącej o zamiarze J. S. stałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie podważała żadnych zeznań i wyjaśnień składanych przez strony i świadków, w oparciu o które organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę co do istoty. Z tych zeznań i wyjaśnień wynika w sposób bezsporny, że J. S. opuścił miejsce pobytu stałego nie na skutek realizacji z góry powziętego zamiaru, lecz na skutek zdarzeń obiektywnych, na które nie miał wpływu. Deklaruje on wolę powrotu do miejsca stałego pobytu, co potwierdza fakt, że zameldował się w miejscu aktualnego pobytu jedynie na pobyt czasowy. Powyższej oceny nie zmienia również podniesiona w skardze okoliczność, że J. S. nie partycypuje w ponoszeniu opłat i czynszu. Okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę, czy opuszczenie przez J. S. w/w lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Należy nadto zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy na k.1-2 znajduje się akt notarialny umowy darowizny zawartej w dniu 17 sierpnia 1999r. pomiędzy małżonkami M. i J. S. a J. K. Na podstawie tej umowy M. i J. S. darowali J. K. własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w J przy ul. L. Zgodnie z § 5 tej umowy J. K. zapewniła M. i J. S. prawo do dożywotniego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu oraz zobowiązała się otoczyć ich opieką w razie choroby i wieku starczego. Z umowy darowizny nie wynika, by J. S. miał obowiązek pokrywać część opłat i czynszu. Za w pełni przekonujące należy uznać wyjaśnienia J. S. co do przyczyn, z powodu których nie występował on do sądu powszechnego z wnioskiem o przywrócenie możliwości korzystania z lokalu. Trafnie przyjął organ, że przepisy ustawy o ewidencji ludności nie stawiają wymogu utrzymywania więzi z miejscem zameldowania na pobyt stały w czasie przebywania w miejscu zameldowania na pobyt czasowy. J. S. dokonując zameldowania na pobyt czasowy u córki, trwający do dnia 13 lipca 2020r., skoncentrował swoje sprawy życiowe przez określony czas w innym lokalu, bez zamiaru zmiany miejsca zameldowania na pobyt stały. Potwierdził w ten sposób, że przez określony czas nie jest zainteresowany pobytem w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż jego interesy życiowe ze względu na określone okoliczności skupiły się w miejscu zameldowania na pobyt czasowy. Trudno zatem uznać, by w tych okolicznościach J. S. był zobowiązany do wykazania zamiaru pobytu w miejscu zameldowania na pobyt stały poprzez podejmowanie działań prawnych w postaci wystąpienia z pozwem o przywrócenie możliwości korzystania z lokalu. Z wyjaśnień pełnomocnika skarżącej wynika zaś, że J. S. jednak podejmuje próby odzyskania dostępu do przedmiotowego lokalu poprzez wnioski kierowane do organów ścigania. Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.