III SA/Kr 504/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 marca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia odrzucić skargę. K. J. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 marca 2019 r., znak: [...], stwierdzające bezzasadność ponaglenia z dnia 19 lutego 2019 r. z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego z dnia 27 stycznia 2019 r. został rozstrzygnięty przez Komendanta Powiatowego Policji w wymaganej formie postanowieniem nr [...] z dnia 6 lutego 2019 r. w ustawowym terminie. Skarżący uznał, że ww. postanowienie uchybia przepisom art. 7, 9, 10,75, 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) również wskutek niezawarcia w postanowieniu pouczenia o środkach zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosowanie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty. Nadto, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie przepisu art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że stronie służy prawo wniesienia ponaglenia jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny) a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i nie słuzy na nie zażalenie. Wynika z powyższego, że postanowienie tego rodzaju nie ma waloru aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W tej kwestii wypowiadał się już niejednokrotnie NSA i takie też jest stanowisko Sądu w tej sprawie. (zob. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 233/17, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 11/18, CBOIS). Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Wobec tego Sąd odrzucił skargę skarżącego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji postanowienia.