III SA/Kr 416/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski, Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.), WSA Hanna Knysiak-Sudyka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi WK., W.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Starosta decyzją z dnia 27 października 2016 r. znak: [...], orzekł o uwzględnieniu zarzutów W. i W. K., dalej skarżący, w zakresie ustalenia granicy działki [...] i zmiany powierzchni działki [...] z 0,0600 ha na 0,0564 ha oraz działając z urzędu w ramach aktualizacji ewidencji gruntów i budynków dokonał aktualizacji granicy: działki [...] z działkami [...], [...], [...], [...] i [...] (ul. [...]), działki [...] z działką [...], działki [...] z działką [...], działki [...] z działką [...] zgodnie z dokumentacją geodezyjno-kartograficzną przyjętą do państwowego zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 29 lipca 2016 r. nr [...]. Zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji, skarżący osobiście w dniu 22 listopada 2016 r. złożyli odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 póz. 23 ze zm.) - dalej k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. póz. 1629 ze zm.) stwierdził, że powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ wskazał, że decyzja Starosty z 27 października 2016 r. została doręczona przez urząd pocztowy W. w dniu 7 listopada 2016 r. za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi (synowi skarżących), o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Organ przytoczył treść art. 43 k.p.a., art. 57 § 1 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. i podkreślił, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty zaczął swój bieg od dnia doręczenia stronie ww. decyzji, tj. w dniu 7 listopada 2016 r. W związku z tym odwołanie powinno być wniesione w terminie do dnia 21 listopada 2016 r. Tymczasem zostało ono złożone w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w dniu 22 listopada 2016 r., o czym świadczy prezentata Urzędu znajdująca się na ww. odwołaniu. Również samo odwołanie, jak wskazał organ, nosi datę 22 listopada 2016 r., a więc data jego złożenia nie może budzić wątpliwości. i Sygn. akt lII SA/Kr 416/17 Ponadto organ podkreślił, że skarżący nie złożyli wniosku o przywrócenie uchybionego terminu z uprawdopodobnieniem braku swej winy w jego niedotrzymaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wnieśli o jego uchylenie oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślili, że korespondencję otrzymali od syna w dniu 9 listopada 2016 r. Ponadto wskazali, że przed sporządzeniem odwołania uzyskali informację, że termin do jego wniesienia upływa dnia 22 listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r., póz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. póz. 1369) - dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym 2 Sygn. akt III SA/Kr 416/17 prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 stycznia 2017 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy organ odwoławczy obowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia odwołania od decyzji organu l instancji jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu l instancji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, zgodnie żart. 134 k.p.a., w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie tylko kończy etap postępowania 3 Sygn. akt III SA/Kr 416/17 wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, dostępny w CBOSA). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W myśl dyspozycji art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, podkreślić należy, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych poświadczeń odbioru (k. 215 i 216 akt adm.) wynika, że przesyłki zawierające decyzję Starosty z dnia 27 października 2056 r. adresowane do skarżących, zostały odebrane w dniu 7 listopada 2016 r. przez syna – J. K. Na drukach potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się bowiem czytelny jego podpis oraz data odbioru. Należy podkreślić, że doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Osoba, która odebrała pismo w trybie doręczenia zastępczego nie może skutecznie podnieść zarzutu, że nie zna treści pisma. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się bowiem na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma (w tym wypadku syn) i która podpisała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz nadto, że pismo to zostało mu doręczone. Sygn. akt III SA/Kr 416/17 Opisane doręczenie zastępcze stwarza domniemanie doręczenia decyzji w dniu wskazanym na druku potwierdzenia doręczenia przesyłki. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionują faktu doręczenia decyzji, wskazując jedynie w skardze, że decyzja ta została otrzymana przez nich od syna w dniu 9 listopada 2016 r. Przypomnieć jednak należy, że w przypadku doręczenia pisma w trybie art. 43 k.p.a. datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu. Datą doręczenia nie jest dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez te osoby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z 27 października 2016 r. zaczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącym ww. decyzji, tj. w dniu 7 listopada 2016 r., a upłynął dnia 21 listopada 2016 r. Zatem odwołanie wniesione przez skarżących w dniu 22 listopada 2016 r. zostało prawidłowo uznane przez organ za wniesione z uchybieniem terminu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a..