III SA/Kr 402/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. nr [...] nałożył na A Sp. z o.o. z siedzibą w Z karę pieniężną w wysokości 10 000 zł - na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.; obecnie t.j.: z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), dalej "u.t.d.", za: 1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji co stanowi naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., zał. nr 3 Ip. 1.1. i zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł; 2. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi co stanowi naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., zał. nr 3 Ip. 6.2.1. i zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 5 000 zł. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...] 2013 r. kara wynikająca z decyzji wynosi 13 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. kara została ograniczona do 10 000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu [...] 2013 r. w miejscowości K, ul. I, DK nr [...], został zatrzymany do kontroli samochód Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował A. Ł. Przewóz wykonywano w ramach działalności przedsiębiorstwa: A Sp. z o.o. Odnośnie pierwszego naruszenia organ wskazał, że na podstawie przedstawionych do kontroli dokumentów stwierdzono, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz stali ze Słowacji do miejscowości C. Do kontroli przedstawiono zaświadczenie o przewozie drogowym na potrzeby własne dla przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. Kierowca A. Ł. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że świadczy usługę kierowania pojazdem na rzecz przedsiębiorstwa A Sp. z o.o., co potwierdzają dokumenty: Delivery Note [...], gdzie odbiorcą jest A Sp. z o.o. oraz dokument CMR z dnia 10.05.2013 r., gdzie w rubryce nr 16 jako przewoźnik jest wymieniona A Sp. z o.o. Ponadto wykonywanie przewozu przez A Sp. z o.o. potwierdzają faktury za paliwo nr [...] oraz [...] zakupione do pojazdu o nr rej. [...], gdzie nabywcą jest A Sp. z o.o. W związku z powyższym oraz faktem, że kierowca nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o., nie jest spełniony warunek przewozu drogowego na potrzeby własne. Organ przywołał treść art. 4 pkt 3 i pkt 4 u.t.d. i stwierdził, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał definicji przewozu drogowego na potrzeby własne, w związku z tym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Stanowi to naruszenie art. 5 ust. 1 u.t.d. Odnośnie drugiego naruszenia organ wskazał, że w trakcie kontroli na podstawie okazanych wykresówek kierowcy stwierdzono, że w dniu 9.05.2013 r. kierowca nie zarejestrował na wykresówce za pomocą tachografu prawidłowej aktywności kierowcy - prowadzenia pojazdu oraz przebytej przez pojazd drogi oraz prędkości pojazdu w dniu 9.05.2013 r. w okresie między godziną około 17:13 a godziną 18:15. Ponadto kierowca nie zarejestrował prawidłowej aktywności kierowcy, prędkości pojazdu, oraz przebytej przez pojazd drogi na trasie z K, a miejscem załadunku w miejscowości S na Słowacji. Odległość drogowa pomiędzy powyższymi miejscowościami, po trasie jaką poruszał się kierowca, określoną przez kierowcę wynosi około 250 km, natomiast na wykresówce od godziny 18:15 do momentu zakończenia korzystania z wykresówki około godziny 20:45 zarejestrowano 145 km. Stanowi to naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21), dalej "rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85". Zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne. Strona przedstawiła wyjaśnienia, w których stwierdziła, że nie zatrudnia kierowców, natomiast kontrolowany pojazd został wydzierżawiony firmie J. Jednakże zdaniem organu, z przesłuchania kierowcy, przeanalizowanych dokumentów przewozowych wynika, że przewóz wykonywała firma A Sp. z o.o. Umowa najmu pojazdu jest w formie otwartej i nie gwarantuje udostępnienia pojazdu przez cały okres najemcy firmie J. Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. A Sp. z o.o. wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Zarzuciła naruszenie prawa: - materialnego - art. 92a ust. 1, 6, 7 w zw. z art.4 ust. 6A, 3 oraz 1 u.t.d., przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest osobą wykonującą transport drogowy lub inne czynności związane z przewozem drogowym, - procesowego - 7, 77 oraz 80 K.p.a., przez oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu zarzutów strona skarżąca wskazała, że organ rozstrzygnięcie oparł na zebranym materiale dowodowym w postaci przesłuchania kierowcy oraz na podstawie przedstawionej przez skarżącą umowy najmu pojazdów na rzecz J z siedzibą w N. Ponadto zebrano faktury za zakupiony olej napędowy, list przewozowy CMR (jednak w uzasadnieniu nie wyjaśniono kto i na jakiej podstawie wystawiał ww. dokumenty i jaki mają one związek ze sprawą). Odnosząc się do treści zeznań kierowcy, strona zwróciła uwagę na fakt, iż miało to miejsce w trakcie kontroli która