III SA/Kr 313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2012r. nr [ ] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, § 3 i § 5 załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. znak [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2011r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu R. S. uprawnienia diagnosty. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta przeprowadził kontrolę na Stacji Kontroli Pojazdów [...] przedsiębiorców: Z. B., T. B., wspólnicy spółki cywilnej "A". Kontrola ta była przeprowadzona w związku z wnioskiem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2011 r. znak [...] w sprawie wszczęcia postępowania w trybie art. 83b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w stosunku do właściwego przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów i uprawnionego diagnosty, wydającego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym błędnie określono masę własną pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że podczas kontroli pojazdu w dniu 6 kwietnia 2011 r. stwierdzono, że masa własna pojazdu wynosi 2820 kg, podczas gdy w badaniu technicznym przeprowadzonym przez skarżącego diagnostę R. S. w dniu 2 czerwca 2008 r. (zaświadczenie nr [...]), masa pojazdu została ustalona na 2100 kg, dopuszczalna masa całkowita 3900 kg, a pojazd był wyposażony w 21 miejsc siedzących. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono, że w pojeździe zawyżono liczbę miejsc. W ramach kontroli zebrano dokumenty z kolejnych przeglądów rejestracyjnych przedmiotowego pojazdu, które poddano analizie pod kątem dokonanych zmian konstrukcyjnych i wpływu tych zmian na dane samochodu. Skarżący w złożonych wyjaśnieniach podważył prawidłowość ustalenia masy własnej przedmiotowego pojazdu w wysokości 2820 kg, dokonanego podczas kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedłożył do akt sprawy opinię rzeczoznawcy samochodowego J. D. z dnia 12 kwietnia 2011 r. [...], w której nie została podana masa własna pojazdu, a jedynie wskazano dopuszczalną masę całkowitą w wysokości 3500 kg. Rzeczoznawca stwierdził, iż w dokumentacji samochodu niewłaściwie została podana DMC 3900 kg (parametr ten został wprowadzony w dniu 13 kwietnia 2000 r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "B" w K na wniosek ówczesnego właściciela pojazdu). Wartość ta jest niezgodna z dopuszczeniem homologacyjnym producenta pojazdu. Powyższa opinia została uzupełniona dodatkową opinią z dnia 30 października 2011r. w której rzeczoznawca stwierdził , że przedmiotowy pojazd ma masę własną 2390 kg, dopuszczalną masę całkowitą 3500 kg oraz zawiera 15 miejsc. Ponadto skarżący dołączył również do akt sprawy kwit wagowy wystawiony przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "C" sp. z o.o. w C, zgodnie z którym w dniu 13 kwietnia 2011 r. przedmiotowy pojazd ważył 2390 kg. Odnośnie masy własnej pojazdu skarżący wyjaśnił, że ustalenia w tym zakresie dokonał w dniu 2 czerwca 2008 r. ustalając tę wartość na 2100 kg przy pomocy urządzenia FWT l firmy "M". Masa własna pojazdu została obliczona poprzez sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdów, co w momencie dokonywania tego ustalenia było metodą dopuszczalną. Skarżący podniósł, że w stacji kontroli pojazdów "A" s.c. zrezygnowano z dokonywania pomiarów masy przy pomocy tego urządzenia, ponieważ okazało się, że nie gwarantuje ono powtarzalności wyników. T. B. – wspólnik ww. spółki wyjaśnił, że urządzenie to było kontrolowane i uzyskało pozytywne badanie okresowej kontroli eksploatacyjnej, metrologicznej i dozoru technicznego, "co sprawia, że brak podstaw do podważenia skuteczności jego działania". Ustalenia kontroli zostały przesłane do Starosty, który stwierdził, że skarżący wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym. W wydanym zaświadczeniu z dnia 2 czerwca 2008 r. nr [...] stwierdził bowiem, iż pojazd zawiera 21 miejsc, a jego masa wynosi 2100 kg podczas gdy wcześniejsze dane, sprzed zmiany konstrukcyjnej polegającej na dodaniu 3 foteli, nadesłane przez Starostwo w K, wskazywały 18 miejsc i masę 2520 kg. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy z dnia 31 października 2011 r., przy ilości 15 miejsc masa pojazdu wynosi 2390 kg. Organ I instancji stwierdził, iż nie jest możliwe, by samochód zawierający 21 miejsc ważył 420 kg mniej, niż zawierający miejsc 18, a także mniej o 290 kg od pojazdu zawierającego miejsc 15. W ocenie organu I instancji, wydanie zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym jest przesłanką do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję Starosty wyjaśniło, że przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów określa art. 84 ust.3 pkt.1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Starosta cofa również uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W rozpatrywanej sprawie, uzyskanie przez organ informacji o nieprawidłowo przeprowadzonych badaniach od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego obligowało organ administracji do przeprowadzenia stosownego postępowania i wydania rozstrzygnięcia po wszechstronnym zbadaniu okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie, organ odwoławczy podsumowując zebrany materiał dowodowy ustalił kolejne zmiany parametrów przedmiotowego pojazdu, które zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że w dacie wykonywania badania technicznego przez skarżącego obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Z przepisów tych wynika, że w dacie dokonywania ważenia przedmiotowego pojazdu skarżący mógł posłużyć się metodą określoną jako sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że pomiędzy badaniem technicznym wykonanym w 2000 r. w K oraz wykonanym w 2008 r. przez skarżącego masa pojazdu obniżyła się o blisko 20%, pomimo, iż zmiany dokonane w tym pojeździe dotyczyły zamontowania dodatkowych 3 oryginalnych foteli, co niewątpliwie wpłynęło na wzrost masy tego pojazdu. Na podstawie danych zawartych w ekspertyzie z dnia 31 października 2011 r. dotyczących wagi montowanych foteli, organ stwierdził, że różnica w wadze pomiędzy 15 a 21 miejscami siedzącymi wynosi minimum 135 kg, licząc wyłącznie fotele 2-os. Tymczasem, jak wynika z przedstawionego zestawienia zmian parametrów , pojazd przeznaczony dla 15 osób waży 290 kg więcej, niż dla 21 osób. W toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia składał właściciel pojazdu, P. S., który stwierdził, że masa pojazdu po jego zakupie wzrosła, ponieważ zainstalował w nim kilka elementów wyposażenia (były to: półka na bagaż podręczny wewnątrz pojazdu, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, dodatkowa nagrzewnica dla pasażerów, uchwyty dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwierane okna dachowe, podłoga w części pasażerskiej i tapicerka izotermiczna, dodatkowe resory). W ocenie organu odwoławczego, mimo iż nie ustalono kiedy zmiany te nastąpiły, to nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, skoro nawet gdyby uznać, iż dodatki te zostały zamontowane po kontroli, masa pojazdu po dodaniu 3 oryginalnych foteli w dniu 2 czerwca 2008 r. była o 410 kg niższa, niż przed dokonanymi zmianami. W związku z powyższym wniosek skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego o dodatkowe wyjaśnienia właściciela pojazdu nie został uwzględniony, gdyż zgromadzony materiał dowodowy w tym zakresie, organ odwoławczy uznał za wystarczający do rozstrzygania w niniejszej sprawie. W toku postępowania organ nie uwzględnił również drugiego wniosku dowodowego skarżącego, który dotyczył sprawdzenia, czy urządzenie diagnostyczne mogło podawać wadliwy wynik ważenia. W ocenie organu, urządzenie FWT l firmy "M", służące do kontroli prawidłowości działania amortyzatorów wbudowanych w pojazd o dopuszczalnej masie własnej do 3,5 t, w dacie dokonania badania funkcjonowało prawidłowo , co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy certyfikat zgodności nr [...]. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów, dokładność pomiaru mogła zawierać błąd dopuszczalny do 2%. Zdaniem organu, nie można więc przyjąć, by różnica w masie pojazdu wynosząca blisko 20% mogła być spowodowana działaniem urządzenia, które zgodnie z przeprowadzoną kontrolą działało prawidłowo. Z akt sprawy i danych zestawionych w tabeli przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że masa własna pojazdu w wysokości 2390 kg została stwierdzona w wyniku badania technicznego w związku z dokonanymi zmianami w dniu 13 kwietnia 2011 r., a więc już po kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W opisie zmian stwierdzono, że zostały one dokonane celem właściwego ustalenia mas oraz prawidłowej liczby miejsc pasażerów. W związku z powyższym zostały wymontowane siedzenia, dokonano zmian konstrukcyjnych i pojazd został zważony na legalizowanej wadze. Tym samym różnica w masie pojazdu 2820 kg wedle badania Inspekcji oraz 2390 kg po dokonaniu zmian jest zrozumiała. Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niewiarygodną uznało okoliczność, by masa pojazdu zwiększyła się z 2100 kg do 2820 kg, tj. o 720 kg wskutek przeróbek podanych w oświadczeniu właściciela pojazdu tj. poprzez montaż półki na bagaż podręczny wewnątrz pojazdu, ścianki oddzielającej kierowcę od pasażerów, dodatkowej nagrzewnica dla pasażerów, uchwytów dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwieranych okien dachowych, podłogi w części pasażerskiej i tapicerki izotermicznej oraz dodatkowych resorów. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący ustalił dane odnośnie masy własnej pojazdu i liczby miejsc do siedzenia w sposób nieprawidłowy, a dane te zostały przekazane organowi rejestrującemu pojazd, który wpisał je do dowodu rejestracyjnego. Dane te były niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami, tym samym w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Osobą, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu jest upoważniony diagnosta. Sankcją za tego rodzaju uchybienia jest cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych, stosownie do art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Sankcja ta jest niezależna od tego, czy sprawcy poświadczenia nieprawdy można przypisać winę. Na powyższą decyzję R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który oddalając skargę wskazał w uzasadnieniu wyroku, że spór w niniejszej sprawie dotyczy ustaleń organów w zakresie stanu faktycznego dotyczącego masy własnej przedmiotowego pojazdu w dniu przeprowadzenia przez skarżącego badania technicznego tj. w dniu 2 czerwca 2008 r. W aktach sprawy znajduje się "Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008 r. wraz z załączonym do tego zaświadczenia "Opisem zmian dokonanych w pojeździe", zwanym dalej załącznikiem. Dokumenty te nie były kwestionowane przez skarżącego. W załączniku skarżący stwierdził: 1. Opis zmian: Do pojazdu zostały zamontowane oryginalne fotele dla 3 osób. Czynność ta została wykonana prawidłowo, pozostałe parametry nie uległy zmianie". Z kolei w pkt III.7 załącznika skarżący wpisał masę własną pojazdu "2100 kg". W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza zapisów ww. załącznika uzasadnia stanowisko organów, że wpisane dane były niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zamontowanie oryginalnych foteli dla trzech osób musiało spowodować wzrost wagi tego pojazdu w sytuacji, gdy - jak wynika z treści tego dokumentu - nie były dokonywane inne zmiany w tym pojeździe. Z całą mocą Sąd podkreślił, że zapis "pozostałe parametry nie uległy zmianie" jest niezgodny ze stanem faktycznym. Ponadto to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania w załączniku wszystkich dokonanych zmian, które miały wpływ na parametry pojazdu wymienione w tym dokumencie, zaś z treści ww. załącznika powinno wynikać dlaczego pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie zwiększyła się. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dane wpisane przez skarżącego w "Zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008r. są wzajemnie sprzeczne i niezgodne ze stanem faktycznym, a zatem już ta okoliczność przesądza o spełnieniu przesłanki określonej w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d, skutkującej cofnięciem uprawnień diagnosty. Niezależnie od powyższego przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało w ocenie Sądu, że ustalenia skarżącego co do masy własnej pojazdu pozostają w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi zarówno przed wystawieniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym przez skarżącego w dniu 2 czerwca 2000 r., jak i po tej dacie. Przed badaniem wykonanym przez skarżącego przedmiotowy pojazd posiadając wcześniej 18 miejsc ważył 2510 kg, co potwierdza zaświadczenie z badania technicznego wykonanego w dniu 3 marca 2000 r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "B" w K, z kolei podczas kontroli Inspektora Transportu Drogowego w dniu 6 kwietnia 2011 r. przedmiotowy pojazd posiadał 21 foteli, a jego masa własna wynosiła 2820 kg. Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko organów jako zgodne z prawem i znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie kwestionując metody obliczenia masy własnej pojazdu, która była zgodna z obowiązującymi przepisami, Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów, że zmiany dokonane przez właściciela pojazdu P. S. nie uzasadniają znaczącej różnicy 720 kg w masie własnej pojazdu. Jak podniósł organ, dokonane przeróbki oznaczałyby wzrost masy pojazdu o 34%, co biorąc pod uwagę ich charakter i rozmiar uzasadniało w ocenie Sądu stanowisko organu o nieprawidłowym przeprowadzeniu badania przez skarżącego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazanej różnicy masy pojazdu nie można również uzasadnić tym, że w czasie badania przeprowadzonego przez skarżącego bak pojazdu był pusty, natomiast w czasie kontroli bak był pełny. W tym zakresie Sąd podzielił również stanowisko organu, że gdyby nawet przyjąć takie ustalenia to różnica z tego tytułu w masie pojazdu mogłaby wynieść 210 kg. Z uwagi na podniesioną w skardze okoliczność wymiany w pojeździe (pomiędzy datą badania przeprowadzonego przez R. S., a datą kontroli WITD) foteli na cięższe Sąd stwierdził, iż zarzut ten - jako niepoparty żadnym dowodem nie ma wpływu na ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy. Odnosząc się do zarzutu wadliwej pracy urządzenia M WSA uznał, że materiał dowodowy sprawy potwierdził, że urządzenie to uzyskało pozytywne badanie okresowej kontroli eksploatacyjnej, metrologicznej i dozoru technicznego. Dopuszczalny błąd w pomiarze wagi na ww. urządzeniu M wynosi 2% i pozostaje on stały dla obliczenia nacisku przedniej i tylnej osi, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja skargi dotycząca sumowania tego wskaźnika. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zawężenie granic rozpoznania sprawy i wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o twierdzenia organu, z pominięciem przy tym innych źródeł dowodowych i istotnych okoliczności sprawy, w szczególności zaś faktu: a) iż przed dniem kwestionowanego badania wykonanego przez skarżącego masa własna pojazdu w ogóle nie była ujęta w dowodzie rejestracyjnym pojazdu (tj. w rubryce "G"), co powoduje, że została po raz pierwszy zbadana i odnotowana w dowodzie rejestracyjnym przez skarżącego, b) iż ustalenie przez organ i Sąd I instancji masy własnej pojazdu (odmiennej od ustalonej w trakcie badania przez skarżącego) nastąpiło wyłącznie w oparciu o kserokopie zaświadczenia z badania technicznego wykonanego w dniu 3 marca 2000r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "B" w K, a nie o dokument urzędowy jakim jest dowód rejestracyjny, 2) art. 134 § 1 w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez obarczenie skarżącego ciężarem dowodu i wyciągnięcie z faktu braku przeprowadzenia takiego dowodu negatywnych konsekwencji dla skarżącego w sytuacji, w której skarga opierała się w przeważającej mierze na zarzutach związanych z nieuwzględnieniem przez organy wniosków dowodowych skarżącego złożonych w trakcie postępowania, zaś przepisy P.p.s.a. przewidują jedynie możliwość powołania dowodu z dokumentów, wyrażającego się w szczególności w stwierdzeniu Sądu I instancji, iż "zarzut ten nie został poparty żadnym dowodem, a zatem nie ma wpływu na ocenę dokonaną przez organy", 3) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę dokumentu z dnia 2 czerwca 2008r. - "Opis zmian dokonanych w pojeździe" wyrażającą się pominięciem przy ocenie treści powyższego dokumentu okoliczności, iż waga własna pojazdu nie była wcześniej (przed dniem badania przez skarżącego) wpisana w dowodzie rejestracyjnym, zaś montażu dodatkowych foteli dokonano przed jej ustaleniem i w konsekwencji błędnym ustaleniu, że oświadczenie zawarte w powyższym dokumencie o treści "pozostałe parametry nie uległy zmianie" jest równoznaczne z dokonaniem wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, 4) naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art 3 § 1 P.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z mogącym mieć istotny wypływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów: a) art 7 K.