III SA/Kr 483/23

|Sygn. akt III SA/Kr 483/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2023 r., sprawy ze skargi L. N. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2023 r. znak WO-II.621.1.107.2022 w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Zaskarżoną przez L. N., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 13 stycznia 2023 r., znak: WO-II.621.1.107.2022, Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 16 listopada 2022 r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 16 listopada 2022 r. Wójt Gminy B. orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod adresem P. ul. S. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 29 sierpnia 2022 r. na wniosek B. B., dysponującej tytułem prawnym do budynku mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. S. w P., wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego pod ww. adresem. Wnioskodawczyni wyjaśniła wówczas, że skarżący opuścił sporny budynek 14 czerwca 2019 r. i od tej pory nie przebywa w budynku i do niego nie przyjeżdża. W budynku nie ma rzeczy osobistych skarżącego, a jego miejsce pobytu nie jest znane wnioskodawczyni. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący opuścił sporny budynek zarówno dobrowolnie jak i trwale. W dniu 10 października 2022 r. zeznał bowiem do protokołu, że przyjechał z trasy, w której był parę tygodni; w domu nie było nic do jedzenia, więc wziął najpotrzebniejsze rzeczy i wrócił do samochodu. W samochodzie spał do następnego wyjazdu w trasę. Później już do domu nie wrócił, bo nie było takiej możliwości. Kilkakrotnie widział się z wnioskodawczynią po wyprowadzeniu się z budynku i nigdy nie zaproponowała mu powrotu do domu. Teoretycznie miał dostęp do domu, ale nie chciał wchodzić, ponieważ nie chciał aby wnioskodawczyni oskarżyła go o kradzież lub wyniesienie rzeczy z domu. Gdy przyjeżdżał po dzieci to same wychodziły przed bramę. Skarżący nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały, ponieważ jest tam niemile widziany i nie chce doprowadzić do ewentualnych scysji, których świadkami byłyby dzieci. Nie składał jednak wniosku do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania. W oparciu o zgodne zeznania stron organ stwierdził, że skarżący nie koncentruje swoich spraw życiowych pod adresem P., ul. S. [...], nie posiada kluczy do budynku, nie nocuje w przedmiotowym budynku, nie przechowuje w nim swoich rzeczy osobistych. Opuścił budynek w 2019 r. i od tej pory do przedmiotowego budynku nie przyjeżdża. W odwołaniu od tej decyzji skarżący, podniósł, że wnioskodawczyni nie jest właścicielką nieruchomości znajdującej się pod adresem P. ul. S. [...]. Skarżący zwrócił się o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że kwestie z zakresu ewidencji ludności regulują przepisy ustawy o ewidencji ludności. Na podstawie art. 5 ww. ustawy, organem wyższego stopnia w stosunku do organów gmin wydających rozstrzygnięcia administracyjne na podstawie ustawy jest wojewoda. Obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie o ewidencji ludności. Ma zatem obowiązek zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a gdy opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się w organie gminy właściwym dla dotychczasowego miejsca pobytu lub dokonując zameldowania w nowym miejscu pobytu. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Fakt opuszczenia lokalu stanowi przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, że opuszczenie lokalu uprawniające do wymeldowania następuje wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. Ustawodawca nie zdefiniował jednak pojęcia "opuszczenia" miejsca pobytu stałego, nie precyzując czy winno ono mieć jakiś kwalifikowany charakter, co do jego przyczyn, sposobu, czy też czasu jego trwania. Dlatego każdorazowo pojęcie to należy odnosić do indywidualnej sytuacji strony. Z kolei przepis art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności precyzuje, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek, tj. faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Ponadto należy wskazać, że za miejsce koncentracji życiowych interesów można uznać lokal, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj.: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble, przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych itp.). Oceniając, gdzie znajduje się centrum życiowe bierze się pod uwagę całokształt okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Jednocześnie organ wyjaśnił, że przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania (w drodze decyzji administracyjnej) jedynie opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Jeśli zatem osoba nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest bowiem doprowadzenie do zgodności informacji zawartych w rejestrach państwowych z miejscem faktycznego pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie zdaniem organ odwoławczego nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący aktualnie koncentruje swoje sprawy życiowe poza budynkiem nr [...] przy ul. S. w miejscowości P. Skarżący od 2019 r. przebywa bowiem poza spornym mieszkaniem i nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w rzeczonej nieruchomości. Organ podkreślił przy tym, że przedmiotem niniejszego postępowania