trwała prawie 5 godzin w godzinach nocnych po całym tygodniu pracy. W tych okolicznościach należy przyjąć pomyłkę A. Ł. w zeznaniu, że świadczy usługę kierowania pojazdem na rzecz A Sp. z o.o. za w pełni uzasadnioną. Strona skarżąca podniosła również, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń (o ile faktycznie do nich doszło), o których mowa w decyzji. Strona podtrzymała wcześniejsze stanowisko, że przewozy prowadzą dla niej niezależni przedsiębiorcy, w ramach własnej działalności, a strona skarżąca nie miała możliwości wpływania na sposób w jaki gromadzili oni wymagane prawem dokumenty. Na podstawie takiego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że spółka nie prowadzi przewozów drogowych na potrzeby własne, w związku z czym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Taka konkluzja jest zdaniem strony skarżącej nieuprawniona, zaś tezy na których oparto rozstrzygnięcie nie zostały udowodnione. Strona skarżąca przywołała treść art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. Podniosła, że organ wydając decyzję powinien ustalić zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 4 ust. 3 u.t.d., a więc czy strona jest podmiotem, który wykonuje transport drogowy. Skomplikowaną definicję tego pojęcia znajdziemy w art. 4 u.t.d. W jego punkcie 6a ustawodawca przyjął, że przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny w rozumienia stosownego rozporządzenia UE. Transportem drogowym zaś, zgodnie z pkt 3 jest krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, zaś tym w rozumieniu pkt 1 i 2 jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi. Zdaniem strony, by organ był uprawniony do nałożenia na skarżącą kary musi wykazać, że podejmowała i wykonywała przejazdy drogowe pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej. Definicję działalności gospodarczej znajdziemy w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, która stwierdza, że za taką uznać należy zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu. W ocenie skarżącej organ I instancji nie wykazał żadnej z ww. okoliczności. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakres przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Elementem konstytutywnym dla zaistnienia transportu drogowego jest zatem okoliczność, że dla jego wykonywania konieczne jest ustalenie, iż przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozów a nadto, że realizowany przejazd pozostawał w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa nawet, jeśli jego wykonywanie byłoby wyłącznie pomocnicze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 września 2010 r. III SA/Kr 691/10). Powyższego organ nie udowodnił. Wykonywanie, bowiem transportu drogowego czy też wykonywanie przewozu na potrzeby własne nie może być rozumiane jako wykonywanie czynności faktycznych związanych z przemieszczaniem się pojazdu po drogach. Nawet określenie w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców przedmiotu działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że przedsiębiorca faktycznie wykonuje transport drogowy. Strona podnosiła, że wykonawcą transportu drogowego była spółka cypryjska dzierżawiąca pojazdy od A sp. z o.o. Nie znajduje żadnego logicznego uzasadnienia teza przyjęta przez organ, w której skarżąca miałaby prowadzić działalność transportową, nawet o charakterze pomocniczym, przy pomocy pojazdów nie znajdujących się w jej posiadaniu. Pełnym dysponentem samochodów była spółka J z siedzibą w N. Sam zaś fakt bycia właścicielem samochodów nie może być podstawą odpowiedzialności karno-administracyjnej skarżącej. W uzasadnieniu organ nie wyjaśnił również na czym miałaby polegać transport drogowy. Nie udowodnił jej zawodowego, zarobkowego, ciągłego charakteru. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt K.p.a., art. 4 pkt 3, 4 i 22 lit. a i lit. r, art. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d., art. 13 i art. 15 ust. 2 i 8 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz Ip. 1.1 i 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając dokonane przez organ I instancji ustalenia stanu faktycznego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że art. 1 ust. 1 pkt 3 u.t.d. określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania niezarobkowego krajowego przewozu drogowego. Ponadto instytucja niezarobkowego przewozu drogowego zdefiniowana została w art. 4 pkt 4 u.t.d. jako każdy przejazd po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie cztery warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Według art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Stosownie do treści art. 5 u.t.d., obowiązującego w chwili kontroli, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie ze znowelizowanym art. 5 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567), licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1. Zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, następujące rodzaje