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w sytuacji prowadzenia postępowania zmierzającego do pozbawienia skarżącego uprawnień zawodowych - uprawnień diagnosty, b) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak wyczerpującej analizy materiału dowodowego, który został w sprawie zebrany, c) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dane co do masy własnej pojazdu wpisane przez skarżącego (w wyniku przeprowadzonego przez niego badania) do dowodu rejestracyjnego są niezgodne ze stanem faktycznym, w sytuacji w której organ nie poczynił ustaleń w zakresie masy własnej pojazdu w chwili badania, a oparł się jedynie o wyniki badań przeprowadzonych nieokreśloną metodą odpowiednio na 8 lat (lub 5 lat) przed kwestionowanym badaniem i 3 lata po tym badaniu, przy czym wyniki tych badań nie zostały odzwierciedlone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a w trakcie ich przeprowadzania bezzasadnie zmodyfikowano całkowitą masę dopuszczalną, co Sąd I instancji ustalił w wyroku, d) art. 75 K.p.a. poprzez odstąpienie od wykonania istotnych czynności dowodowych związanych z przebiegiem badania masy własnej pojazdu w dniu 2 czerwca 2008r., w szczególności od poczynienia ustaleń co do zakresu i czasu dokonania przeróbek pojazdu oraz poprzez odstąpienie od dokonania ustaleń w zakresie potwierdzenia lub wykluczenia błędu urządzenia wykorzystywanego do ustalenia masy własnej pojazdu (dostępnego dla skarżącego) w sytuacji, w której sposób dokonania pomiaru przez skarżącego był dopuszczalny przez przepisy obowiązujące w trakcie badania w 2008r., e) art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób wybiórczy, w szczególności pomijając fakt dokonywania przeróbek w pojeździe przez jego ówczesnego właściciela, po przeprowadzeniu przez skarżącego zakwestionowanego badania technicznego, f) art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości specjalnych, szczególnie zaś w sytuacji, w której będące podstawą zaskarżonych decyzji oraz wyroku dane dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy własnej pojazdu były rozbieżne, g) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że brak jednoznacznego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na których dowodach oparł się organ stwierdzając niezgodność w zakresie masy własnej pojazdu ze stanem faktycznym w momencie wpisu do dowodu rejestracyjnego, w szczególności czy były to badania i pomiary z dnia 2 marca 2000r., czy też z dnia 3 marca 2003r. wskazane w tabeli na stronie 4 zaskarżonej decyzji, czy z 13 kwietnia 2000r. wskazane na stronie 2 decyzji, 5) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku polegające na potwierdzeniu prawidłowości postępowania organów, pomimo naruszenia przez te organy przepisów postępowania wymienionych w ww. pkt 4 lit. a-g (z powołaniem się na argumentację w nich wskazaną). Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że samo powzięcie przez organ wątpliwości co do zgodności wpisu do dowodu rejestracyjnego ze stanem faktycznym jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez organ w wyniku kontroli, o której mowa w art. 86 ust. 6 powyższej ustawy, dokonania wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1393/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że ustalenia poczynione w toku kontroli pojazdów stanowią jedynie podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d. Jakkolwiek cytowany przepis ma charakter wiążący, jednakże nie zwalnia on organów rozpatrujących sprawę cofnięcia uprawnienia z obowiązku wnikliwego rozważenia wszelkich aspektów sprawy, zwłaszcza w zakresie podważania wystąpienia wskazanych nieprawidłowości. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot, który te zastrzeżenia sygnalizuje, w tym oceny czy uzyskana informacja o stwierdzonych nieprawidłowości jest wystarczająco umotywowana do powzięcia wskazanej decyzji, w kontekście zgłoszonych zastrzeżeń. W rozpatrywanej sprawie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skarżącemu w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d., w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w dniu 6 kwietnia 2011 r. na wniosek Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego. Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, że skarżący kwestionował wiarygodność poczynionych ustaleń kontrolnych, co do wagi pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D. Z uwagi na surowość restrykcji przewidzianej przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu zostanie wykazane wydanie zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, tj. pozbawienie uprawnień decydujących o jego statusie zawodowym, nieodzowne jest każdorazowo niezwykle wnikliwe i staranne wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dawał pełnych podstaw do poczynienia ustaleń, które stały się podstawą do wydania decyzji o cofnięciu R. S. uprawnień diagnosty. Za przedwczesne należy uznać stanowisko, że zmiany dokonane przez P. S. nie uzasadniałyby znaczącej różnicy 720 kg w masie własnej pojazdu pomiędzy przeprowadzonym ważeniem w dniu 2 czerwca 2008r., a tym przeprowadzonym w dniu 6 kwietnia 2011r. na zlecenie Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego. Nie zostało uwzględnione, że w niniejszej sprawy występuje kilka czynników mogących potencjalnie wpływać na masę pojazdu, których łączne rozważenie mogłoby czynić prawdopodobnym wynik pomiaru uzyskany przez R. S. w dniu 2 czerwca 2008 r. Wskazać bowiem należy, iż odjęcie od podanej wartości 720 kg ewentualnej różnicy powodowanej wagą paliwa zmniejsza ten parametr do ok. 500 kg. Od tego wyniku odjąć należałoby wagę zamontowanych dodatkowo elementów (półki na bagaż podręczny, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, nagrzewnica, uchwyty dla bezpieczeństwa, podłoga i tapicerka izotermiczna, resory), co będzie jednakże dopiero możliwe po uzyskaniu rzetelnych informacji o ich wadze. Z tego też względu rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie, iż kwestią najistotniejszą dla prawidłowości ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy jest konieczność jednoznacznego ustalenia przez biegłego jak na masę własną spornego pojazdu wpłynęły przeróbki dokonane w pojeździe przez P. S. po dacie przeprowadzenia przez skarżącego badania technicznego. Ponadto na różnicę w wynikach pomiarów uzyskanych na przestrzeni 3 lat wpływ mieć mogą także błędy w pomiarze masy własnej wynikających z zastosowanych do tego celu metod. Stąd, poza koniecznością uzyskania informacji o metodzie ważenia zastosowanej w dniu 6 kwietnia 2011 r. przez [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami i Energetyki Odnawialnej M Sp. z o.o., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, opinii biegłego wymagałoby nadto ustalenie dopuszczalnego błędu w pomiarze masy pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D przy zastosowaniu do tego pomiaru urządzenia do kontroli skuteczności tłumienia drgań zawieszenia pojazdu, którego wymagania w zakresie dokładności pomiaru - co do dopuszczalnego błędu pomiaru nacisku masy badanej osi pojazdu na układ wymuszający drgania oraz błędu wskazań parametru służącego do określenia stanu zawieszenia pojazdu – określa załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275). Uznając zatem, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych, bowiem przy jej rozpoznaniu wyłoniło się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, a którego wyjaśnienie nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych z dziedziny techniki samochodowej, zaniechanie powołania biegłego oraz nieprzeprowadzenie dowodu z jego opinii sprawia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że skarżący dokonał wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że uwzględnienie, iż masa własna pojazdu wyniosła w tej dacie 2.390 kg (po zdemontowaniu foteli dla 6 osób, których waga wynieść mogła od 67,5 do 72 kg - a nie 135 kg jak wskazało na str. 5 uzasadnienia decyzji Kolegium, przy braku w aktach sprawy informacji o innych zmianach konstrukcyjnych dokonanych w pojeździe w dniach 6-13 kwietnia 2011 r.) czyni prawdopodobnym, iż przedmiotowy pojazd blisko 3 lata wcześniej tj. w dniu 2 czerwca 2008r. przy pustym baku paliwa oraz przed modyfikacją polegającą na zamontowaniu dodatkowych elementów mógł posiadać masę własną wykazaną przez R. S. Zgodzić zatem należało się z autorem skargi kasacyjnej, iż stwierdzone powyżej uchybienie organu, niezakwestionowane prze Sąd I instancji, stanowiło nie tylko naruszenie przepisu art. 75 i art. 84 § 1 K.p.a., ale także odnoszącego się do zasady swobodnej oceny dowodów art. 80 K.p.a. (pkt 4 lit. e oraz pkt 5 lit. e skargi kasacyjnej) oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co słusznie - jako naruszenie przepisów postępowania - zarzucono w pkt 4 lit. a-c oraz w pkt 5 lit. a-c skargi kasacyjnej. W sprawie nie została również rozważona okoliczność, że ustalona w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym w dniu 3 