III SA/Kr 414/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. W. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie zasiłków celowych specjalnych postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego adwokatowi M. W. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...], kwotę 1260 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., po wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku (k. 208) w sprawach połączonych wcześniej do wspólnego rozpoznania (vide: protokół rozprawy z dnia 25 listopada 2009 r. k. 80) ustanowiono dla skarżącego adwokata, którego, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa M. W. (k. 229). Wyznaczony adwokat sporządził i wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia (k.244-248). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w skardze kasacyjnej wniosku adwokata o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, które zgodnie z jego oświadczeniem nie zostały opłacone w całości (vide: k. 245). Uzasadniając swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokata pośród treści skargi kasacyjnej (vide: k. 245). Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi, który nie prowadził sprawy w I instancji przysługuje stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). W realiach niniejszej sprawy trzeba zaś pamiętać, że adwokat został dla strony ustanowiony już po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uwzględniają jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku siedem spraw zostało połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ustaloną opłatę należało odpowiednio zwielokrotnić do kwoty 1260 zł (z wyliczenia120x7=1260). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia zwielokrotniona w ten sposób opłata ulega jeszcze powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.