przewozu i przejazdów bez ładunku dokonywanych w powiązaniu z takim przewozem nie wymagają posiadania licencji wspólnotowej oraz są zwolnione z wszelkich zezwoleń przewozowych: a) przewóz przesyłek pocztowych jako usługi powszechnej; b) przewóz pojazdów uszkodzonych lub zepsutych; c) przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita, włącznie z dopuszczalną masą całkowitą przyczep, nie przekracza 3,5 tony; d) przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, jeśli spełnione są następujące warunki: (i) przewożone rzeczy są własnością przedsiębiorstwa lub zostały sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo; (ii) celem przejazdu jest przewiezienie rzeczy z lub do przedsiębiorstwa, lub przemieszczenie ich do przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwo, na jego własne potrzeby; (iii) pojazdy silnikowe wykorzystywane do takiego przewozu są prowadzone przez personel zatrudniony lub pozostający do dyspozycji tego przedsiębiorstwa na mocy zobowiązania umownego; (iv) pojazdy przewożące rzeczy są własnością przedsiębiorstwa, zostały przez nie zakupione na warunkach odroczenia płatności lub są przedmiotem najmu, pod warunkiem że w tym ostatnim przypadku spełniają warunki dyrektywy 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy; (v) taki przewóz musi być jedynie działalnością pomocniczą w stosunku do całości działalności przedsiębiorstwa; e) przewóz produktów leczniczych, urządzeń i sprzętu oraz innych artykułów niezbędnych do opieki medycznej w nagłych wypadkach, szczególnie w przypadku klęsk żywiołowych. W myśl art. 1 ust. 6 ww. rozporządzenia przepisy ust. 5 nie mają wpływu na warunki, na których podstawie państwa członkowskie zezwalają swoim obywatelom na prowadzenie działalności, o której mowa w tym ustępie. Stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 8 ww. rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące. U.t.d. w załączniku nr 3 zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nakładane na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która karą pieniężną w wysokości 8 000 zł obecnie sankcjonuje naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji. Za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi nakładana jest kara pieniężna w wysokości 5 000 zł, według Ip. 6.2.1 załącznika nr 3. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2). Odnośnie naruszenia z Ip. 1.1 organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej dnia [...] 2013 r. kierowca A. Ł. okazał dowody rejestracyjne kontrolowanego zespołu pojazdów, wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne wydany na rzecz A Sp. z o.o., dokument CMR, faktury zakupu paliwa wystawione ww. spółce jako nabywcy, dokument WZ, ogólną umowę najmu pojazdów oraz umowę zlecenia zawartą przez spółkę J z kierowcą. Z okazanych dokumentów przewozowych, w szczególności dokumentu CMR wynikało bezsprzecznie, iż to strona skarżąca w chwili kontroli podjęła się międzynarodowego przewozu drogowego na trasie Polska - Słowacja. Powyższe ustalenia mają potwierdzenie również w protokole przesłuchania kierowcy. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznał, iż organ I instancji słusznie przyjął, że przewóz z dnia kontroli był realizowany przez skarżącą i miał charakter transportu drogowego, bowiem nie spełniał warunków niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne. Argumentacja strony skarżącej, że w sprawie wadliwie ustalono stan faktyczny, jest nie do przyjęcia. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż dysponentem kontrolowanego zespołu pojazdów była inna firma. Fakt okazania przez kierowcę w chwili kontroli umowy najmu nie potwierdza okoliczności, iż w dniu kontroli pojazdy te akurat znajdowały się w posiadaniu innego podmiotu. Okazana umowa najmu, jak słusznie zauważył organ I instancji, jest ogólną umową otwartą, która w żaden sposób nie daje podstaw do stwierdzenia, że kontrolowany zespół pojazdów był w dyspozycji innego podmiotu. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 4 u.t.d., pod pojęciem niezarobkowego przewozu drogowego, określanego zamiennie przewozem na potrzeby własne, należy rozumieć każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Zasadniczym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie danego przejazdu do przewozu drogowego na potrzeby własne jest służebny charakter tego przejazdu wobec zasadniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. W odróżnieniu od transportu drogowego jest to przewóz niezarobkowy, nieodpłatny, tzn. że przedsiębiorca ponosi we własnym zakresie koszty przewozu koniecznego dla wykonywania zarejestrowanej przez niego, innej niż transportowa działalności podstawowej (wyrok WSA z dnia 21 maca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1955/06). Ponadto ustawodawca wskazał, że dla uznania danego przewozu za niezarobkowy przewóz - przewóz na potrzeby własne, przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4 