III SA/Kr 354/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2014 roku, sygn. akt III SA/Kr 354/14 oddalającego skargę W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 grudnia 2013 r. nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a wniosek oddalić Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 roku sygn. akt II GZ 343/15 zostało przyznane skarżącemu W. S. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. S., wykonującego zawód w Kancelarii Radców Prawnych s.c. w K przy ul. B. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 28 października 2015 roku sporządził skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2014 roku, sygn. akt III SA/Kr 354/14. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2016 roku sygn. akt II GSK 178/16 skargę kasacyjną odrzucił. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), uwzględniając treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Wniosek radcy prawnego M. S., złożony w skardze kasacyjnej z dnia 28 października 2015 roku, takiego oświadczenia nie zawiera. Oświadczenia, o którym mowa nie stanowi użyte przez pełnomocnika sformułowanie, w którym wnosi o "przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bowiem koszty sądowe w sprawie, w której przyznano stronie prawo pomocy, pozostają ze swojej natury nieopłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania radcy prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 16 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 684/13). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.