III SA/Kr 280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Wojewody z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] nr decyzji [...] Starosta uznał M. Ł. z dniem 10 marca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania mu z tym dniem prawa do zasiłku. Decyzję M. Ł. odebrał osobiście w dniu 10 marca 2016 r. W dniu 1 grudnia 2016 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło odwołanie M. Ł. z dnia 1 grudnia 2016 r. od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. znak: [...] nr decyzji [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), Wojewoda stwierdził, że odwołanie M. Ł. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została odebrana przez M. Ł. osobiście w dniu 10 marca 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 marca 2016 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r., a więc po terminie. Wojewoda dodał również, że postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] odmówił przywrócenia M. Ł. terminu do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody M. Ł. podniósł, że z dniem 1 stycznia 2015 r. zawiesił swoją działalność gospodarczą, a w związku z brakiem pracy oraz wystarczających środków do życia wstrzymał niektóre procedury wymagające ponoszenia dodatkowych kosztów np. opłat pocztowych, w tym także nie podjął odwołania od decyzji Starosty. Następnie skarżący wymienił szereg instytucji, które jego zdaniem doprowadziły do całkowitego rozpadu jego działalności gospodarczej i bezrobocia. Skarżący stwierdził, że z uwagi na brak środków finansowych nie stać go na opłacenie wielu dziesiątek pism do różnych instytucji ani na dojazdy komunikacją miejską do ich siedzib. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty o uznaniu skarżącego od dnia 10 marca 2016 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania mu z tym dniem prawa do zasiłku. Zostało ono wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), który stanowi, że: "Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." Przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy organ odwoławczy obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.: "Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. § 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 k.p.a., w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, dostępny w CBOSA). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została odebrana przez skarżącego osobiście w dniu 10 marca 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 14 marca 2016 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Natomiast skarżący odwołanie wniósł w dniu 1 grudnia 2016 r., a więc po terminie. Równocześnie skarżący złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] Wojewoda odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ II instancji zobowiązany był do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Decyzja I instancji została wydana przez działającego z upoważnienia Starosty pracownika Powiatowego Urzędu Pracy. Jak wynika z akt sprawy skarżący mieszka w W, a zatem mógł złożyć odwołanie osobiście w siedzibie organu I instancji. Nie musiał zatem wysyłać go pocztą. Brak środków finansowych nie stanowił więc, w ocenie Sądu, przeszkody w złożeniu odwołania w ustawowym terminie. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.