u.t.d. muszą być spełnione łącznie, a zatem brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, tylko o transporcie drogowym. W sprawie przewóz wykonywany przez skarżącą w chwili kontroli nie mógł być przewozem drogowym na potrzeby własne, w zakresie którego strona posiadała wydane jej zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowych niezarobkowych przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne, ponieważ kierowca go realizujący nie był jej pracownikiem. Jak skarżąca przyznała w przesłanych wyjaśnieniach nigdy nie zatrudniała kierowcy. W myśl art. 4 pkt 4a u.t.d., jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego pracownikiem fest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W związki z powyższym skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie u.t.d., w ocenie organu II instancji zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w polskim systemie prawa obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona sformułowana. Przepis art. 4 pkt 4 u.t.d. posługuje się pojęciem "pracownik", zdefiniowanym w art. 2 Kodeksu pracy, bowiem brak jest przepisu szczególnego, który pozwalałby na przyjęcie innego znaczenia. W konsekwencji ze zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika bezsprzecznie, że wykonywany w dniu kontroli przewóz miał charakter transportu drogowego i dlatego kierowca powinien posiadać i okazać na żądanie organu kontrolującego licencję na wykonywanie transportu drogowego, a takiego dokumentu w chwili kontroli skarżąca nie posiadała. Jak ustalił organ odwoławczy w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego skarżąca nie posiadała na dzień 10 maja 2013 r. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (dowód: pismo z dnia 10 października 2013 r. w aktach sprawy). Organ zauważył, że z dniem 15 sierpnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, która zmieniła art. 5 u.t.d. w ten sposób, iż wymóg posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy zastąpiła wymogiem posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Obecnie ustawodawca sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8 000 zł wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Niemniej jednak przed wejściem w życie ww. ustawy, przedsiębiorca, który wykonywał transport drogowy rzeczy miał bezwzględny obowiązek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Fakt, że obecnie przedsiębiorca nie ma obowiązku uzyskania licencji na transport drogowy rzeczy, nie oznacza, że w ogóle nie musi on legitymować się żadnymi uprawnieniami. Organ zauważył, że wykonywanie transportu drogowego rzeczy po dniu 14 sierpnia 2013 r. tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców, wymaga również posiadania uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy, przy czym obecnie uprawnienie to określa się jako zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika. Dawne licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy zostały zatem zastąpione wymogiem uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, przy czym przyjęte przez ustawodawcę rozwiązania prawne dają podstawę do stwierdzenia, że obecnie wymagane zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika stanowi kontynuację uprawnień wynikających z licencji. Potwierdza to regulacja zawarta w art. 5 ust. 9 ustawy zmieniającej, w którym stwierdzono, że przedsiębiorcę posiadającego m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 ww. ustawy zgodnie z którą w przypadku, gdy przedsiębiorca złożył przed dniem wejścia w życie ustawy wniosek o przedłużenie uprawnień przewozowych wynikających z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, właściwy organ po sprawdzeniu spełniania przez przedsiębiorcę wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lub art. 5c ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wydaje odpowiednio zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Analizując powyższe przepisy organ stwierdził, że pomiędzy dawną licencją na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a obecnym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika istnieje ciągłość wyrażająca się tym, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika zastąpiło licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a poprzednio uzyskane licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy uzyskały rangę zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika. Stan faktyczny zaistniały w czasie kontroli polegający na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji obecnie sankcjonowany jest jako wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Skoro licencja na transport drogowy rzeczy uzyskana w poprzednio obowiązującym stanie prawnym została zrównana z zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, to zaistnienie naruszenia w postaci braku tej licencji w chwili kontroli oznacza brak zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji. Wprawdzie na chwilę