III SA/Kr 356/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Wojewody z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta pozbawił P. K. statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych za okres od dnia 12 lipca 2017 r. do dnia 4 września 2017 r. Decyzja została doręczona P. K. w dniu 24 października 2017 r. W dniu 5 stycznia 2018 r. do Grodzkiego Urzędu Pracy wpłynął wniosek P. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. wraz z odwołaniem. Pismem z dnia 16 stycznia 2018 r. P. K. został wezwany do przedstawienia w terminie 7 dni dokumentów uprawdopodobniających, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W dniu 5 lutego 2018 r. P. K. zgłosił się do Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego celem zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. P. K. potwierdził, że decyzję organu I instancji odebrał w dniu 24 października 2017 r., a odwołanie złożył po terminie z powodu błędnego zrozumienia treści decyzji. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu, błędne zrozumienie treści zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, z treści decyzji z dnia [...] 2017 r. jednoznacznie wynika, że P. K. został pozbawiony statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku na okres od 12 lipca 2017 r. do 4 września 2017 r. Uzasadnienie zawiera zaś jasne sformułowanie, że status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku P. K. posiada na pozostały przyznany okres, po upływie okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Zdaniem Wojewody , jeżeli P. K. nadal nie wiedział jak została rozstrzygnięta kwestia jego uprawnień do posiadania statusu bezrobotnego lub się z tym rozstrzygnięciem nie zgadzał, to powinien, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, złożyć odwołanie do organu odwoławczego. W tym samym dniu Wojewoda wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził, że wniesione przez P. K. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu i dlatego organ odmówił jego rozpatrzenia. W skardze na postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania P. K. podniósł, że powodem nie złożenia przez niego w terminie odwołania była jego błędna interpretacja pisma, gdyż uważał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych otrzymuje się na 180 dni, a on otrzymywał zasiłek przez 4 miesiące. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. pełnomocnik z urzędu P. K. podał, że do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło z uwagi na zły stan zdrowia skarżącego, który zmagał się wówczas z zapaleniem oskrzeli oraz bólem kolana. W piśmie z dnia 27 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania był zły stan zdrowia skarżącego. Do pisma zostało dołączone zaświadczenie lekarskie z dnia 30 lipca 2018 r., wystawione przez lekarza internistę, z którego wynika, że w dniu 8 sierpnia 2017 r. skarżący zgłosił się do lekarza z bólami kolana i objawami dny moczanowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga P. K. jest nieuzasadniona. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty o uznaniu skarżącego od dnia 10 marca 2016 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania mu z tym dniem prawa do zasiłku. Zostało ono wydane na podstawie art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), które stanowią: "Art. 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Art. 59. § 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. § 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia." W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu ma przesłanka braku winy. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika przykładowo zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko przy tego rodzaju uwarunkowaniach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2162/96, Lex nr 43285). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku i osobniczych cech strony (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 381/09, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, że brak winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. skarżący nie jest zobowiązany udowodnić, a jedynie powinien uprawdopodobnić. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przepuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 446/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy rozważyć należało, czy argumenty skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Skarżący jako okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał niezrozumienie treści decyzji organu I instancji oraz zły stan zdrowia. W ocenie Sądu, argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że z uwagi na przyznane skarżącemu na okres od 7 lipca 2017 r. do 4 września 2017 r. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, nie mógł on równocześnie w tym samym okresie, z uwagi na treść art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, posiadać statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku. Organ I instancji wskazał, że po upływie okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, tj. od 5 września 2017 r. skarżącemu przysługuje status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych na pozostały okres. Treść decyzji organu I instancji była więc jasna i precyzyjna. Nie zgadzając się z nią lub mając wątpliwości co do jej treści skarżący powinien był wnieść od niej odwołanie o czym został prawidłowo pouczony przez Prezydenta Miasta. Błędna interpretacja decyzji przez stronę postępowania nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a tym samym nie stanowi przesłanki do jego przywrócenia. Również twierdzenia skarżącego odnośnie jego stanu zdrowia nie uprawdopodobniły jego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w żaden bowiem sposób nie wykazał, że stan zdrowia uniemożliwił mu wniesienie odwołania. W aktach sprawy znajduje się jedynie nadesłane przez pełnomocnika skarżącego zaświadczenie lekarskie z dnia 30 lipca 2018 r., z którego wynika, że w dniu 8 sierpnia 2017 r. skarżący zgłosił się do lekarza z bólami kolana i objawami dny moczanowej. Zaświadczenie to dotyczy więc stanu zdrowia skarżącego w sierpniu 2017 r., podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana w październiku 2017 r., a więc dwa miesiące po wizycie skarżącego u lekarza. Z zaświadczenia tego nie wynika by opisane w nim dolegliwości miały charakter przewlekły i uniemożliwiły skarżącemu złożenie odwołania w terminie. Skarżący nie przedłożył także żadnej innej dokumentacji medycznej, z której wynikałoby, że nie mógł złożyć odwołania w terminie. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.