III SA/Kr 308/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kat. D skargę oddala. Decyzją z dnia 21 września 2016 r. ([...]) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 11 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627) po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] 2008r. w przedmiocie wydania uprawnień kategorii D na rzecz P. M., Starosta uchylił decyzję ostateczną Starosty z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie wydania uprawnień kategorii D dla P. M. oraz odmówił wydania prawa jazdy kat D na rzecz P. M. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] 2008 r. Starosta orzekł o wydaniu uprawnień kategorii D na rzecz P. M. zam. S. Organ podjął decyzję w trybie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 ze. zm) na podstawie dokumentów przesłanych przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego, w tym między innymi zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii D nr [...] z dnia 01.12.2007 r. wydane przez Ośrodek Szkolenie Kierowców P.P.U.H "A" z siedzibą R, N, ul. J, oraz protokołu z przebiegu egzaminu państwowego wraz z potwierdzeniem uzyskania pozytywnego wyniku w zakresie kategorii D poświadczonego pieczęcią egzaminatora. W dniu 15 lipca 2016 r. do Starosty wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 7 stycznia 2013 r., z którego wynika, że M. D. w okresie od 2 lutego 2004 r. do dnia 11 lutego 2009 r. w N w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako Kierownik Ośrodka Szkolenia Kierowców "A" i z tego tytułu będąc osobą uprawnioną do wystawiania dokumentów poświadczających odbycie kursu na prawo jazdy, dziewięćdziesięciojednokrotnie poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, że wystawił i podpisał m. in. zaświadczenie o nr [...] stwierdzające, iż P. M. w okresie od 21 września 2007 r. do 1 grudnia 2007r. odbył szkolenie na prawo jazdy kat. D we wskazanym ośrodku, podczas gdy w rzeczywistości wymieniony nie odbywał kursu w w/w ośrodku. Z powyższego wynika, że zaświadczenie nr [...] z dnia 1 grudnia 2007 r. o ukończeniu szkolenia podstawowego w zakresie kat. D na rzecz P. M. zostało wydane niezgodnie z przepisami prawa. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 145 §1 pkt 2 i art. 149 §1 i art. 150 §1 kpa Starosta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 lutego 2008 r. o wydaniu uprawnień kategorii D na rzecz P. M. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz.627) prawo jazdy jest wydawane osobie, która: osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii, uzyskała orzeczenie: lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,B+E lub T; odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii; zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii Niespełnienie choćby jednego z wymagań kwalifikujących do uzyskania odpowiedniej kategorii uniemożliwia dopuszczenie kandydata na kierowcę do egzaminu państwowego jak również wydania dokumentu prawa jazdy. Brak ważnego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego w zakresie kategorii D powoduje, że P. M. nie spełnia przesłanek do wydania uprawnień kategorii D. W związku orzeczono jak na wstępie. W odwołaniu od powyższej decyzji P. M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 8 w zw. z art. 149 § 3 kpa, art. 107 §3 kpa, art. 145 §1 pkt 2 w zw. z art. 107 §1 kpa, art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przez błędna jego wykładnie i art. 2 Konstytucji RP. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia 22 listopada 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 151 §1 pkt 2 i art. 145 §1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut odwołującego się, iż w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 2 kpa, bowiem uzyskane w wyniku przestępstwa zaświadczenie o ukończeniu szkolenia na kat. D prawa jazdy stanowiło podstawę faktyczną do wydania decyzji o przyznaniu tej kategorii prawa jazdy odwołującemu się. Wyjaśnił, że wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Można odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu, ale jedynie w wypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia przeciwko jego treści dowodu okaże się, że treść dokumentu nie może być uznana za przekonywujący, wiarygodny dowód tego, co stwierdza (por. wyrok NSA z dnia 25 września 1986 r., II SA 395/86). W rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono kontrdowodu w stosunku do wskazanego powyżej wyroku karnego, co oznacza, że stwierdzenia i ustalenia w nim zawarte korzystają z domniemania prawdziwości i wiarygodności. Jako nieuzasadniony ocenił organ również zarzut dotyczący zaniechania zebrania materiału