kontroli strona skarżąca nie mogła uzyskać zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, niemniej jednak mogła uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, która w obecnym stanie dawałaby skarżącej te same uprawnienia co zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika. Reasumując organ podkreślił, że stwierdzone w czasie kontroli naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji sankcjonowane jest obecnie na podstawie Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Odnośnie naruszenia z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli kierowca okazał wykresówki. Kontrolujący na podstawie okazanych tarcz stwierdzili, że w dniu 9 maja 2013 r. doszło do nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań urządzenia w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kierowca nie zarejestrował na ww. wykresówce prawidłowej aktywności w okresie pomiędzy godz. 17:13 a godz. 18:15. Odległość drogowa na trasie z K do miejscowości S na Słowacji wynosi około 250 km, natomiast na wykresówce została zarejestrowana droga w godz. 18:15 - 20:45 w wysokości 145 km. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny w powyższym zakresie i słusznie stwierdził, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia wskazanego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. W sprawie nie będzie miał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona skarżąca winna była zdawać sobie sprawę i mieć wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów u.t.d. Obowiązkiem skarżącej jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona skarżąca jako profesjonalny przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania jakichkolwiek zaniedbań, czy też uchybień. Jak słusznie zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. II GSK 573/09 ), to na przedsiębiorcy chcącym wykonywać przewóz na potrzeby własne, spoczywa szczególny obowiązek na tyle wcześniejszego i prawidłowego zapewnienia przejrzystości okoliczności świadczących o spełnianiu wymogów do wykonywania określonego rodzaju transportu, aby w razie ewentualnej kontroli nie powstała jakakolwiek wątpliwości w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. Skoro strona podjęła się świadomego przewozu drogowego na rzecz podmiotu trzeciego to powinna była wiedzieć jakie obowiązki spoczywają na niej w tymże zakresie. W ocenie organu odwoławczego sprawa została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji. Postępowanie w I instancji zdaniem organu odwoławczego zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Zatem odwoływanie się strony skarżącej do naruszenia art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. nie mogło znaleźć uzasadnienia. A Sp. z o.o. wniosła na powyższą decyzję skargę. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa: - materialnego, a to art. 92a ust. 1, 6, 7 w zw. z art.4 ust. 6A, 3 oraz 1 u.t.d., przez błędne przyjęcie, że skarżący jest osobą wykonującą transport drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem drogowym, - procesowego, a to art. 77 i 80 K.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji na twierdzeniach nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że strona skarżąca nie zatrudniała w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej ani jednego kierowcy w ramach umowy o pracę, zaś usługi świadczone przez kierowców były na rzecz innych podmiotów. Zatem organ powinien ustalić faktyczne zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 93 ust. 1 u.t.d., a więc czy strona jest podmiotem wykonującym przewozy drogowe. Organ jedynie przyjął, że spółka nie prowadzi przewozów drogowych na potrzeby własne, jednocześnie stwierdzając bez wykazania spełnienia przesłanek, wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Taka konkluzja jest zdaniem strony skarżącej nieuprawniona, zaś tezy na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostały udowodnione. Konkludując, by organ był uprawniony do nałożenia na skarżącą kary musi wykazać, że strona podejmowała i wykonywała przejazdy drogowe pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej. Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w treści odwołania. W ocenie skarżącej, organy nie ustaliły faktycznego zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 4 ust. 3 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie poddanej kontroli Sądu organ I instancji decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Rozstrzygnięcie powyższe zaakceptowane przez organ odwoławczy, kwestionuje strona skarżąca zarzucając analogicznie jak w odwołaniu, naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. art. 92a ust. 1, 6, 7 w zw. z art. 4 pkt 6a, 3 oraz 1 u.t.d., przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest podmiotem wykonującym transport drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem drogowym, oraz przepisów prawa procesowego, a to art. 77 i 80 K.