III SA/Kr 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Z. Z. i I. Z. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić skargę I. Z. Pismem z dnia 8 marca 2016 r. Z. Z. wniósł "Zażalenie na postępowanie w spr wymeldowania z nieruchomości pod adresem jak wyżej. Znak sprawy: [...]". Powyższe pismo zostało zarejestrowane jako skarga na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] o wymeldowaniu Z. Z. z pobytu stałego z lokalu przy os. P w K. Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 430/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. Z., gdyż skarżący nie uiścił wpisu. Po rozpoznaniu zażalenia Z. Z., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 170/17 uchylił powyższe postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 września 2016 r. NSA stwierdził, że skarga została wniesiona nie tylko przez Z. Z., lecz także przez I. Z. Skarżący nie wskazali wprost, które ewentualnie decyzje Wojewody są objęte ich skargą, a jedynie że skarżą "postępowania w sprawie wymeldowania" i wskazali znak sprawy "[...]". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w aktach administracyjnych znajduje się informacja, że sprawa o w/w znaku dotyczy wymeldowania I. Z.; zaś o innym znaku: "[...]" dotyczy wymeldowania Z. Z. Poza tym wskazana w komparycji postanowienia Sądu decyzja Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r., znak: [...], utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. o znaku: "[...]", a więc o innym znaku sprawy niż wskazanym w skardze. NSA uznał zatem, że wskazana przez WSA w Krakowie zaskarżona decyzja Wojewody nie dotyczy oznaczonego przez stronę skarżącą przedmiotu zaskarżenia, tj. sprawy prowadzonej przez Prezydenta Miasta o znaku: "[...]". Zdaniem NSA, takie rozbieżności w stanie faktycznym powinny stanowić podstawę do podjęcia przez Sąd czynności mających na celu wyjaśnienie kto i w jakim dokładnie zakresie wnosi skargę. Sąd I instancji wadliwie zatem zastosował art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., ponieważ w pierwszej kolejności powinien ustalić kto i w jakim dokładnie zakresie wnosi skargę. Zdaniem NSA, stwierdzone uchybienia powinny także skutkować uchyleniem zarządzenia o wezwaniu Z. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 17 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał Z. Z. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego decyzji dotyczy skarga oraz podanie, czy skargę wnosi również w imieniu I. Z., a jeżeli tak to o podanie daty i numeru decyzji oraz organu, którego skarga I. Z. dotyczy oraz nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu I. Z. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi Z. Z. nadesłał pismo z dnia 30 marca 2017 r., w którym podał, że skarga dotyczy decyzji Wojewody z dnia 18 stycznia 2016 r. nr [...] i została wniesiona także w imieniu I. Z. Dodał również, że wnosi skargę w imieniu I. Z. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...]. Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poinformował Z. Z., że sprawa ze skargi I. Z. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...] została prawomocnie zakończona postanowieniem Sądu z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 429/16 oraz – w wyniku złożonego zażalenia – postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II OZ 229/17. Równocześnie Sąd wezwał skarżącego o podanie, czy jego skarga dotyczy decyzji Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...], gdyż w treści pisma z dnia 30 marca 2017 r. podał datę zaskarżonej decyzji "18 stycznia 2016 r." – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarga jest skargą na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...]. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu, a jedynie w dniu 14 kwietnia 2017 r. (data prezentaty Sądu) złożył pełnomocnictwo do działania w imieniu I. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 170/17. W związku z powyższym Sąd podjął działania w celu ustalenia kręgu skarżących oraz przedmiotu skargi z dnia 8 marca 2016 r., kierując do Z. Z. pisma z dnia 17 marca i 12 kwietnia 2017 r. Na podstawie udzielonych przez skarżącego informacji Sąd uznał, że skarga została wniesiona przez Z. Z. i I. Z. i dotyczy decyzji Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] o wymeldowaniu Z. Z. z pobytu stałego z lokalu przy os. P w K. Sąd nie uwzględnił natomiast twierdzenia skarżącego, że wniesiona skarga dotyczy również decyzji Wojewody z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...] o wymeldowaniu I. Z. z lokalu przy os. P w K. I. Z. wniosła bowiem już skargę na w/w decyzję, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 429/16. Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 229/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie I. Z. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 429/16. Przyjęcie, że pismo z dnia 8 marca 2016 r. jest również skargą I. Z. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...] wiązałoby się z koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., gdyż w momencie jej wniesienia sprawa nią objęta pomiędzy tymi samymi stronami była już w toku. Przechodząc zatem do badania skargi Z. Z. i I. Z. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] Sąd uznał, że skarga I. Z. winna zostać odrzucona. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 p.p.s.a.: "Art. 50. § 1. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. § 2. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi." Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest więc od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w określonej sprawie, zdaniem Sądu, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której będą wynikały wprost określone prawa i obowiązki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżoną decyzją Wojewoda orzekł o wymeldowaniu Z. Z. z pobytu stałego z lokalu przy os. P w K. Decyzja ta nie dotyczyła więc I. Z., która z przedmiotowego lokalu została wymeldowana inną decyzją Wojewody, a mianowicie z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...]. I. Z. nie ma więc interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...]. Mogła natomiast wnieść skargę na decyzję z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...] co też uczyniła. Postępowanie w tej sprawie toczyło się przed Sądem pod sygn. III SA/Kr 429/16. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga I. Z. jest niedopuszczalna, gdyż została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.