dowodowego i podjęcia przez organ niezbędnych czynności, aby ustalić czy został spełniony wymóg odbycia odpowiedniego szkolenia. Wskazał, że prawo jazdy jest wydawane na wniosek, a przepisy prawa stanowią o dokumentach, które przedkładane są wraz z wnioskiem, w celu wydania prawa jazdy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Potwierdzeniem odbycia takiego szkolenia jest zgodnie z art. 27 ust.4 w/w ustawy zaświadczenie o ukończeniu szkolenia. Natomiast z materiału dowodowego wynika, że odwołujący się wymaganego szkolenia nie odbył. Po wznowieniu w dniu 28 lipca 2016 r. postępowania, aż do wydania zaskarżonej decyzji w dniu 21 września 2016 r., jak też do czasu wydania niniejszej decyzji odwołujący się nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego ukończenie szkolenia w zakresie kat. D prawa jazdy. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadne są też zarzuty dokonania przez organ I instancji błędnej wykładni przepisu art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. W sytuacji, w której powyższy przepis prawa wymaga odbycie szkolenia potwierdzonego uzyskaniem zaświadczenia ( art. 27 ust. 4 ustawy), braku spełnienia tego wymogu nie może sanować okoliczność posiadania nawet przez dłuższy okres czasu prawa jazdy, bowiem żaden przepis prawa nie dopuszcza takiej możliwości. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami statuują zamknięty katalog wymogów uzyskania prawa jazdy. Niespełnienie któregokolwiek z nich skutkuje odmową jego wydania. Dodał organ, że istotą postępowania wznowionego jest wykazanie przesłanek, które stanowią podstawę do wznowienia, a następnie w oparciu o obowiązujące przepisy rozstrzygnięcie sprawy stosownie do z art. 151 § 1 kpa. Przepisami mającymi zastosowanie we wznowionym postępowaniu są aktualnie obowiązujące przepisy prawa, a zatem takie przepisy winien organ I instancji wskazać. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji dostrzeżono jednak brak wskazania w podstawie prawnej przepisu art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 kpa i w tym zakresie uzupełniono zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że w sytuacji, w której odwołujący się nie spełniał warunków do uzyskania prawa jazdy kat. D w dniu uzyskania uprawnienia i nadal ich nie spełnia - zaskarżona decyzja organu I instancji o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] 2008 r. o wydaniu odwołującemu się prawa jazdy kat. D, jak też o odmowie wydania mu prawa jazdy kat. D jest prawidłowa. Za nietrafne uznano też zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 kpa. W zaskarżonej decyzji organ I instancji dysponując wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji, przedstawił motywy swego rozstrzygnięcia, natomiast strona zarówno w toku postępowania, jak też w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na zmianę podjętej przez organ I instancji zaskarżonej decyzji. Błędne jest przekonanie odwołującego się o ochronie prawa nabytego, jakim w jego ocenie jest posługiwanie się dokumentem prawa jazdy kat. D, wydanym na podstawie fałszywego, uzyskanego w wyniku przestępstwa zaświadczenia o ukończeniu szkolenia kat. D prawa jazdy. Ochrona tak uzyskanego uprawnienia naruszałaby zasadę równego traktowania obywateli oraz godziłaby w zasadę praworządności (art. 6 kpa). Na powyższe rozstrzygnięcie P. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów : - art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez przyjęcie, że podstawą wznowienia postępowania w sprawie jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 kpa, tj. wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, podczas gdy w sytuacji prawomocnego skazania osoby wystawiającej zaświadczenie o odbyciu szkolenia na prawo jazdy, podstawą wznowienia powinien być art. 145 § 1 pkt 1 kpa (w konsekwencji decyzja ma niewłaściwe uzasadnienie prawne) jak również poprzez wskazanie jako podstaw decyzji zarówno art. 145 § 1 pkt 1 kpa, jak i art. 145 § 1 pkt 2 kpa z jednoczesnym wskazaniem, że właściwą podstawą jest art. 145 § 1 pkt 2 kpa. Organ stwierdził konieczność uzupełnienia podstaw decyzji organu I instancji także o art. 145 § 1 pkt 1 kpa, nie wskazując ostatecznie podstawy prawnej decyzji; w konsekwencji zaskarżona decyzja nie ma uzasadnienia prawnego w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 kpa; - art. 149 §2 w zw. z art. 151 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 i 64 §2 kpa polegające na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy skarżący spełnia kryteria wydania prawa jazdy kategorii D, w szczególności zaś brak wezwania skarżącego uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie prawa jazdy poprzez doręczenie wymaganego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; - art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 146 § 2 kpa poprzez dowolne i nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym stwierdzenie, że skarżący nie spełnia wymagań do wydania prawa jazdy kategorii D, pomimo braku poczynienia przez Organ jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie we wznowionym postępowaniu. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, orzeczenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości, zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skargę należało uznać za nieuzasadnioną. | Stanowiąca przedmiot kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego.| |Przedmiot postępowania wznowieniowego wyznacza treść art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ ma obowiązek ustalić, czy wystąpiła | |przyczyna wznowienia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i | |rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie legalności zaskarżonej decyzji wymaga | |ustalenia, czy w sprawie istniały ustawowe przesłanki do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, w którym doszło do wzruszenia | |ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie wydania P. M. (dalej skarżący) uprawnień kategorii D, wydanej w trybie | |art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organów orzekających - po wydaniu skarżącemu prawa | |jazdy - okazało się, że przedłożony przez skarżącego dokument w postaci zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób | |ubiegających się o prawo jazdy kat. D, nr [...] z dnia 1 grudnia 2007 r. wydany w Ośrodku Szkolenia Kierowców A w R jest fałszywy. | |Zaświadczenie powyższe potwierdza nieprawdę, gdyż w rzeczywistości odwołujący się szkolenia takiego nie odbył. Nie mógł więc być | |uznany za dowód spełnienia ustawowego warunku uzyskania prawa jazdy. Zaistniała, więc przesłanka wznowienia postępowania, określona w | |art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl której, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których | |postawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania - na podstawie art. 145 § 1 | |pkt 1 k.p.a. - ograniczone jest wystąpieniem - łącznym - następujących warunków. Po pierwsze, zaistnieniem w postępowaniu dowodowym - | |prowadzonym w danej sprawie fałszywego dowodu. Po drugie, możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczona jest wymogiem, | |by sfałszowanie dowodu było stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie, zastosowanie wspomnianego przepisu | |k.p.a. zakłada ponadto, aby fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Z zawartego w | |sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt [...] opisu czynu, za który skazano M.| |D., tj. że w okresie od grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2008 r. wystawił poświadczające nieprawdę zaświadczenie nr [...] o odbyciu przez | |skarżącego szkolenia na prawo jazdy kat. D, podczas gdy faktycznie skarżący takiego kursu nie odbywał, tj. o przestępstwo z art. 271 § | |3 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. wynika, że powyższe wyczerpuje powyższą przesłankę wznowienia postępowania - "fałszywego dowodu" w | |rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z sentencji ww. wyroku wynika bowiem, że przedłożone przez stronę zaświadczenie o ukończeniu | |szkolenia poświadczało nieprawdę. W sprawie niewątpliwie zatem fałsz dowodu (zaświadczenia) został stwierdzony prawomocnym wyrokiem. | |Mimo, że postępowania administracyjne i karne są postępowaniami niezależnymi od siebie, funkcjonującymi w różnych płaszczyznach | |materialnoprawnych, nie można wykluczyć wzajemnych powiązań w zakresie postępowania dowodowego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 | |maja 2015 r., III SA/Wr 47/15, publ.: CBOSA). W szczególności, należy mieć na uwadze art. 75 k.p.a., zgodnie z którym dowodami w | |postępowaniu administracyjnym może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z | |prawem. Możliwe jest więc wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego | |ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Natomiast, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w | |przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo | |stwierdzone. Z kolei zgodnie z art. 11 p.p.s.a, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do | |popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku", w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. | |rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej | |przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne odpowiada zatem przepisom art. 75| |i 76 k.p.a. Wyrok sądu jest dokumentem urzędowym i - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo | |stwierdzone. A zatem organ administracyjny nie mógł pominąć w sprawie treści dokumentu w postaci zapadłego wyroku sądu karnego. | |W ocenie Sądu - w świetle powyższych ustaleń - organy rozstrzygające trafnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka | |wznowienia postępowania, przy czym skarżący kwestionuje podstawę wznowienia wskazaną przez organ pierwszej instancji w postanowieniu | |o wznowieniu postępowania, oraz podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazaną jako art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. wywodząc z tego | |zarzut, iż w istocie zaskarżona decyzja nie wskazuje jaka jest jej podstawa prawna i brak uzasadnienia prawnego w zakresie podstawy | |wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a., o czym w dalszej części uzasadnienia. | |Przede wszystkim wskazać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o | |kierujących pojazdami (Dz.U. Dz.U.2016.627 t.j), dalej u.k.p., prawo jazdy jest wydawane osobie, która m.in. odbyła szkolenie wymagane | |do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która spełnia - | |łącznie - pięć warunków, określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1-5 u.k.p. oraz że niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala na | |wydanie tego dokumentu. Natomiast w dacie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. D, przesłanki wydania prawa jazdy wskazane były w | |przepisie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2005.908 ze zm.), dalej p.r.d., i regulacja | |obecna odpowiada zawartej w poprzednio obowiązującej w tym zakresie ustawie. Także w poprzednim stanie prawnym uzyskanie prawa jazdy | |uwarunkowane było łącznym spełnieniem wymienionych w art. 90 p.r.d. przesłanek, w tym odbyciem szkolenia wymaganego dla danej | |kategorii. Zaświadczenie będące dokumentem w rozumieniu art. 76 § 2 kpa, winno być sporządzone zgodnie ze stanem faktycznym. Jeżeli | |chodzi o wiarygodność dokumentów, to w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że za prawdziwy uważa się dokument, który nie | |budzi wątpliwości co do tego, że posiada trzy następujące cechy występujące łącznie: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, | |która powinna go wystawić, b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, c) dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu | |wystawca. Ustalenie fałszu w dokumentach ma ten skutek, że rozstrzygające w sprawie organy nie mają podstaw do uznania, że spełnia on | |warunki dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o wydanie prawa jazdy. W tym stanie, w sprawie trafnie uznano, że zaistniała | |podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 12 lutego 2008 r. w przedmiocie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. D. | |Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnej podstawy prawnej wznowienia postępowania i niewskazania podstawy prawnej | |zaskarżonej decyzji skutkującego brakiem uzasadnienia prawnego w zakresie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt.1 k.p.a. | |stwierdzić należy, co następuje : przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. uwarunkowana jest | |przede wszystkim występowaniem fałszywego dowodu w materiale dowodowym, zebranym i rozpatrzonym przez organ przy ustalaniu podstawy | |faktycznej wydanego rozstrzygnięcia. Sfałszowanie dowodu powinno być co do zasady stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego | |organu. W kontrolowanym postępowaniu niewątpliwie orzeczenie takie w postaci wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] istnieje. Natomiast| |zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a. przyczyną wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Jak wskazuje się w | |piśmiennictwie, przestępstwo liczy się jako przyczyna wznowienia postępowania, jeżeli zachodzi związek przyczynowy między nim a samym | |wydaniem decyzji. zaistnienie tej przyczyny właściwie nie jest zatem uwarunkowane wpływem przestępstwa treść decyzji (tak T. Kiełkowski| |w Komentarzu do Kodeksu Postępowania Administracyjnego pod red. H. Knysiak-Molczyk, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 972). | |Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg | |analogiczny jak w przypadku fałszywego dowodu. Zdaniem komentatorów trudno nie zauważyć, że przyczyny wznowienia postępowania wskazane | |w art. 145b § 1 pkt. 1 i pkt. 2 k.p.a. nie są całkowicie rozłączne i przykładowo w razie sfałszowania dokumentu mogą być wyczerpane | |znamiona ich obu. To, która z