marca 2000r. badaniu technicznym (opisie zmian dokonanych w pojeździe) masa własna pojazdu w wysokości 2510 kg nie znalazła swego urzędowego stwierdzenia w zapisach dowodu rejestracyjnego, którym dysponował R. S. podczas badania w dniu 2 czerwca 2008r. Stąd też przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie, iż nieuprawnione było twierdzenie Sądu I instancji, iż z uwagi na zamontowanie foteli dla trzech osób, przy braku informacji o dokonaniu w pojeździe innych zmian, niezgodny ze stanem faktycznym jest sformułowany przez R. S. zapis w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 2 czerwca 2008r., iż "pozostałe parametry nie uległy zmianie". R. S. na podstawie posiadanych w dniu badania danych nie posiadał wiedzy o ustalonym uprzednio (w roku 2000, przed rejestracją pojazdu) parametrze jego masy własnej, stąd nie miał podstaw do formułowania w opisie zmian wyjaśnień "dlaczego pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie zwiększyła się". Powyższe zaś nie mogło przesądzić o spełnieniu już tylko na podstawie tej okoliczności, jak uznał Sąd I instancji, przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. skutkującej cofnięciem R. S. uprawnień diagnosty. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i wyjaśnienia okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Poza wskazaniem protokołu kontroli i przyjęciem jego ustaleń, w zasadzie organ nie odniósł się do okoliczności wskazanych przez skarżącego. Bezzasadnie pominął wnioskowane przez skarżącego kasacyjnie dowody w postaci uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadka właściciela pojazdu P. S. na okoliczność dokonywanych pomiędzy poszczególnymi ważeniami pojazdu przeróbek. Przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka pozwoliłoby na wyjaśnienie wątpliwości co do wagi zamontowanych w pojeździe foteli, czy dodaniu 3 foteli towarzyszyła wymiana wszystkich foteli na nowe lżejsze, czy mogło to być związane z ograniczoną w pojeździe przestrzenią. Szczegółowe ustalenie rodzaju przeróbek w pojeździe marki Mercedes-Benz - z uwagi na podniesione zarzuty - ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Niewątpliwie protokół kontroli jest istotnym dowodem w niniejszym postępowaniu, ale w sytuacji, gdy w jego toku skarżący zgłaszał zastrzeżenia dotyczące sposobu ważenia pojazdu, to obowiązkiem organu było ustalenie jaką metodą ważono pojazd, czy urządzenie którym ważono pojazd posiadało certyfikat. Ustalenie to było wprost niezbędne dla wyjaśnienia sprawy. Postępowanie organu administracji w sprawie dotknięte jest więc - wskazanymi w uzasadnieniu - wadami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem uznać, jak niesłusznie uczynił to Sąd pierwszej instancji, że w ramach rozpatrzenia przedmiotowej sprawy dokonano wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, w tym kontekście okoliczności i zastrzeżenia podniesione przez skarżącego. Tym samym uznać należy za przedwczesne stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku uznające prawidłowość analizy w tym zakresie przeprowadzonej przez organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako P.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przede wszystkim należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje ponownie sprawę – po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., w sprawie II GSK 1393/13. Zgodnie zaś z przepisem art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. Użyte w art. 190 P.p.s.a. pojęcie wykładnia prawa rozumieć należy wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., II FSK 880/11). Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym art. 190 P.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. W rozpoznawanej sprawie jednak do takiej zmiany nie doszło. W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 1393/13 podniesiono, że zarówno organy orzekające w sprawie jak i Sąd I instancji przedwcześnie przyjęły, że skarżący będący diagnostą samochodowym dokonał w dowodzie rejestracyjnym wpisu niegodnego ze stanem faktycznym w zakresie masy własnej pojazdu. Organy administracyjne prowadząc postępowanie zobowiązane są dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami stanowi w świetle art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. delikt administracyjny, skutkujący z mocy prawa cofnięciem uprawnień diagnosty. Jednakże ustalenia poczynione w trakcie kontroli pojazdów stanowią jedynie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Organy prowadzące sprawę zobowiązane są do wnikliwego rozważenia wszelkich aspektów sprawy zwłaszcza w zakresie podważania wystąpienia wskazanych nieprawidłowości. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, przede wszystkim poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i niedokładne zebranie materiału dowodowego, który stał się podstawą orzekania. W postępowaniu o nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej, szczególnego znaczenia nabiera respektowanie podstawowej zasady procesu administracyjnego jaką jest wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Przeprowadzone zatem przez właściwy organ postępowanie administracyjne, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych ustawą o transporcie drogowym lub innymi obowiązującymi przepisami. Sąd w składzie obecnie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dawał pełnych podstaw do poczynienia ustaleń, które stały się podstawą do wydania decyzji o cofnięciu R. S. uprawnień diagnosty. W sprawie występuje bowiem szereg okoliczności, na które zwracał uwagę skarżący, mogących wpływać na ocenę i wymagających wyjaśnienia przez organ w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Kwestią najistotniejszą dla prawidłowości ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy jest konieczność jednoznacznego ustalenia przez biegłego jak na masę własną spornego pojazdu wpłynęły przeróbki dokonane w pojeździe przez P. S. po dacie przeprowadzenia przez skarżącego badania technicznego. Ponadto na różnicę w wynikach pomiarów uzyskanych na przestrzeni 3 lat wpływ mieć mogą także błędy w pomiarze masy własnej wynikających z zastosowanych do tego celu metod. Stąd, poza koniecznością uzyskania informacji o metodzie ważenia zastosowanej w dniu 6 kwietnia 2011 r. przez [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami i Energetyki Odnawialnej M Sp. z o.o. Opinii biegłego wymagałoby nadto ustalenie dopuszczalnego błędu w pomiarze masy pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D przy zastosowaniu do tego pomiaru urządzenia do kontroli skuteczności tłumienia drgań zawieszenia pojazdu. Ustalenie, że masa własna pojazdu wynosiła w dniu 13 kwietnia 2011 r. 2.390 kg (po zdemontowaniu foteli dla 6 osób, których waga wynieść mogła od 67,5 do 72 kg - a nie 135 kg jak wskazano w decyzji Kolegium, przy braku informacji o innych zmianach konstrukcyjnych dokonanych w pojeździe w dniach 6-13 kwietnia 2011 r.) czyni prawdopodobnym, iż pojazd 3 lata wcześniej tj. w dniu 2 czerwca 2008 r. przy pustym baku paliwa oraz przed modyfikacją polegającą na zamontowaniu dodatkowych elementów mógł posiadać masę własną wykazaną przez R. S. Organ nie rozważył również okoliczności, iż ustalona w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym w dniu 3 marca 2000r. badaniu technicznym (opisie zmian dokonanych w pojeździe) masa własna pojazdu w wysokości 2510 kg nie znalazła swego urzędowego stwierdzenia w zapisach dowodu rejestracyjnego, którym dysponował R. S. podczas badania w dniu 2 czerwca 2008 r. Z powyższego bezspornie wynika, na co wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II GSK 1393/13, że organy orzekające w sprawie nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Ponadto bezzasadnie pominięto wnioskowane przez skarżącego dowody, jak chociażby uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadka właściciela pojazdu. Postępowanie organów administracji dotknięte jest więc wskazanymi wadami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art.7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 75 czy art. 84 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyżej zaprezentowane stanowisko zawarte w przytoczonym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wydane decyzje są bowiem sprzeczne z podstawowymi zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego zawartymi w K.p.a. Organy rozpoznając sprawę ponownie zastosują się do oceny prawnej i wskazań do dalszego postępowania zaprezentowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzając naruszenie przepisów prawa należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt II, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono w pkt III stosownie do art. 200 powołanej ustawy.