było wyłącznie ustalenie, czy doszło do opuszczenia lokalu (tj. jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności), którą to przesłankę - w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy - organ pierwszej instancji ustalił prawidłowo. Skarżący przyznał bowiem, że nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały od 2019 r. i nie zamierza tam wracać, ponieważ nie jest tam osobą mile widzianą. Skoro aktualnie skarżący nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w przedmiotowym budynku, to zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie może pozostawać tam zameldowany. Istotą ewidencji ludności jest bowiem odzwierciedlenie w rejestrach państwowych faktycznego miejsca pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Również zarzut, że wnioskodawczyni nie dysponowała tytułem prawnym do nieruchomości jest zdaniem organu odwoławczego chybiony. Do wniosku o wymeldowanie wnioskodawczyni dołączyła bowiem akt notarialny "umowę przenoszącą własność", z dnia 28 marca 2008 r., z której wynika że wnioskodawczyni jest właścicielką budynku nr [...] w miejscowości P. Przedmiotowy budynek o numerze P. [...], na mocy Uchwały Rady Gminy B. Nr XXVI/258/2017 z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości P. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2017 r. poz. 3857 z dnia 6 czerwca 2017 r., zmienił oznaczenie na P., ul. S. [...]. Stosownie do art. 77 § 4 k.p.a. nie żądano od strony postępowania – wnioskodawczyni dowodu na zmianę numeru porządkowego nieruchomości, bowiem fakt ten był znany organowi z urzędu. Wojewoda Małopolski ustalił w rejestrach państwowych (rejestr PESEL), że 7 kwietnia 2008 r. skarżący został zameldowany pod adresem: P. [...]. Natomiast w wyniku uchwały Rady Gminy B. z dnia 31 maja 2017 r. dotychczasowy adres P. [...] został zastąpiony adresem: P., ul. S. [...]. Reasumując, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie żadna z okoliczności wskazanych w art. 156 §1 k.p.a. nie zachodzi. Nie mam zatem podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie - art. 35 w zw. z 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego poprzez niesprawdzenie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego organy oparły się na odpisie dokumentu jako na dowodzie własności, bez pozyskania przez organy dowodu potwierdzającego lub wykluczającego tytuł wnioskodawczyni do nieruchomości własności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona pod względem powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że są one zgodne z prawem. Wskazać należy, że w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności), w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, ustawodawca unormował obowiązek meldunkowy obywateli polskich. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że obowiązek meldunkowy polega m.in. na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Przez pojęcie "pobytu stałego", w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności rozumieć należy zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jak stanowi z kolei art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Tak więc meldunek ma wyłącznie odzwierciedlać stan faktyczny. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Stosownie do treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z powyższych regulacji ustawy o ewidencji ludności wynika zatem, że postępowanie w sprawie wymeldowania danej osoby z miejsca stałego pobytu wymaga ustalenia przez organ, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie przez nią miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, według którego decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczeń przesłuchiwanych stron i świadków w sprawie o wymeldowanie. W kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 380/18). Dla wystąpienia określonej wart. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki wymeldowania, którą jest "opuszczenie miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Postępowanie w sprawie wymeldowania wymaga zatem ustalenia tego, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18). Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało za prawidłowe stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, że zaszły przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu. Zasadnie podniósł Wojewoda, że skarżący nie przebywa w miejscu dotychczasowego stałego zameldowania. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Wojewody, jak i organu pierwszej instancji, że w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie administracyjnej - w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy - materiału dowodowego wynika z pewnością, iż skarżący opuścił przedmiotowy lokal w sposób dobrowolny i trwały. Przesłuchany w charakterze strony w dniu 10 października 2022 r.