III SA/Kr 374/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Bernadeta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 7 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala wyroku z dnia 22 sierpnia 2007r. Decyzją z dnia 7 marca 2007r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzją Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] nakładającą na M. P. karę pieniężną w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona w dniu [...] listopada 2006r. ok. godz. [...] w K. kontrola wykonywania przewozów na linii regularnej M K. wykazała, że kierowca autobusu marki [...] nr rej.[...] M. P. zatrzymał autobus przy ul [...] w K. wysadzając 2 pasażerów, a miejsce to nie jest przystankiem komunikacyjnym. W toku przeprowadzonego postępowania M. P. nie kwestionował stwierdzonego podczas kontroli naruszenia, ale wyjaśnił, że wysadzenie pasażerki na ulicy [...] związane było z jej prośbą z powodu choroby. Zwracał też uwagę na swą trudną sytuację finansową wnosząc w odwołaniu o uchylenie kary. M. P. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze wyjaśnił, że zna i stosuje zasady transportu drogowego. Zarzucił, że w sprawie pominięto fakt, że wysadzenie pasażerki poza przystankiem zostało spowodowane naturalnym odruchem humanitarnym dla osoby, której widoczny stan zdrowia taką decyzję uzasadniał. Taka pomoc powinna zdaniem skarżącego być regulowana szczegółowymi przepisami prawa tym bardziej, że nie spowodował żadnego zagrożenia czy utrudnienia w ruchu. Nadto zwrócił uwagę, że wysokość kary jest bardzo duża w porównaniu z niewielkimi dochodami jakie przynosi działalność gospodarcza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Podkreślono, że skarżący nie kwestionuje faktu wysadzenia pasażerów poza przystankiem, wskazywane zaś przez niego okoliczności dotyczące chęci niesienia pomocy pasażerce udającej się do szpitala nie zasługują na uwzględnienie jako stanowiące wyłącznie próbę uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem, Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., nr 204, póz. 2088 z późn. zm.), a w szczególności treść art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1-5 oraz pkt 2.2.3. załącznika do tej ustawy w związku z art. 18b ust. 1 pkt 3 i art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a tej ustawy. Z przepisów tych wynika, że wykonywanie usług przewozowych wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności przebieg trasy przewozów i miejscowości, w których znajdują się przystanki, a załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o transporcie drogowym). Wśród licznych zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym ustawodawca wymienia m.in. to, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywać się ma tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (18b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Sankcje za naruszenie tych zasad określone zostały w rozdziale 11 ustawy dotyczącym kar pieniężnych. W art. 92 ust. 1 wskazano mianowicie, że kto wykonuje przewóz drogowy naruszając warunki określone w ustawie podlega karze pieniężnej w wysokości od 50zł do 15 tyś. zł., którą nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1). W załączniku do w/w ustawy wyszczególnione zostały naruszenia ze wskazaniem konkretnych wysokości kar za poszczególne naruszenia. W punkcie 2.2.3. wskazano, że wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3 tyś. zł. Analiza treści przytoczonych przepisów w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne w sposób prawidłowy te przepisy zastosowały. W ocenie sądu zatem złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem. Bezspornym w niniejszej sprawie jest stan faktyczny, a więc to że skarżący wysadził pasażerów poza przystankiem. Skarżący potwierdza bowiem, że zatrzymał się poza przystankiem w celu wysadzenia pasażerki, która była chora. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował powyższą sytuację jako naruszającą ustawowe warunki przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym określone w art. 18b ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy tej ustawy przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie na terytorium RP działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami zarejestrowanymi w kraju. Niewątpliwie wysadzenie poza przystankiem osoby, co do której przedsiębiorca świadczył w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej usługę przewozu osób mieści się w ramach cytowanego powyżej ustawowego pojęcia krajowego transportu drogowego i narusza zakaz z art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ administracyjny prawidłowo zatem nałożył na skarżącego karę pieniężną. Odnosząc się zaś do wyjaśnień skarżącego co do przyczyn zatrzymania pojazdu poza przystankiem i wysadzenia pasażerki należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają nałożenia kary od ustalenia winy przedsiębiorcy. Kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym są bowiem regulację administracyjną a nie karną, podlegają więc regułom prawa administracyjnego. Przepisy uzależniaj ą nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005r., VI SA/Wa 1674/05, LEX nr 192566). Organ administracyjny dokonuje w toku postępowania administracyjnego jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ administracji nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005r., VI SA/Wa 1920/05, LEX nr 190933). Organy administracyjne stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony. W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ustalają jedynie czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszeń mają obowiązek nałożenia stosownej kary i od obowiązku tego odstąpić nie mogą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r., VI SA/Wa 73/05, LEX nr 190705). Stwierdzając zaś naruszenie warunków wykonywania transportu i wymierzając karę pieniężną nie mają możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz są związane stawkami ustalonymi przez ustawodawcę w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie przesłanek wymienionych w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.