III SA/Kr 453/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata D. W. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2010r. znak: [...] - na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art.4, art.18 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 40, art. 102, art. 104, art. 106 ust. 1, art. 109, art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r., oraz art. 77, art. 104, art. 105, art. 107, art. 138 k.p.a.- przyznał E. D. zasiłek celowy w kwocie 500 zł z przeznaczeniem na osuszenie, odgrzybianie, odmulanie piwnicy, które uległy zalaniu w wyniku wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych. W uzasadnieniu decyzji organ przywołując treść art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, podniósł, że w dniu 6 lipca 2010 r. wpłynął wniosek strony, dotyczący udzielenia pomocy z powodu szkód powstałych w wyniku wystąpienia niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w budynku mieszkalnym. W dniu 12.07.2010 komisja ds. oszacowania strat, dokonała oględzin i sporządziła protokół. Stwierdzono, że w wyniku ulewnych deszczy, woda dostała się do pomieszczeń piwnicznych. W trakcie wizyty w pomieszczeniach tych nie było wody, widoczne były tylko zawilgocenia na ścianach do wysokości ok. 50 cm, w jednym z tych pomieszczeń znajdowała się łazienka a w niej natrysk i sauna. W pomieszczeniu piwnicznym zamontowany był również piec CO, który uległ zalaniu. Decyzją z dnia [...] 2010r. znak: [...] Burmistrz Miasta przyznał stronie zasiłek celowy w kwocie 500 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją Nr [...] z dnia [...] 2010r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu 30 listopada 2010r. pracownicy socjalni udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu dokonania weryfikacji szkód, jednak E. D. odmówił udzielenia informacji z uwagi na fakt, iż jest osobą niedosłyszącą i wolałby aby podczas wywiadu towarzyszyła opiekunka. Dnia 3 grudnia 2010 r. pracownicy socjalni ponownie udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia wywiadu. E. D. wyraził zgodę na przeprowadzenie rozmowy, podpisał arkusz wywiadu, nie umożliwił jednak dokonania oględzin miejsca zalania oraz odmówił złożenia podpisów na oświadczeniach i protokole strat, tłumacząc, że takie dokumenty są już w posiadaniu Ośrodka. Organ wskazując na treść art. 4 ustawy podniósł, że z uwagi na uniemożliwienie dokonania oględzin miejsca zalania, nie jest możliwe ustalenie czy i w jakim zakresie niezbędne jest dalsze osuszanie i sprzątanie pomieszczeń piwnicznych. Ponieważ przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizacja świadczeń musi odbywać się zgodnie z wytycznymi Wojewody. Zgodnie z wytycznymi zasiłki celowe " (...) przeznaczone są na pomoc dla rodzin lub osób, które poniosły straty w gospodarstwach domowych i znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji, w której nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych w oparciu o posiadane środki własne". W przedmiotowym przypadku zasadne było przyznanie zasiłku celowego na osuszenie zalanych pomieszczeń. Decyzją z dnia [...] 2010r. wnioskodawca otrzymał zasiłek celowy w kwocie 500 zł, na osuszenie, odgrzybienie, odmulenie pomieszczeń piwnicznych. Jednocześnie decyzją z dnia [...] 2010 Nr. [...], skarżący otrzymał zasiłek celowy w kwocie 1800 zł na zakup i wymianę pieca CO. Nie zachodziły przesłanki do przyznania wyższej kwoty zasiłku, gdyż szkody poniesione umożliwiały funkcjonowanie w mieszkaniu, nie spowodowały strat w gospodarstwie domowym: w podstawowym sprzęcie, żywności i dostępie do wody pitnej, nie uniemożliwiły również zapewnienia opieki medycznej i zakupu leków. Pomoc nie może być formą odszkodowania i przeznaczona jest na pokrycie ewentualnych strat powstałych wyłącznie na skutek zdarzeń z maja i czerwca a nie ewentualnych uszkodzeń powstałych w budynkach z innych przyczyn. Na osuszanie i odgrzybianie pomieszczeń piwnicznych otrzymał kwotę 500 zł, nie udokumentował w żaden sposób wydatków w tym zakresie jak również nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby, że przyznana pomoc jest nieadekwatna do potrzeb w tym zakresie. E. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł, że badanie po raz kolejny jego sytuacji nie jest konieczne. Podważanie woli współpracy po stronie skarżącego jest próbą uniknięcia wypłaty zasiłku w adekwatnej kwocie. Nie ma zasadności stwierdzenie, iż z uwagi na uniemożliwienie oględzin miejsca zalania nie jest możliwe ustalenie czy i w jakim zakresie niezbędne jest dalsze osuszanie i sprzątanie pomieszczeń piwnicznych. Sprawa dotyczy strat poniesionych w czerwcowych powodziach, a nie wniosku o pomoc na usuwanie nowo powstałych zawilgoceń. Udokumentował straty, a pracownik Gminy stwierdził, iż nastąpiło zamoknięcie ścian i sufitów, które wymaga intensywnego osuszania i odmalowania. Tym samym badanie po raz kolejny, jakie straty poniósł i w jakim zakresie potrzebna jest mu dalsza pomoc, jest niewłaściwe. Nie bierze się pod uwagę strat poniesionych w czerwcu, a próbuje się analizować, jaki wpływ na jego sytuację miał wypłacony dotychczas zasiłek. W toku postępowania bardziej zajmowało pracowników socjalnych, jakie dochody osiąga, choć zasiłek jest przyznawany bez względu na dochody, niż czy przyznana w lipcu kwota była wystarczająca na cele odmulania, osuszania i odmalowania. Twierdzenie, że otrzymał środki pieniężne na piec, nie może być podstawą do odmowy świadczenia pomocy w zakresie osuszania, odmulania i odmalowywania budynku w wyniku zalania w czerwcu 2010r. Poprzednio środki otrzymał w wyniku postępowania na wniosek w związku z drugim zalaniem w lipcu ubiegłego roku. Kwota 500 zł nie jest adekwatna do poniesionych strat a decyzja nie tłumaczy tylko częściowego uwzględnienia wniosku o pomoc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 lutego 2011 r. sygn. [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy- na podstawie art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w sprawie przyznania pomocy w związku z powodzią zastosowanie znajduje nie tylko art. 40 ustawy o pomocy społecznej, ale również zasady ogólne pomocy społecznej określone w przepisach art. 2 i 3 ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2007r. (sygn. akt I OSK 1962, LEX nr 467105), pojęcie niezbędnej potrzeby bytowej, wymienione w art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nie zostało ustawowo zdefiniowane, będąc prawnie niedookreślonym i wymagając indywidualnego podejścia, zatem przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 cyt. ustawy, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Nie bez znaczenia są również ograniczone środki przeznaczone na pokrycie szkód w związku z zaistniałą sytuacją. Podstawą orzekania w sprawie jest art. 40 ustawy o pomocy społecznej, który uzależnia przyznanie pomocy osobom albo rodzinom, od zaistnienia strat w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej, a zasiłek może być przyznany niezależnie od dochodu. Kolegium nawiązało do stanowiska sądownictwa administracyjnego dotyczącego przedmiotowych spraw. W szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt - II SA/Ke 748/10 stwierdzono, że należy zgodzić się z interpretacją przyjętą przez organ, że środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ustawy, winny być kierowane przede wszystkim do tych rodzin, które zostały pozbawione lokalu, w którym koncentrowało się ich życie, gdyż to one poniosły największe straty wskutek działania żywiołu. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi pomocy społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Kolegium podkreśliło, iż świadczenie przyznawane na podstawie art. 40 ustawy przyznawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym, tzn. organ może go przyznać, ale nie musi. Jednak pomimo swobody działania organu w ramach uznania administracyjnego, organ nie jest zwolniony z obowiązku starannego przeprowadzenia postępowania, zgodnego z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również z zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej. W ocenie Kolegium organ I instancji wydał decyzję w granicach dopuszczalnego uznania administracyjnego. Decyzja organu I instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację Wnioskodawcy oraz poniesione na skutek powodzi straty. Kolegium wskazało, iż rozumie, że skarżący chciałby uzyskać pomoc w większej wysokości, jednakże straty poniesione w związku ze szkodami, jakie nastąpiły w wyniku zalania domostw, co miało miejsce w maju i czerwcu 2010 r. (powódź), mają bardzo duże rozmiary, stąd istnieje konieczność przyznania pomocy na zasadach art. 40 ustawy dużej grupie obywateli. Kolegium podkreśliło, iż przyznana pomoc społeczna nie może być traktowana jako odszkodowanie za poniesione straty. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona, zatem charakter incydentalny, pomocniczy, uzupełniający. To, że dana osoba poniosła straty wskutek powodzi, w żaden sposób nie przesądza o tym, że należne jest jej świadczenie z pomocy społecznej w wysokości odpowiadającej wielkości poniesionej straty. W związku z zalaniem pieca CO Wnioskodawca w odrębnym postępowaniu otrzymał pomoc w kwocie 1800 zł, a zatem Burmistrz Miasta i Gminy dostrzegł konieczność pomocy Stronie w związku z poniesionymi stratami. W sprawie dotyczącej zasiłku w związku z osuszaniem i odgrzybianiem obiektu również przyznano pomoc. Uprzednio wydana przez Kolegium decyzja nie przesądziła o wysokości świadczenia. Ponowna weryfikacja dokonana przez organ I instancji doprowadziła do podobnych wniosków jak w uprzednio wydanej decyzji przyznającej kwotę 500 zł. Analizując całokształt materiału dowodowego, prawne uwarunkowania przyznawania tego rodzaju pomocy wynikające również z orzecznictwa, Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania powyższej decyzji. Nie przekracza ona granic uznania administracyjnego, także przy założeniu, że jedynie częściowo uwzględnia żądanie Strony. Kolegium ma świadomość, że świadczenie na zakup pieca CO objęte było innym postępowaniem, ale jego przyznanie pozwala wyprowadzić konkluzję, że E. D. objęty był kompleksową pomocą ze strony organu I instancji na pokrycie szkód związanych z powodzią w ramach kompetencji oraz możliwości organu. E. D. wniósł skargę na decyzję organu II instancji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Wskazał, że w wyniku powodzi na przełomie maja i czerwca 2010r. doszło do trzykrotnego zalania jego nieruchomości. Wystąpił wówczas o przyznanie zasiłku na pokrycie szkód. Odmówił dokonania oględzin miejsca zalania, ponieważ powtórne oględziny miejsca zalania nie odzwierciedlałoby sytuacji, w której zwrócił się o pomoc tj. w czerwcu 2010r., gdyż od tego czasu upłynęło już kilka miesięcy w czasie których był zalewany jeszcze dwukrotnie. Ponadto wśród komisji nie było osoby, która posiadałaby uprawnienia budowlane, a więc kompetentnej do dokonywania oszacowania strat w mieniu. Ponadto w tym okresie kilkakrotnie udostępniał pomieszczenia licznym komisjom, w związku z powtarzającymi się zalaniami, a więc stał na stanowisku, że posiadana przez organ dokumentacja jest wystarczająca. Wszystkie protokoły, które zostały sporządzone w dniu wizyty komisji, podpisał. Jeżeli zaś, brak jest jakiś niezbędnych dokumentów lub pozostają bez jego podpisu to dlatego, że nie zostały spisane w jego obecności. Zgodnie z treścią decyzji podczas wizyty pracowników socjalnych widoczne były zawilgocenia na ścianach do wysokości 50 cm. Podczas gdy w protokole szkód z dnia 12 lipca 2010r. określono poza innymi w pkt. 4 "Zalanie ok. 70 cm". Nie było jednak pracowników w okresie, gdy w piwnicy stała woda do wysokości 1m, gdy trzykrotnie konieczne było wypompowywanie wody, gdy Straż Pożarna odmówiła wypompowywania z uwagi na stan alarmowy i zdany był sam na siebie. Sprawa dotyczy strat poniesionych w okresie majowo/czerwcowych powodzi, a nie wniosku o pomoc na usuwanie nowo powstałych zawilgoceń. Jak zauważyło SKO w pierwszej decyzji, udokumentował straty, a pracownik Gminy stwierdził, iż nastąpiło zamoknięcie ścian i sufitów, które wymaga intensywnego osuszania i odmalowania. Tym samym badanie po raz kolejny, jakie straty poniósł i w jakim zakresie potrzebna jest mu dalsza pomoc, jest niewłaściwe. W decyzji nie bierze się pod uwagę strat