III SA/Kr 462/12

Sygn. akt III SA/Kr 462/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.), Sędziowie WSA Maria Zawadzka, SO (del.) Janusz Bociąga, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do obowiązującego operatu ewidencji gruntów i budynków skargę oddala Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 20 lutego 2012r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2011r., nr [...] orzekającą o odrzuceniu zarzutu wniesionego do obowiązującego operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu A, gmina Z a dotyczącego "niezgodności treści mapy ewidencyjnej z obowiązującymi przepisami". Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej "K.p.a" oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej "P.g.k" Postanowieniem z dnia [...] 2012r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu decyzji przez wpisanie zamiast "B, część wsi A", słów "B wieś". Z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wynikają następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. W dniach 29.01.2010 -18.02.2010 w siedzibie Wydziału Geodezji i Katastru Starostwa Powiatowego, wyłożony został projekt modernizacji opisowo-kartograficznego operatu ewidencji gruntów i budynków, dla obrębów ewidencyjnych C, D, A, E i W z jednostki ewidencyjnej Z. Modernizacja części opisowo-kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków polegała na aktualizacji użytków gruntowych zabudowanych i uzupełnieniu operatu o dane dotyczące budynków i lokali dla w/w obrębów. Po upływie okresu wyłożenia, stosownie do przepisów art. 24 a ust. 4 i 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wyłożony projekt stał się operatem ewidencji gruntów i budynków z dniem 19 lutego 2010r. Informację z dnia 29 czerwca 2010r. o tym, że projekt stał się operatem zamieścił Starosta w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 16 lipca 2010r. ( nr 364, poz. 2532). Skarżący w dniu 28 lipca 2010r. z powołaniem na art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wniósł do Starosty zarzut do operatu – co do danych ujawnionych w operacie. Skarżący zarzucił, że treść mapy ewidencyjnej nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Niezgodności upatrywał w tym, że " granica obrębu A nie jest zgodna z granicą wsi A i Sołectwa A wieś". Uzasadniając tak sformułowany zarzut skarżący podnosił, że w 2005r. Rada Gminy Z podjęła uchwałę w sprawie wystąpienia o zmianę urzędowego określenia rodzaju miejscowości B, w następstwie czego Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 grudnia 2005r. w sprawie ustalenia , zmiany i znoszenia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych ( Dz. U. Nr 264, poz. 2208), w miejsce dotychczasowej nazwy "B, część wsi A" ustalono nową nazwę miejscowości "B, wieś". Skarżący zarzucał, że granice obrębów wiejskich winny być zgodne z granicami wsi, a wieś B wchodzi w obręb A. Decyzją z dnia [...] 2011r. Starosta z powołaniem na przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne a w szczególności na przepis art. 24a oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454) odrzucił zarzut do operatu dotyczący " niezgodności treści mapy ewidencyjnej z przepisami ewidencji gruntów i budynków". Organ administracji geodezyjnej i kartograficznej stanął na stanowisku, że przedmiotem zarzutów do operatu ewidencji gruntów mogą być tylko te dane, które obejmował projekt modernizacji operatu ewidencji gruntów, od którego wnoszone są zarzuty. Podkreślono, że przedmiotem zmian w trybie modernizacji operatu gruntów i budynków były dane dotyczące aktualizacji co do użytków gruntowych zabudowanych i dane dotyczące budynków i lokali w jednostce ewidencyjnej Z, w tym dla obrębu A, natomiast modernizacja ewidencji nie dotyczyła zmian granic obrębów, w tym obrębu obejmującego sołectwo " A – B". Na marginesie tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wydanie tej decyzji poprzedził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2011r., sygn. III SAB/Kr 15/11 uwzględniający skargę T. S. na bezczynność i zobowiązujący Starostę Powiatowego do załatwienia sprawy w przedmiocie zarzutów. Dalszą część uzasadnienia poświęcono opisowi korespondencji pomiędzy skarżącym a Starostą Powiatowym, którą poprzedziło wniesienie skargi na bezczynność organu. Wskazano, że skarżący zarzuty odnosi do błędów jego zdaniem popełnionych jeszcze przy założeniu nowej ewidencji gruntów dla części gminy Z w 1979r. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało, że w następstwie uwzględnienia skargi na bezczynność Starosty pismem z dnia 10.11.2011r., znak [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie " "niezgodności treści mapy ewidencyjnej obręb A z przepisem § 7 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków". W odwołaniu od decyzji Starosty, skarżący wnosił o ponowne rozpatrzenie decyzji o odrzuceniu zarzutu dotyczącego niezgodności treści mapy ewidencyjnej z obowiązującymi przepisami, ponieważ granica obrębu A nie jest zgodna z granicą wsi A i Sołectwa A – B, gdyż w toku merytorycznego opracowania tekstu obwieszczenia z 20 czerwca 1979r. w sprawie założenia nowej ewidencji gruntów, popełniono błędy co miało by wynikać z uzasadnienia wyroku NSA OZ w Krakowie z dnia 15 lutego 2001r. sygn. II SAB/Kr 111/99, których nikt nie naprawił. Zarzucał skarżący, że przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 26.07.2010r. za nr [...] operat modernizacji ewidencji jest nie prawidłowy, a organ nie powinien odrzucać zarzutów tylko dokonać podziału na obręby oddzielnie dla wsi B i dla A. Podnosił, że powierzchnia obrębu A, jest większa od powierzchni wsi A. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przyjął za własne ustalenia dokonane przez organ I instancji, co do przedmiotu modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków objętej projektem operatu opisowo-kartograficznego. Nadto organ odwoławczy ustalił, że obręb A obejmuje miejscowości A i B wieś, które stanowią jedno sołectwo A – B. Granice obrębu są zaś zgodne z granicami sołectwa A - B, co odpowiada wymogom przepisu § 7 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podkreślono jednak, że Starosta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że przedmiotem odrębnego postępowania uczynił zmiany ewidencji gruntów i budynków w zakresie wydzielenia nowego obrębu ewidencyjnego B z obrębu A. Na tle poczynionych ustaleń Organ II instancji, podzielił stanowisko zaskarżonej decyzji, że przedmiotem skutecznego wniesienia zarzutów mogły być tylko zarzuty dotyczące danych wprowadzonych operatem modernizującym operat ewidencyjny. Takiego charakteru nie miał w rozumieniu art. 24a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zarzut wniesiony przez skarżącego, co zdaniem organu II instancji uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył T. S. Skargę oparto na zarzucie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa – przepisów art. 25 i 28 kodeksu cywilnego o miejscu zamieszkania w związku z § 7 pkt 3 Rozporządzenia z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz w związku z wprowadzeniem urzędowej nazwy miejscowości B, wieś. Stan ten doprowadził do niezgodności ewidencji w zakresie podziału na obręby ewidencyjne. Zdaniem skarżącego dla wsi B winien być założony odrębny obręb. Skarżący podnosił, że jest zameldowany w miejscowości B, natomiast działka ewidencyjna nr [...], na której położony jest budynek mieszkalny w ewidencji figuruje jako położony w A. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. Nr 2012, poz. 270) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jako aktu wydanego przez organ administracji publicznej, stanowi jej zgodność z prawem. W myśl przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. – sprawując tę kontrolę rozstrzyga sąd w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku. Uzasadniając brak podstaw do uwzględnienia skargi wyjść należy od przypomnienia, że ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tj. Dz. U. 2010, Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) – dalej ustawa – w przepisie art. 2 ust. 8 definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informację dotyczące: 1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, 2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, 3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej. Te informacje mają tzw. charakter przedmiotowy. W myśl natomiast art. 20 ust. 2 w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty budynki lub ich części, 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1, 3) informację o wpisaniu do rejestru zabytków, 4) wartość nieruchomości. Przepis art. 20 ust. 3 stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, a stosownie do ust. 3a ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Informacje określone art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 zalicza się do tzw. informacji podmiotowych. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Przepis art. 22 ust. 2 nakłada na osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ( dotyczy władających gruntem w chwili wejścia w życie ustawy) obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian, z tym że obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikających z decyzji właściwych organów. Na żądanie starosty – w myśl ust. 3 – zgłaszający zmianę obowiązany jest dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zarazem w przepisie art. 23 ustawa nakłada na właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne obowiązek przesyłania staroście prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. W dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji obowiązywał już przepis art. 24 ustawy w brzmieniu nadanym od 7 czerwca 2010r. art. 23 ustawy z dnia 4 czerwca 2010r. o infrastrukturze przestrzennej ( Dz. U. 2010, Nr 76, poz. 489). Ustawa w przepisie art. 24 ust. 1 definiuje operat ewidencyjny. W myśl przepisu art. 24 ust. 1 in princp w obowiązującym od 7 czerwca 2010r. brzmieniu, informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z: 1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1 a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności: a) odpowiednio zabezpieczone przechowywanie danych i ich aktualizację, b) udostępnianie oraz wspólne korzystanie z danych na zasadach...., c) wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej, 2) zbiorów dokumentów uzasadniających wpis do bazy danych. Ustawa w zasadzie nie określa zasad zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Czyni to wydane na podstawie przepisów ustawy Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454) – dalej Rozporządzenie. Przepisy Rozporządzenia z 2001r. regulują w Rozdziale 2 ( §§ 19 – 43) zakładanie ewidencji gruntów i budynków, a w Rozdziale 3 ( §§ 44 -58) prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. W ramach tego rozdziału zawarte są także przepisy dotyczące modernizacji ewidencji gruntów. W szczególności przepis § 55 tego Rozporządzenia definiuje modernizację ewidencji : jako zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych. Rozporządzenie nakładając na starostę przepisem § 44 m.in. ( pkt 2) obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, zarazem definiuje aktualizację operatu ewidencyjnego jako wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych ( z urzędu lub na wniosek - § 46). Zgodnie z ukształtowanym stanowiskiem sądownictwa administracyjnego wprowadzanie - w trybie aktualizacji – zmian w danych ewidencyjnych może następować w dwojakim trybie. Po pierwsze w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia ( art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, o czym organ tylko zawiadamia ( § 49 ust. 1 i 2 ) albo w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3). Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji wprowadzającej zmianę lub odmawiającej jej wprowadzenia. Czym innym jest natomiast wspomniane wyżej postępowanie w przedmiocie modernizacji ewidencji, którą na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych może zarządzić starosta na podstawie art. 24a ust. 1 ustawy. Przepis § 56 Rozporządzenia określa dwie formy działań modernizacyjnych. Pierwsza z nich jest realizowana w sposób ciągły w ramach bieżącej aktualizacji operatu, na zasadach określonych wyżej powołanymi przepisami § 45 – 49 Rozporządzenia. Druga z nich ma charakter kompleksowy i tej formy dotyczy przepis art. 24a ust. 1 ustawy. Wyjaśniono w orzecznictwie ( por. np. wyrok WSA w Krakowie z 7 lutego 2008r., sygn. III SAB/Kr 30/07), że w ramach kompleksowej modernizacji obejmującej co najmniej jeden obręb ewidencyjny ustawa w przepisie art. 24a wyróżnia różne środki służące osobom mającym interes prawny w jej rozumieniu, zależne od etapu prac modernizacji operatu ewidencyjnego. Należą do nich uwagi ( art. 24a ust.6), które można zgłaszać do projektu w okresie jego wyłożenia, następnie zarzuty (art. 24a ust.9) do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, a więc w operacie, który po okresie wyłożenia jako projekt stał się z mocy prawa (art. 24a ust.8) operatem ewidencyjnym, a które zgłoszono w ustawowo określonym terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji o tym, że projekt stał