III SA/Kr 516/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego skargę oddala Zaskarżoną przez W. R. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 13 marca 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 12 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm., zwanej dalej ustawą o PIS), § 1, 2 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości opłat za badania labolatoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 36, poz. 203 oraz art. 2 § 2 i 3, art. 47 § 1, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2009 r. o finansach publicznych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...], nr [...], nakładającą na skarżącego opłatę w wysokości 178,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, polegające na przeprowadzeniu kontroli w dniu 12 września 2016 r. w lokalu określonym w decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: W dniu 12 września 2016 r. organ I instancji przy udziale funkcjonariuszy Policji przeprowadził w sklepie A w K przy ul. F kontrolę w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów regulujących zakaz wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Sporządzony został w tym samym dniu protokół kontroli podpisany przez skarżącego. Podczas kontroli stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach o nazwach: AAS, TTH, TTHASD", TMC, TMC, AB, TC, TS, AK i AA, łącznie zabezpieczono 34 szt. produktów. Z uwagi na fakt, że oferowane w sprzedaży ww. produkty posiadały znamiona środków zastępczych, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu) oraz brak opisu w języku polskim na opakowaniach 17 szt. produktów dokonano na podstawie protokołu pobrania próbek z dnia 12 września 2016 r., nr [...] zabezpieczenia tych produktów (postanowienie nr [...], znak: [...]). Następnie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], znak: [...], wycofał z obrotu oraz zatrzymał poprzez przejęcie i przechowanie zabezpieczone produkty, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres nieprzekraczający 18 miesięcy, wstrzymał wprowadzanie do obrotu ww. produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi oraz nakazał skarżącemu zaprzestania działalności w sklepie w zakresie sprzedaży ww. produktów. W dniu 20 października 2017 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny otrzymał sprawozdanie sądowo-lekarskie z przeprowadzonych badań toksykologicznych z dnia 7 grudnia 2016 r., znak: [...]. Przeprowadzone przez Uniwersytet Katedra Medycyny Sądowej badania opracowane w sprawozdaniu sądowo – lekarskim z dnia 7 grudnia 2016 r. wykazały w składzie zabezpieczonych produktów istnienie substancji stanowiących środek zastępczy i nową substancję psychoaktywną w rozumieniu art. 4 pkt 11a i 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wobec powyższego organ I instancji - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...] zakazał skarżącemu wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów: AAS, TTH, TTH, ASD, TMCM, TMC, AB, TC, TS, AK i AA oraz orzekł o ich przepadku na rzecz Skarbu Państwa oraz o ich zniszczeniu na koszt skarżącego. Następnie organ I instancji - decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...] nr [...], nr [...] - nałożył na skarżącego opłatę w wysokości 178,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, polegające na przeprowadzeniu kontroli w dniu 12 września 2016 r. w lokalu określonym w decyzji. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że prowadził on przedmiotowy punkt sprzedaży, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 36 ust. 2 ustawy o PIS poprzez przyjęcie, że jest on osobą zobowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, podczas, gdy ze stanu faktycznego taka okoliczność nie wynika. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postepowania, a to art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niewskazaniu w treści uzasadnienia podstaw faktycznych i prawnych uznania, ze skarżący jest osobą zobowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych w rozumieniu art. 36 ust. 2 ustawy o PIS. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości. Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...], nr [...]. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wniesione przez skarżącego odwołanie jest bezzasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta, w zw. z art. 52a ust. 1 tej ustawy, obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie. Zatem, "kto wytwarza lub wprowadza na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł". Zgodnie z art. 52a ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii karę taką wymierza w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny, a decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podniósł, że zgodnie z wykładnią przepisów art. 52a w związku z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o których mowa w art. 4 pkt 34 ustawy, oznacza każde udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącym jak i będącym ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środki zastępcze, zatem każdy podmiot prawa, który nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 44b ustawy. Z brzmienia art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który stanowi, że "wprowadzanie do obrotu jest to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych'' oraz z przytoczonej powyżej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SA/Kr 1519/16, wyraźnie wynika, że zarzut skarżącego odnośnie naruszenia tego przepisu jest chybiony. Prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia opłaty za czynności kontrolne organ I instancji dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ prawidłowo bowiem przyjął, że osobą odpowiedzialną za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych jest skarżący. Organ wskazał, że przeprowadzone przez Uniwersytet Katedra Medycyny Sądowej badania opracowane w sprawozdaniu sądowo – lekarskim z dnia 7 grudnia 2016 r. wykazały w składzie zabezpieczonych w kontrolowanym lokalu produktów istnienie substancji stanowiących środek zastępczy i nową substancję psychoaktywną w rozumieniu art. 4 pkt 11a i 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Powyższe stanowi naruszenie art. 44b w związku z art. 4 pkt 11a, pkt 27, pkt 34 w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który zakazuje wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, brak danych dotyczących właściciela sklepu, udzielanie wymijających odpowiedzi osobom kontrolującym, zabezpieczenie produktów, które po badaniu okazały się środkami zastępczymi, potwierdzenie zakupu tzw. "dopalaczy" przez wylegitymowanych podczas kontroli klientów, ilość zabezpieczonych produktów, uznano skarżącego za osobę wprowadzająca do obrotu środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne w miejscu ogólnodostępnym, w tym dla nieletnich, co wskazuje na brak odpowiedzialności za bezpieczeństwo zdrowotne osób, którym oferował ww. środki. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek pobierania opłaty za czynności wykonywane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, orzeczonej przez organ I instancji w decyzji, wynika z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o PIS oraz art. 44c ust. 6 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do wskazanego przepisu, za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, jeżeli w ich wyniku stwierdzone zostały uchybienia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania tych wymagań. Wysokość opłaty ustalono na podstawie przepisów § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203 ze zm.) oraz zarządzenia Nr [...] z dnia 27 marca 2017 r. Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Stosownie do § 2 cyt. wyżej rozporządzenia wysokość opłaty za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. W ocenie organu II instancji postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w m.in. w art. 7 k.p.a. Zasada ta bowiem wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy pod względem prawnym i merytorycznym, nienaruszający zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, wynikającej z art. 8 k.p.a. Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą wywiedziona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów. Wobec powyższego wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie nałożenia opłaty w kwocie 178,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego polegające na przeprowadzeniu kontroli interwencyjnej w przedmiotowym punkcie sprzedażny, w którym skarżący wprowadzał do obrotu produkty, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, jest merytorycznie i prawnie uzasadniona. Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. art 136 § 1 w zw. z art. 77 § 1, 75 i 7 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które były niezbędne do całościowego i kompleksowego rozpoznania sprawy, w szczególności nie przesłuchania świadków – innych pracowników przedmiotowego punktu sprzedaży, podczas gdy przeprowadzenia takich dowodów przyczyniłoby się w znacznym stopniu do rozstrzygnięcia sprawy i mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zarzucił także naruszenie art. 80 w zw. z art. 77 § 1, i 7 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, niezgodną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że to skarżący był osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm., zwanej dalej ustawą o PIS) do zakresu działania tej Inspekcji w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących, jak z kolei stanowi pkt 9a ust. 1 tego artykułu zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o PIS za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania (ust. 1). Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłat takich nie pobiera się jedynie wtedy, gdy w wyniku badań lub czynności wykonanych w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego nie stwierdzono naruszenia tych wymagań (ust. 2). Opłaty za badania laboratoryjne i inne czynności, o których mowa w ust. 1, związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością określają przepisy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (ust. 3a). Z brzmienia powyższych przepisów jednoznacznie zatem wynika, że konieczną przesłanką pobrania opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o PIS, jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych i to niezależnie od tego, czy opłata ta dotyczy wykonanych badań laboratoryjnych czy też innych czynności podjętych organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego (art. 3 tej ustawy), bądź zapobiegawczego (art. 4 ustawy) nadzoru sanitarnego. W judykaturze podkreśla się, że zawarte w ww. art. 36 ust. 1 ustawy o PIS sformułowanie "badania laboratoryjne oraz inne czynności" należy traktować rozdzielnie, gdyż "inne czynności" nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi. Czynności te dotyczą szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku", czyli stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego (por. m. in. wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2281/14 i powołane tam orzecznictwo). Nie jest możliwe sprecyzowanie wszystkich czynności, wykonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego, zarówno zapobiegawczego, jak i bieżącego. Dla zastosowania tego przepisu istotne jest natomiast to, czy dane czynności służą celowi kontroli, a więc zmierzają do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Czynnością kontrolną może być zatem w zasadzie wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. Z podanych wyżej przyczyn ustawodawca, określając w art. 36 ust. 1 ustawy o PIS czynności, za jakie pobierane są opłaty, posłużył się pojęciem "inne czynności". Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/15 "na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. można pobierać opłaty za "inne czynności", które nie są badaniami laboratoryjnymi", I tak np. opłaty pobierane za "inne czynności", wykonywane w związku ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o PIS, mogą obejmować również koszty postępowania administracyjnego, rozumiane, jako wydatki poniesione przez organy, związane z wydaniem postanowienia, czy też decyzji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 366/07). Skoro z materiału dowodowego wynika, że to skarżący był podmiotem wprowadzającym produkty, które w wyniku przeprowadzonych badań toksykologicznych, a więc laboratoryjnych zostały uznane za środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, to w ocenie Sądu zaszły przesłanki do ustalenia przez organy inspekcji sanitarnej opłaty także za czynności związane z bieżącym nadzorem sanitarnym. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 9a ustawy o PIS niewątpliwie bowiem wynika, że kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne obejmuje m. in zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wydane zostały 28 grudnia 2017 r. decyzje administracyjne, w tym m. in stwierdzająca naruszenie przepisów zakazujących wprowadzania do obrotu tego typu środków nr 6888/12/17 i w związku z tym nakładająca na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzanie tzw. dopalaczy na terytorium RP (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 522/18). W takim razie zaszły podstawy do ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o PIS, a decyzję tę należało skierować do skarżącego, jako osoby uznanej za podmiot wprowadzający tego rodzaju środki. Powtórzyć bowiem należy, że w świetle regulacji art. 4 pkt 34 i art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na każdym podmiocie prawa ciąży obowiązek powstrzymywania się od dokonywania czynności "wprowadzania do obrotu", rozumianych jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, to decyzja ustalająca opłatę powinna być także skierowana do takiego podmiotu. Nie jest nim tylko osoba bezpośrednio wprowadzająca tego rodzaju środki. "Udostępnianie" w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, to "pozostawanie do dyspozycji", nie musi nawet wiązać się z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie. Analiza systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że przez udostępnianie należy rozumieć więc także samo "stwarzanie możliwości" nabycia takich środków w danym miejscu np. w lokalu. W pełni podzielić więc należy stanowisko WSA w Lublinie, zaprezentowane w wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 276/16. W sposób przekonywujący organy przedstawiły też wyliczenie wielkości opłaty, za badania laboratoryjne i za czynności kontrolne stosownie do postanowień § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203 ze zm.) wykazując, że ich wysokość ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania, o których mowa w §§ 3 i 4 tego rozporządzenia. Wobec tego zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa. Organy zebrały wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie materiał dowodowy Wbrew więc twierdzeniom skargi nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów artykułów: 7, 75 § 1 i 77 § 1, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Organy prawidłowo go też w całości oceniły nie naruszając tym samym art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W sposób właściwy organy zinterpretowały też i zastosowały przepisy prawa materialnego. Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.