poniesionych w czerwcu, a próbuje się analizować, jaki wpływ na sytuację skarżącego miał wypłacony dotychczas zasiłek. Sytuacja, w której skarżący znalazł się znacznie przewyższała jego możliwości fizyczne, zdrowotne oraz finansowe (jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym o symbolach niepełnosprawności: [...],[...],[...]). Zmuszony był pożyczyć środki pieniężne na pokrycie strat w stopniu umożliwiającym korzystanie z zalanych pomieszczeń oraz wobec braku pomocy w momencie zdarzenia, zmuszony był skorzystać z pomocy znajomych, gdyż sam nie zdołałby poradzić sobie z rozmiarami powodzi w domu. Jednorazowy koszt usuwania strat po zalaniu tj. wypompowywania wody, osuszania, odmulania i odgrzybiania przez wyspecjalizowaną firmę wynosi ok. 6.500 zł. Nie był w stanie skorzystać z takiej usługi. Jednak poniósł spore koszty na usuwanie powstałych strat. Nie umie udokumentować tych kosztów gdyż nie został uprzedzony o takiej konieczności. Zaginął najważniejszy dokument tj. kosztorys sporządzony przez firmę budowlana "B", na którym ma skarżący potwierdzenie z datą wpływu przekazania go pracownikom MGOPS. Nie żąda wypłaty odszkodowania za poniesione straty a jedynie nie zgadza się z krzywdzącym stanowiskiem, co do wysokości pomocy. Wniosek skarżącego został wstępnie pozytywnie zaopiniowany przez pracowników gminy w tym przez p. P., która jest ekspertem budowlanym oraz opatrzony wnioskowaną kwotą 10000 zł pomocy. Tymczasem przyznane świadczenie nie jest adekwatne do realnych potrzeb pomocy a zasady i warunki przyznawania tej pomocy nie są dla skarżącego czytelne. Poruszanie kwestii nie będących związanych ze sprawą przy rozpatrywaniu jego odwołania przez SKO narusza podstawowe zasady k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Pomoc, o którą wnioskował E. D. na usuwanie skutków powodzi jest przyznawana na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.) zwanej dalej u.p.s. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany również osobie i rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2). Zasiłek, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3). W sprawie przyznania pomocy w związku z powodzią zastosowanie znajduje nie tylko art. 40 u.p.s., ale również zasady ogólne pomocy społecznej określone w przepisach art. 2 - 4 u.p.s. Art. 2.1. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Art. 3. 1. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. 2. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. 3. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. 4. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Art. 4. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Świadczenie określone w art. 40 u.p.s. przyznawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym, tzn. organ może go przyznać, ale nie musi. Jednak pomimo swobody działania organu w ramach uznania administracyjnego, organ nie jest zwolniony z obowiązku starannego przeprowadzenia postępowania, zgodnego z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również z zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 października 2011r. Sygn. I OSK 1010/11 uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny zgłaszanych potrzeb, w kontekście osobistej, rodzinnej i ogólnie biorąc społecznej sytuacji zgłaszającego taką potrzebę, w tym uwzględniania potrzeb innych jednostek oczekujących przedmiotowego wsparcia, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z pomocy społecznej. Faktem powszechnie znanym jest, iż środki przeznaczane na świadczenia z pomocy społecznej są dość ograniczone. Organy odpowiedzialne za realizacje zadań z zakresu pomocy społecznej muszą rozdzielać posiadane fundusze na różne niezbędne potrzeby bytowe swych beneficjentów oraz pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega, zatem wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie mogą zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o taką pomoc, jak również nie są zobowiązane udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Słusznie, więc Kolegium uznało, że w sprawie organ l instancji wydał decyzję w granicach