(k. 46 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) sam przyznał bowiem, że nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały od 2019 r., kiedy to opuścił budynek mieszkalny i nie zamierza tam wracać, ponieważ nie jest tam osobą mile widzianą. Nie próbował też powrócić do tego lokalu gdyż nie chce doprowadzać do powstania konfliktu. Okoliczności te znajdują potwierdzenie zarówno w zeznaniach wnioskodawczyni (protokół przesłuchania z dnia 28 września 2022 r., k. 35 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), jak i w informacji przekazanych przez Policję (k. 49 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) oraz w zeznaniach świadka (k. 54 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Zgodzić się zatem należało z oceną orzekających organów, że skoro aktualnie skarżący nie wykonuje czynności dnia codziennego w przedmiotowym lokalu, to zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie może pozostawać tam zameldowany. Istotą ewidencji ludności jest bowiem, jak trafnie podkreślił Wojewoda, odzwierciedlenie w rejestrach państwowych faktycznego miejsca pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoncentrowanie swojego życia osobistego poza miejscem stałego pobytu, nawet w różnych miejscach, rzeczywiście ów zamiar zerwania więzi z miejscem stałego pobytu zdaje się potwierdzać. Oceny tej nie mogły zmienić nawet okoliczności związane z rzeczami osobistymi skarżącego. Z materiału dowodowego wynika, że w spornym lokalu nie zostały pozostawione rzeczy skarżącego, bo te które tam się znajdowały zostały spakowane i przywiezione skarżącemu, jak sam przyznał. Otóż, co do zasady, pozostawienie rzeczy – np. ubrań, mebli, czy innych rzeczy - nie może przemawiać i osłabiać oceny organów, że dany lokal nie jest miejscem stałego pobytu. Pozostawienie nawet rzeczy, czy sporadyczne w nim przebywanie może świadczyć, nie o uzewnętrznieniu się zamiaru stałego przebywania w spornym lokalu, lecz o działaniach wręcz pozorujących w nim przebywanie z takim zamiarem. Podnieść także należy, jak trafnie stwierdził WSA w Łodzi w wyroku z dnia 8 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 459/09; LEX nr 583380, że: "Sam fakt istnienia konfliktu (...) nie powoduje podważenia oceny, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Nie traci co do zasady dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem." Jako nieuzasadniony okazał się również postawiony w skardze organom zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 35 w zw. z 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego poprzez niesprawdzenie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Za przekonywujące należało uznać wyjaśnienia Wojewody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wnioskodawczyni dołączyła bowiem do wniosku akt notarialny "umowę przenoszącą własność", z dnia 28 marca 2008 r., z której wynika że jest ona właścicielką budynku nr [...] w miejscowości P. Przedmiotowy budynek o numerze P. [...], na mocy Uchwały Rady Gminy B. Nr XXVI/258/2017 z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości P. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2017 r. poz. 3857 z dnia 6 czerwca 2017 r., zmienił oznaczenie na P., ul. S. [...]. Stosownie do art. 77 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), nie żądano od strony postępowania – wnioskodawczyni dowodu na zmianę numeru porządkowego nieruchomości, bowiem fakt ten był znany organowi z urzędu. Wojewoda Małopolski ustalił także w rejestrach państwowych (rejestr PESEL), że 7 kwietnia 2008 r. skarżący został zameldowany pod adresem: P. [...]. Natomiast w wyniku uchwały Rady Gminy B. z dnia 31 maja 2017 r. dotychczasowy adres P. [...] został zastąpiony adresem: P., ul. S. [...]. Z tego też powodu próba nawet podjęcia przez skarżącego procesowych kroków zmierzających do usunięcia naruszenia posiadania skazana była z góry na niepowodzenie. Jedynie wzajemne uzgodnienie pomiędzy wnioskodawczynią a skarżącym mogło się zakończyć pozytywnie. Z taką sytuacją, jednakże nie mamy do czynienia w tym przypadku. W ocenie Sądu nie można więc postawić skutecznie orzekającym organom naruszenia przepisów postępowania - artykułów - 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy ustaliły bowiem wszystkie istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności sprawy i prawidłowo oceniły materiał dowodowy, wyjaśniając w motywach podjętych rozstrzygnięć z jakich powodów faktycznych i prawnych uznały zasadność wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca stałego pobytu, co wypełnia postanowienia art. 107 § 3 k.p.a. Nie można też zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego - w szczególności art. 35 ustawy o ewidencji ludności - poprzez błędną wykładnię i zastosowanie - w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - skoro wskazały jakie przesłanki są niezbędne do podjęcia decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu i ustaliły ich zaistnienie, które mają odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Skarżący nie przedstawił i nie wykazał wiedząc o toczącym się postępowaniu o jego wymeldowanie z pobytu stałego, mając zagwarantowany w nim czynny udział, okoliczności świadczących o tym, że opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie było dobrowolne i trwałe. Wobec powyższego skarga nie mogła wywrzeć zmierzonego skutku. Postępowanie o wymeldowanie jest jedynie postępowaniem stwierdzającym brak przebywania w miejscu stałego pobytu, a które ma na celu doprowadzenie stanu ewidencji ludności do zgodności ze stanem faktycznym. W postępowaniu tym nie mogą być natomiast rozstrzygane żadne inne kwestie, w tym majątkowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji wyroku.