III SA/Kr 279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.Ł. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] nr decyzji [...] Starosta uznał M. Ł. z dniem 10 marca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania mu z tym dniem prawa do zasiłku. Decyzję M. Ł. odebrał osobiście w dniu 10 marca 2016 r. W dniu 1 grudnia 2016 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło odwołanie M. Ł. z dnia 1 grudnia 2016 r. od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. znak: [...] nr decyzji [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku M. Ł. podniósł, że z dniem 1 stycznia 2015 r. zawiesił działalność gospodarczą w związku z nałożoną blokadą windykacyjną przez Urząd Skarbowy i Zakład Ubezpieczeń Społecznych. M. Ł. wskazał, że z powodu braku pracy oraz wystarczających środków do życia wstrzymane zostały niektóre procedury wymagające ponoszenia dodatkowych kosztów np. opłat pocztowych, w tym także odwołanie od decyzji Starosty. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu, brak środków na opłatę pocztową nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu, gdyż złożenie odwołania nie wymaga korzystania z pośrednictwa operatora pocztowego – można je wnieść bezpłatnie na dziennik podawczy Powiatowego Urzędu Pracy. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody M. Ł. podniósł, że z dniem 1 stycznia 2015 r. zawiesił swoją działalność gospodarczą z powodu nałożenia blokady windykacyjnej przez Urząd Skarbowy i Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a w związku z brakiem pracy oraz wystarczających środków do życia wstrzymał niektóre procedury wymagające ponoszenia dodatkowych kosztów np. opłat pocztowych, w tym także nie podjął odwołania od decyzji Starosty. Następnie skarżący wymienił szereg instytucji, które jego zdaniem doprowadziły do całkowitego rozpadu jego działalności gospodarczej i bezrobocia. Skarżący stwierdził, że z uwagi na brak środków finansowych nie stać go na opłacenie wielu dziesiątek pism do różnych instytucji ani na dojazdy komunikacją miejską do ich siedzib. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty o uznaniu skarżącego od dnia 10 marca 2016 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania mu z tym dniem prawa do zasiłku. Zostało ono wydane na podstawie art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), które stanowią, że: "Art. 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne." "Art. 59. § 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. § 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia." W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu ma przesłanka braku winy. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika przykładowo zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko przy tego rodzaju uwarunkowaniach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2162/96, Lex nr 43285). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku i osobniczych cech strony (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 381/09, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, że brak winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. skarżący powinien uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przepuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 446/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy rozważyć należało, czy argumenty skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Skarżący jako okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał brak środków finansowych na opłaty pocztowe. W ocenie Sądu, argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Decyzja I instancji została wydana przez działającego z upoważnienia Starosty pracownika Powiatowego Urzędu Pracy. Jak wynika z akt sprawy skarżący mieszka, a zatem mógł złożyć odwołanie osobiście w siedzibie organu I instancji. Nie musiał zatem wysyłać go pocztą. Brak środków finansowych nie stanowił więc przeszkody w złożeniu odwołania w ustawowym terminie. Prawidłowo zatem Wojewoda uznał, że nie została spełniona przesłanka dotycząca braku winy skarżącego, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.