nich zostanie w takiej sytuacji uznana za podstawę działań organu administracji w trybie nadzwyczajnym, | |zdaje się nie mieć większego znaczenia (T. Kiełkowski, op. cit i podane tam orzecznictwo, oraz B. Adamiak (w B. Adamiak, J. Borkowski, | |Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 9 wydanie, Wyd. C.H.Beck 2008, str. 658 i nast.). W świetle powyższego nie można się | |zgodzić z postawionymi w tym zakresie zarzutami skargi a także ze stanowiskiem skarżącego, iż wskazanie w podstawie prawnej decyzji | |przepisu art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a. stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącego. Podkreślenia także wymaga, że w uzasadnieniu | |postanowienia z dnia 28 lipca 2016 r. o wznowieniu postępowania organ wskazał na istnienie i treść wyroku II K 450/12, zatem na | |rzeczywistą podstawę wznowienia postępowania. Zauważyć także należy co istotne, że – jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z| |dnia 27 kwietnia 2017 r., I FSK 1044/15: "organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony związany jest podstawami wznowieniowymi | |zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym | |wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia | |postępowania administracyjnego" (publ.w bazie orzeczeń https://sip.lex.pl/#/ orzeczenia). Powyższe oznaczać musi, że uzupełnienie przez| |organ odwoławczy podstawy prawnej zaskarżonej decyzji o podanie w tej podstawie także art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. nie stanowi o | |wadliwości tej decyzji, która skutkować by miała uwzględnieniem skargi, nawet gdyby uznać, że wyłączną podstawę wznowienia postępowania| |w kontrolowanej sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. całkowicie niezasadny jest zarzut dotyczący braku uzasadnienia co | |do istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu szczegółowo wskazał na okoliczności | |faktyczne decydujące o jej istnieniu, tj. treść wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...], odnosząc ją do stanu faktycznego sprawy. Nie | |można się także zgodzić ze stanowiskiem kwestionującym sposób procedowania przez organy po wznowieniu postępowania, skutkującym zdaniem| |skarżącego nierozpatrzeniem sprawy na nowo z powodu nie wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o wydanie prawa jazdy przez | |doręczenie wymaganego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. Należy bowiem zauważyć, że organy nie prowadziły postępowania wszczętego | |wnioskiem o wydanie prawa jazdy, ale postępowanie wznowieniowe, tj. mające na celu weryfikację ostatecznej decyzji Starosty w | |przedmiocie uzyskania przez skarżącego uprawnień do prowadzenia pojazdów kat. D. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. Przedmiotem postępowania| |w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad | |wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania | |wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Oczywiste | |jest, że po wznowieniu postepowania organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu zwykłym | |i orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 k.p.a. Jednakże | |nie ma podstaw do odrzucenia tych ustaleń jeżeli nie stwierdza podstaw do ich zakwestionowania. W postępowaniu wznowieniowym strony | |mają prawo zgłaszać nowe wnioski dowodowe, prezentować swoje stanowisko w sprawie a organ zobowiązany jest do dokonania oceny całości | |materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie skarżący został poinformowany o możliwości zgłaszania uwag, wyjaśnień i zastrzeżeń co | |do zebranych w sprawie dowodów (uzasadnienie postanowienia o wznowieniu postępowania), a także zawiadomiony został o zakończeniu | |postępowania dowodowego i możliwości wniesienia uwag, wyjaśnień i zastrzeżeń co do zebranych w sprawie dowodów, tj. o uprawnieniach | |wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżący nie zakwestionował w toku postępowania wznowieniowego zasadniczej w sprawie okoliczności, tj. | |faktu, iż nie odbył szkolenia wymaganego dla uzyskania prawa jazdy kat. D i nie dysponuje stosownym zaświadczeniem. Stąd zarzut | |powyższy należało uznać za niezasadny. | |W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego materiał dowodowy został w pełni oceniony | |przez organy, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. | |Stwierdzić należało, że organy nie naruszyły przepisów postępowania wskazanych w skardze, ani przepisów prawa materialnego stanowiących| |podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 11 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami. | |Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. |