dopuszczalnego uznania administracyjnego. Decyzja organu l instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację osobistą i finansową wnioskodawcy oraz poniesione na skutek powodzi straty w budynku mieszkalnym. Trafnie też Kolegium oceniło w sprawie, że należy podzielić stanowisko organu l instancji, która nie przekracza granic uznania administracyjnego, także przy założeniu, że jedynie częściowo uwzględnia żądanie strony, szczególnie, że poniesione szkody nie uniemożliwiały zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych skarżącego. Skarżący chciałby uzyskać pomoc w większej wysokości, jednakże prawidłowo Kolegium wskazało, że straty poniesione w związku ze szkodami, jakie nastąpiły w wyniku zalania domostw, co miało miejsce w maju i czerwcu 2010 r. (powódź), mają bardzo duże rozmiary, stąd istnieje konieczność przyznania pomocy na zasadach art. 40 ustawy o pomocy społecznej dużej grupie obywateli. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przyznana pomoc społeczna nie może być traktowana, jako odszkodowanie za poniesione straty. Ma ona, zatem charakter incydentalny, pomocniczy, uzupełniający. To, że dana osoba poniosła straty wskutek powodzi, w żaden sposób nie przesądza o tym, że należne jest jej świadczenie z pomocy społecznej w wysokości odpowiadającej wielkości poniesionej straty. W konsekwencji nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut, że koszt usuwania strat po zalaniu, tj. wypompowywania wody, osuszania, odmulania i odgrzybiania przez wyspecjalizowaną firmę wynosi ok. 6.500zł. Nie był w stanie skorzystać z takiej usługi. Jednak poniósł spore koszty na usuwanie powstałych strat. Nie umie udokumentować tych kosztów gdyż nie został uprzedzony o takiej konieczności. Zaginął najważniejszy dokument tj. kosztorys sporządzony przez firmę budowlana "B", na którym ma skarżący potwierdzenie z datą wpływu przekazania go pracownikom MGOPS. Nie był też trafny zarzut, że wniosek skarżącego został wstępnie pozytywnie zaopiniowany przez pracowników gminy w tym przez pracownika, który jest ekspertem budowlanym oraz opatrzony wnioskowaną kwotą 10000 zł pomocy a przyznane świadczenie nie jest adekwatne do realnych potrzeb pomocy a zasady i warunki przyznawania tej pomocy nie są dla skarżącego czytelne. Jak już wskazano, decyzja o przyznaniu zasiłku jest decyzją organu a wysokość zasiłku określana jest w ramach uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że badanie po raz kolejny jego sytuacji nie było konieczne, Sąd stwierdza, że skarżący obowiązany był do współdziałania wynikającego z art. 4 u.p.s w trakcie prób weryfikacji szkód prowadzonych przez organ I instancji 30 listopada 2010r. oraz 3 grudnia 2010 r. Zarzut braku obecności osoby, która posiadałaby uprawnienia budowlane, a więc kompetentnej do dokonywania oszacowania strat w mieniu nie jest zasadny. Brak jest przepisów, które stanowiłyby podstawę do żądania oceny szkód w budynku przez specjalistę w ramach postępowania o zasiłek celowy. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut dotyczący poruszania kwestii nie będących związanych ze sprawą przy rozpatrywaniu odwołania przez SKO jako naruszających zasady k.p.a. Pomoc na zakup pieca CO została, co prawda przyznana w odrębnym postępowaniu, jednakże fakt jej udzielenia rzutuje na sytuację skarżącego i powinien być wzięty pod uwagę. Prawidłowo, zatem Kolegium przyjęło, że w związku z zalaniem pieca CO skarżący w odrębnym postępowaniu otrzymał pomoc w kwocie 1800 zł, a zatem Burmistrz Miasta i Gminy dostrzegł konieczność pomocy skarżącemu w związku z poniesionymi stratami. W sprawie dotyczącej zasiłku w związku z osuszaniem i odgrzybianiem obiektu również przyznano pomoc. Ponowna weryfikacja dokonana w należyty sposób przez organ l instancji po kasatoryjnej decyzji Kolegium, doprowadziła do podobnych wniosków jak w uprzednio wydanej decyzji przyznającej kwotę 500 zł. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 29 ust.1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie §19 pkt 1 i §18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348 z p. zm.).