III SA/Kr 460/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając na podstawie przepisów art. 120, art. 121 § 1, 2, 3, art. 122, art. 64a § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) i w celu i doprowadzenia do wykonania przez A. K. obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. do poddania swoich dzieci: W., I., A. i A. szczepieniu wydał w dniu [...] 2011r. następujące postanowienia: 1) nr [...] o nałożeniu na I. K. grzywny w wysokości 200 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka W. K. przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, odrze, śwince, różyczce, polio i Haemophilus influenzae typu b.; 2) nr [...] o nałożeniu na I. K. grzywny w wysokości 200 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka I. K. przeciwko odrze, śwince i różyczce; 3) nr [...] o nałożeniu na I. K. grzywny w wysokości 200 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka A. K. przeciwko odrze, śwince i różyczce; 4) nr [...] o nałożeniu na I. K. grzywny w wysokości 200 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka A. K. przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, gruźlicy, odrze, śwince, różyczce, Polio i Haemophilus influenzae typu b. Organ wezwał zobowiązaną każdym z postanowień do wpłacenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (pkt. 3), do uiszczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości 20,-złotych (pkt. 4), i do wykonania obowiązku zaszczepienia każdego z dzieci w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia informując, że w razie niewykonania tego obowiązku nakładane będą dalsze grzywny (pkt. 2). Nadto poinformował zobowiązaną, że w przypadku nieuiszczenia grzywny wraz z opłatą w wyznaczonym terminie, zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych bez uprzedniego upomnienia. Organ wskazał, że postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostały wydane w związku z niepoddaniem przez zobowiązaną obowiązkowym szczepieniom ochronnym swoich dzieci. I. K. jest matką wymienionych powyżej dzieci i zobowiązana jest chronić ich zdrowie, szczepiąc je przeciwko chorobom zakaźnym zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych. I. K. zaskarżyła ww. postanowienia PIS, zarzucając im naruszenie przez organ art. 6 kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia, art. 10 § 1 i art. 81 kpa poprzez niezapewnienie czynnego udziału stronom w postępowaniu (brak doręczenia postanowień ojcu dzieci), art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie czy został spełniony warunek z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (wykonanie lekarskiego badania kwalifikacyjnego), art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez przymuszanie do wykonania świadczenia zdrowotnego. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że postanowienia organu I instancji dotknięte są wadą nieważności, ponieważ ani ustaw z dnia 5 grudnia 2008r. ani rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002r. nie wskazują na konkretny środek czy termin szczepienia. Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 3 lutego 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienia w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na tytuły wykonawcze, na podstawie których zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec I. K. WIS wyjaśnił, że obowiązek szczepień wynika z przepisu art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. nr 234, poz. 1570 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. nr 182, poz. 1086), które to rozporządzenie zastąpiło rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień (Dz. U. nr 237, poz. 2018 ze zm.). Zdaniem WIS obowiązek szczepień ochronnych określony został ustawowo i zarówno obowiązujące w tym względzie przepisy prawa jak i brak medycznych przeciwwskazań u dzieci skarżącej, odnotowanych przez lekarza specjalistę w kartach uodpornień dzieci potwierdzają zasadność prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej. Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasady przeprowadzania i dokumentacji szczepień zawarte są w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia, zaś obowiązek wykonania szczepień w przypadku dziecka spoczywa na rodzicu. Organ odwoławczy stwierdził, że w zażaleniu nie wskazano, by istniały trwałe lub czasowe przeciwwskazania do szczepień dzieci, a jedynie takie mogą stanowić podstawę do odpowiednio zawieszenia postępowania egzekucyjnego lub jego umorzenia. Przeciwnie, I. K. oświadczyła, że jej dzieci są zdrowe i nie kwestionowała, że nie wykonała obowiązkowych szczepień. Zdaniem WIS organ I instancji prawidłowo skierował do zobowiązanej upomnienia z dnia [...] 2011r., wzywające do wykonania obowiązków, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a następnie wszczął takie postępowanie, stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. WIS wyjaśnił, że obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym powstaje bezpośrednio z przepisu prawa, wobec czego w przypadku uchylania się przez zobowiązanego od jego wykonania, wyegzekwowanie jego wykonania podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś stosownie do art. 2 oraz art. 5 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu zadań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy między innymi prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni. W przypadku stwierdzenia uchylania się rodzica od wypełnienia tego ustawowego obowiązku szczepień dzieci, konieczne jest podejmowanie działań w celu przymuszenia zobowiązanych do wypełnienia tego obowiązku. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki niepieniężne pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, przy czym zgodnie z art. 3 § 1 ww. ustawy egzekucję administracyjną stosuje się nie tylko do obowiązków, które wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów, lecz w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego również wtedy, gdy wynikają bezpośrednio z przepisu prawa, tj. nie podlegają konkretyzacji w formie decyzji administracyjnych, chyba ze przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Zatem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej są uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień, tj. są wierzycielem w rozumieniu art. 1a ww. ustawy egzekucyjnej. Jednocześnie zgodnie z art. 20 § 2 i art. 22 § 4 ww ustawy w związku z art. 2 i art. 5 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest organem właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień ochronnych , jako organ powołany do ochrony zdrowia publicznego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 77 § 1 kpa organ odwoławczy wskazał, że, aby badanie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia zostało wykonane, zobowiązana winna zgłosić się z dzieckiem do przychodni w celu zaszczepienia dziecka. Zdaniem WIS szczepienia dzieci realizują art. 68 Konstytucji RP, a także sam Rzecznik Praw Dziecka uznał je za istotny element profilaktyki chorób zakaźnych. Skargę na powyższe postanowienie WIS wniosła I. K., domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzających je postanowień organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organy: 1) art.6 kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia; 2) art. 10 § 1 oraz art. 81 kpa polegające na niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu ojcu dzieci 3) art. 77 § 1 kpa polegające na niezbadaniu spełnienia warunku określonego w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi 4) art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania świadczenia zdrowotnego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności w postaci niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Ani bowiem ustawa z dnia 5 grudnia 2008r o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, ani rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień nie precyzują sposobu realizacji tego obowiązku w sposób jednoznaczny. Zdaniem skarżącej z wymienionych przepisów nie wynika ani konkretny środek ani konkretny termin szczepienia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1995r. sygn. akt III SA 1101/94. Dodatkowo PIS w upomnieniach z dnia 7 lutego 2011r. pozwolił sobie na wymaganie nieokreślonych w ustawie bądź rozporządzeniu obowiązków nazwanych przezeń: WZW B; BCG; DTP; Polio; Act-Hib. Nie ujawnił on także terminów wymagalności obowiązków, których wykonanie chce egzekwować. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy zupełnie się do tej kwestii nie odniósł, przepisując jedynie uzasadnienie organu I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę WIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd istnienia – niezależnie od wad wskazanych przez skarżącego – przyczyn określonych w art. 145 – 150 p.p.s.a. Sąd nie może poza wyjątkami wymienionymi w art. 146 § 2 i art. 154 § 2 ustawy orzekać co do istoty sprawy administracyjnej. Dokonana przez sąd zgodnie z powyższymi zasadami kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do uznania, że skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku dokonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Z przepisu tego wynika, że grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość finansową skłonić ma zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tryb nałożenia grzywny, treść postanowienia o nałożeniu grzywny, oraz rodzaj przysługujących zobowiązanemu środków prawnych reguluje przepis art. 122 u.p.e.a., zgodnie z którym: § 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. § 2. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. § 3. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ prowadzący egzekucję bada wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.), dalej ustawa, stanowi: "Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do: poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych". Tak też stanowi art. 17 ust. 1 ustawy : "Osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej «obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi»". Zgodnie z art. 5 ust.2 ustawy, w przypadku osoby nie posiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1 ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną. Wykonanie obowiązku szczepień zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.). Według art. 36 ust. 1 powołanej ustawy "Wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi szczepienia (...), może być zastosowany środek przymusu bezpośredniego polegający na przytrzymywaniu, unieruchomieniu lub przymusowym podaniu leku". Według art. 17 ust. 9 ustawy "Obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach ochronnych". Przepisy Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi przewidujące w art. 5 ust. 1 pkt. 2 i art. 17 ust. 1 obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym nie dają podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Obowiązek ten wynika wprost z tych przepisów, czyli z mocy prawa. Zgodnie art. 5 pkt 4 ustawy z 14 maja 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) "Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy: wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych". Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nakładając z mocy prawa obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie wprowadza w tym zakresie podstaw do wydawania przez Państwową Inspekcję Sanitarną decyzji. Przedmiotem skargi jest postanowienie WIS utrzymujące w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego o nałożeniu grzywny, które - jak wynika z przedstawionych sądowi akt administracyjnych doręczone zostały skarżącej wraz z tytułami wykonawczymi, a poprzedzone zostały upomnieniami – wydanymi na podstawie art. 15 u.p.e.a. W świetle przestawionej wyżej regulacji dotyczącej obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, oraz powołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało uznać, że organ egzekucyjny miał podstawę do wszczęcia egzekucji administracyjnej, a to wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż przepisy ustawy upoważniają inspekcję sanitarną do zastosowania przymusu administracyjnego wyłącznie wobec osób z podejrzeniem, lub rozpoznaniem zakażenia lub choroby zakaźnej, co zdaniem skarżącej wynika z art. 33 ustawy. Przepis ten bowiem – art. 33 ust. 1 - przewiduje możliwość wydania przez organ inspekcji sanitarnej decyzji nakładającej na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 ustawy, czyli dotyczy tylko i wyłącznie kręgu osób w nim określonych i tylko w przypadkach tam uregulowanych. Przepis ten koresponduje z przytoczonym wyżej art. 5 pkt 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przewidującym wydawanie decyzji tylko w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Natomiast nałożenie obowiązku szczepień na osoby zdrowe służyć ma zapobieganiu powstawania sytuacji, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy. Skoro organ prowadzący egzekucję bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 29 § 1 u.p.e.a.), to stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały za dopuszczalne prowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z przepisu prawa – przepisów art. 5 ust. 1 i 3, oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi. Nałożenie na skarżącą grzywien w celu przymuszenia jest konsekwencją istnienia tytułów wykonawczych, doręczonych skarżącej wraz z postanowieniami o nałożeniu grzywien, w których to tytułach obowiązkiem poddania dzieci szczepieniom została obarczona skarżąca. Treść postanowień jest więc zgodna z treścią tytułów wykonawczych – skoro tytuły wykonawcze wystawione zostały w stosunku do skarżącej, to grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tych tytułach winny zostać nałożone na skarżącą. Także upomnienia kierowane były do skarżącej. Pominięcie więc w zaskarżonym postanowieniu, oraz w postępowaniu egzekucyjnym ojca dzieci nie stanowi o naruszeniu któregokolwiek z przepisów u.p.e.a. Postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem odpowiadają wymogom przewidzianym w przepisie art. 122 u.p.,e.a.: zawierają wezwanie do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka w określonym terminie z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w tym terminie będą nakładane dalsze grzywny do wysokości 50 000,-zł, wezwanie do wpłacenia nałożonej grzywny w określonym terminie, oraz pouczenia, że w przypadku nie uiszczenia grzywny wraz opłatą w wyznaczonym terminie zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych bez uprzedniego upomnienia. Grzywny nałożone poszczególnymi postanowieniami mieszczą się w dolnych granicach zagrożenia określonych przepisem art. 121 § 2 u.p.e.a. Pozostałe (oprócz zarzutu dotyczącego art. 33 ustawy) zarzuty skargi nie mogły odnieść skutków, ponieważ w istocie są zarzutami kierowanymi przeciw tytułom wykonawczym, tj. podnoszą okoliczności objęte zakresem regulacji art. 33 u.p.e.a. czyli kwestionują zasadność prowadzenia egzekucji. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca wnosiła zarzuty przeciw prowadzeniu egzekucji, które zostały ostatecznie uznane za bezzasadne - postanowienie WIS z dnia [...] 2012r. znak [...] (k. 29 akt adm.). Jak oświadczył na rozprawie pełnomocnik skarżącej postanowienie to nie zostało zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zwrócić należy uwagę na jednolite stanowisko doktryny i judykatury co do niedopuszczalności podnoszenia w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Jak np. stwierdził NSA w wyroku z dnia 13 października 2011r., II OSK 1441/10 (Lex nr 1070335):"W zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a" W wyroku z dnia 26 lipca 2011r. II SA/Bd WSA w Bydgoszczy stwierdził: " W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 in fine. u.p.e.a możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W drodze takiego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić" (Lex nr 1085633). Sąd administracyjny rozpoznając skargę na postanowienie o nałożeniu grzywny nie bada więc, czy zachodzą okoliczności mogące stanowić tylko podstawy zarzutów z art. 33 u.p.e.a., ponieważ nie rozstrzyga o prawidłowości tytułu wykonawczego. Bada jedynie, czy wszczęcie egzekucji nastąpiło zgodnie z prawem i czy postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia odpowiada regulacji wskazanych wyżej przepisów u.p.e.a. zasadnie więc Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał zażalenie skarżącej na postanowienia o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia za nieuzasadnione i utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.