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji na twierdzeniach nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Poza sporem w sprawie jest, że: -- w dniu kontroli [...] 2013 r. był wykonywany kontrolowanym pojazdem przewóz stali ze Słowacji do Polski, - strona skarżąca nie posiadała na dzień [...] 2013 r. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, - w trakcie przewozu miało miejsce nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, - kontrolowanym pojazdem kierował A. Ł., który w toku kontroli okazał wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany na rzecz spółki A Sp. z o.o., dowody rejestracyjne kontrolowanych pojazdów, dokument CMR, faktury zakupu paliwa, dokumenty WZ, umowę najmu pojazdów oraz umowę zlecenia. Strona skarżąca od początku postępowania podnosiła, że wykonawcą transportu drogowego była dzierżawiąca pojazdy od strony - spółka cypryjska J z siedzibą w N, która była pełnym dysponentem samochodów. Sam zaś fakt bycia właścicielem samochodów nie może być podstawą odpowiedzialności administracyjnej strony skarżącej. Zdaniem Sądu, zarzuty strony skarżącej i przywołana na ich poparcie argumentacja nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim trafnie organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Z kolei art. 92a ust. 7 u.t.d. określa, że przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do: 1) spedytora, 2) nadawcy, 3) odbiorcy, 4) załadowcy, 5) organizatora wycieczki, 6) organizatora transportu, 7) operatora publicznego transportu zbiorowego - jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. W tym miejscu należy przypomnieć, że kara pieniężna określona w art. 92a ust. 1 u.t.d. jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Strona skarżąca uzasadniała swoje zarzuty tym, że wykonywanie transportu drogowego czy też wykonywanie przewozu na potrzeby własne nie może być rozumiane jako wykonywanie czynności faktycznych związanych z przemieszczaniem się pojazdu po drogach oraz, że nawet określenie w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców przedmiotu działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że przedsiębiorca faktycznie wykonuje transport drogowy. W tym zakresie trafnie w ocenie Sądu, organ odwoławczy odnosząc się do przywoływanych przez skarżącą definicji ustawowych zawartych w treści ustawy wskazał, że instytucja niezarobkowego przewozu drogowego zdefiniowana została w art. 4 pkt 4 u.t.d. jako każdy przejazd po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie cztery warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Według art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Stosownie do treści art. 5 u.t.d., obowiązującego w chwili kontroli, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie ze znowelizowanym art. 5 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567), licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1. Zdaniem Sądu, nie były więc trafne zarzuty strony skarżącej niezasadnego nałożenia kary pieniężnej na podstawie l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Trafnie, bowiem organ I instancji jaki i organ odwoławczy wskazały, że z okazanych podczas kontroli dokumentów przewozowych wynika bezsprzecznie, że to strona skarżąca w chwili kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy na trasie Polska - Słowacja. Zasadnie organy uznały, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w okazanych przez kierowcę podczas kontroli dokumentach, tj. wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne wydany na rzecz A Sp. z o.o., dokument CMR, faktury zakupu paliwa wystawione ww. spółce jako nabywcę, dokument WZ. Ponadto przesłuchany kierowca pojazdu zeznał, iż w dniu kontroli "Przewóz wykonywało przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. zgodnie z wpisami na dokumentach". W toku postępowania strona w żaden sposób nie wykazała, że dysponentem pojazdu był inny podmiot oraz, że inny podmiot wykonywał transport drogowy. Argumentacja strony skarżącej, że w sprawie wadliwie ustalono stan faktyczny, jest nietrafna. Zasadnie organy uznały, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż dysponentem kontrolowanego zespołu pojazdów była inna firma. Fakt okazania przez kierowcę w chwili kontroli umowy najmu nie potwierdza okoliczności, iż w dniu kontroli pojazdy te znajdowały się w posiadaniu innego podmiotu. Okazana umowa najmu jak słusznie zauważył organy jest ogólną umową otwartą, która w żaden sposób nie daje podstaw do stwierdzenia, że kontrolowany zespół pojazdów był w dyspozycji innego podmiotu. Nie sposób ponadto nie zauważyć, że jeżeli jak twierdzi strona skarżąca, kontrolowany zespół pojazdów był w dyspozycji innego podmiotu - cypryjskiej spółki J z siedzibą w N, zbędnym było posiadanie przez kierowcę a okazanego podczas kontroli dokumentu, tj. wypisu nr [...] z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego na rzecz A Sp. z o.o. Nadto okazany podczas kontroli dokument CMR wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ma związek ze sprawą. Dokument ten jest międzynarodowym listem przewozowym o którym mowa w Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i Protokółu podpisania sporządzonych w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz.U. z 1962 r., nr 49, poz. 238 zał.). Zgodnie z art. 4 Konwencji - dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy. List przewozowy wystawia się w trzech oryginalnych egzemplarzach, podpisanych przez nadawcę i przez przewoźnika, przy czym podpisy te mogą być wydrukowane lub też zastąpione przez stemple nadawcy i przewoźnika, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo kraju, w którym wystawiono list przewozowy. Pierwszy egzemplarz wręcza się nadawcy, drugi towarzyszy przesyłce, a trzeci zatrzymuje przewoźnik (art. 5 ust. 1 Konwencji). Zgodnie z kolei z treścią art. 6 ust. 1 Konwencji - list przewozowy powinien zawierać następujące dane: (...) b) nazwisko (nazwę) i adres nadawcy; c) nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika. Te wszystkie elementy zawiera wskazany list przewozowy i dlatego jak trafnie wskazał organ I instancji w dokumencie CMR z dnia [...] 2013 r., w rubryce nr 16 jako przewoźnik jest wymieniona A Sp. z o.o. Prawidłowo również organy I i II instancji przyjęły, iż w chwili kontroli strona nie wykonywała przewozu drogowego na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 u.t.d. użyte w ustawie określenie transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Aby przewóz można było zakwalifikować jako przewóz na potrzeby własne musi on spełniać kumulatywnie wszystkie cztery przesłanki wskazane w przytoczonym przepisie. W sprawie przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w chwili kontroli nie mógł być przewozem drogowym na potrzeby własne, w zakresie którego strona posiadała wydane jej zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowych niezarobkowych przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne, ponieważ kierowca go realizujący nie był jej pracownikiem. Tranie w tym zakresie organy wskazywały na przywoływane przez skarżącego twierdzenia zawarte zarówno w odwołaniu jak i w skardze, że strona skarżąca nie zatrudniała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ani jednego kierowcy w ramach umowy o pracę. W myśl art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego pracownikiem fest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Mając na uwadze powyższe zasadnie organy stwierdziły, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał definicji przewozu drogowego na potrzeby własne, w związku z tym zasadnie stwierdzono, że wykonywany w dniu kontroli przewóz miał charakter transportu drogowego i dlatego kierowca powinien posiadać i okazać na żądanie organu kontrolującego licencję na wykonywanie transportu drogowego, a takiego dokumentu w chwili kontroli skarżąca nie posiadała. Stanowi to naruszenie art. 5 ust. 1 u.t.d. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która karą pieniężną w wysokości 8 000 zł w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji sankcjonowała wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, a od 15 sierpnia 2013 r. sankcjonuje naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji. Ponadto wprawdzie strona skarżąca nie kwestionuje wprost w treści skargi nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d., jednakże to rozstrzygnięcie było konsekwencją zasadnego uznania przez organy, że wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli przewóz miał charakter transportu drogowego. Odnośnie naruszenia z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. trafnie, zatem organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli kierowca okazał wykresówki. Kontrolujący na podstawie okazanych tarcz stwierdzili, że w dniu 9 maja 2013 r. doszło do nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań urządzenia w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kierowca nie zarejestrował na ww. wykresówce prawidłowej aktywności w okresie pomiędzy godz. 17:13 a godz. 18:15. Odległość drogowa na trasie z K do miejscowości S na Słowacji wynosi około 250 km, natomiast na wykresówce została zarejestrowana droga w godz. 18:15 - 20:45 w wysokości 145 km. Dlatego też trafnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny w powyższym zakresie i słusznie stwierdził, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia wskazanego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Wbrew twierdzeniom skargi postępowanie przed organem I instancji jak i przez organ odwoławczy zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Zatem nie były trafne zarzuty strony skarżącej w naruszenia art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. Organy podjęły w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydały w sprawie poddanej kontroli Sądu prawidłowe rozstrzygnięcia. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.