się operatem. Natomiast zarzuty do danych objętych operatem zgłoszone po terminie, traktuje się już jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją (art. 24a ust. 12). Jest poza sporem, że skarżący złożył zarzuty, w dniu 28 lipca 2010r., a więc przed upływem 30 dni, od ogłoszenia w dniu 16 lipca 2010r. Informacji Starosty w Dzienniku Urzędowym, że projekt modernizacji operatu opisowo-kartograficznego polegającej na aktualizacji użytków gruntowych zabudowanych i uzupełnieniu operatu ewidencyjnego o dane dotyczące budynków i lokali stał się od dnia 19 lutego 2010r. operatem. Zarzuty skarżącego musiały być zatem potraktowane nie jako wniosek o wprowadzenie zmiany w danych ewidencyjnych podlegający rozpatrzeniu w trybie § 47 ust. 3 lub § 48 Rozporządzenia, ale właśnie jako zarzuty, o których uwzględnieniu lub odrzuceniu zgodnie z art. 24a ust. 10 starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Zgodnie z art. 24a ust. 11 do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 10 w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące. Wzajemna relacja przepisów art. 24a ust. 6, 8, 9 i 11 prowadzi do wniosku, że skuteczne wniesienie zarzutów do części opisowo – kartograficznej zmodernizowanego operatu ewidencyjnego, może dotyczyć tylko tych danych, które były przedmiotem modernizacji przewidzianej w projekcie operatu, a więc tych, które zmieniały stan dotychczasowej ewidencji. Z tych względów podziela Sąd stanowisko prawne organów administracji geodezyjno-kartograficznej, że skoro przedmiotem modernizacji operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów m.in. dla obrębu A w jednostce rejestrowej Z, były dane ewidencyjne dotyczące użytków gruntowych zabudowanych i dane dotyczące budynków i lokali w tym obrębie, to nie mogły być uwzględnione i ulegały odrzuceniu na podstawie art. 24a ust. 9 zarzuty, dotyczące samego obrębu, obejmującego obszar sołectwa wspólnego dla dwóch miejscowości. W świetle przepisów § 5 rozporządzenia z dnia 24 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, obręb ewidencyjny stanowi jeden z rodzajów (prócz jednostki ewidencyjnej i działki) powierzchniowego poddziału kraju dla celów ewidencji. W myśl § 7 ust. 1 jednostka ewidencyjna dzieli się na obręby ewidencyjne. Przepis § 7 ust. 2 stanowi, że przy projektowaniu przebiegu granic obrębów uwzględnia się podział na rejony statystyczne i obwody spisowe. Przepis § 7 ust. 3 stanowi, że grancie obrębów wiejskich winny być zgodne z granicami wsi i sołectw. Generalną zasadę tworzenia obrębów wyraża jednak § 8 ust. 1 stanowiąc, że podziału na obręby i określenia ich granic dokonuje starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo organu do spraw zagospodarowania przestrzennego oraz właściwej miejscowo jednostki statystyki publicznej. Natomiast powołany już wcześniej przepis art. 24a ust. 1 ustawy stanowi, że starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Z powyższych regulacji oraz z przepisów §§ 22, 23 ust. 1, 30 ust. 2, 32 ust. 1, 41 pkt 1 Rozporządzenia zawartych w rozdziale 2 Rozporządzenia dotyczącym zakładania ewidencji gruntów wynika zasada, że obręb ewidencyjny stanowi podstawową jednostkę powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencji, dla której zakłada się odrębny operat ewidencyjny. Założenie ewidencji gruntów lub modernizacja operatu ewidencyjnego, dotyczy zawsze już oznaczonych obrębów ewidencyjnych, których utworzenie wyprzedza założenie czy modernizację ewidencji gruntów. Z tych względów nie jest uzasadniony zarzut, naruszenia operatem opisowo-kartograficznym powstałym w toku modernizacji operatu ewidencji m.in. dotyczącego obrębu A przepisów, w tym wskazanych przez skarżącego, które w świetle art. 145 § 1 ust. 1 i 2 p.p.s.a dawały by podstawę do uwzględnienia skargi. Kwestia ewentualnych zmian w podziale na obręby ewidencyjne leżała poza przedmiotem postępowania, w którym zgłoszono zarzuty. Poza przedmiotem sprawy leżała także kwestia czy w świetle § 7 ust. 3 rozporządzenia wyłączone jest usytuowanie obrębu na poziomie sołectwa obejmującego więcej niż jedną wieś. Na marginesie można tylko zasygnalizować, że zasady tworzenia, łączenia, podziału oraz znoszenia sołectw jako jednostek pomocniczych gminy określa ustawa z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Z tych przyczyn w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012, poz. 270) orzeczono jak w sentencji.