III SA/Kr 52/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi Zarządu Budynków Komunalnych w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 października 2014r. nr [ ] w przedmiocie nałożenia opłaty za czynności kontrolne skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 28 października 2014 r. Nr [.....] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [.....] 2014 r. Nr [.....] nakładającą na Zarząd Budynków Komunalnych w K. opłatę w wysokości 140 zł za czynności kontrolne. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – kpa (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze. zm.), i § 1, 2 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. nr 36, poz. 203). Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. skontrolował w dniu 11 sierpnia 2014 r. balkon przylegający do mieszkania przy ul. [....] w K. należący do Zarządu Budynków Komunalnych. Stwierdzono zalegające balkon gniazda ptasie z jajami oraz żywymi ptakami, warstwę odchodów o grubości ok. 1cm na podłodze oraz parapecie, barierkę zanieczyszczoną odchodami ptaków oraz uszkodzoną siatkę zabezpieczającą z prześwitem ok. 0,5 m pomiędzy stropem a górą siatki. Wyniki kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia 11 sierpnia 2014 r. nr [.....]. W związku ze stanem balkonu wydano zalecenia pokontrolne: uporządkowania balkonu i zabezpieczenia całości siatką w terminie do 30 sierpnia 2014 r. W dniu 11 sierpnia 2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia opłaty za czynności wykonane przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z nadzorem sanitarnym, które zakończyło się wydaniem przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w dniu [.....] 2014 r. decyzji nr [.....] ustalającej Zarządowi Budynków Komunalnych w K. opłatę za kontrolę sanitarną balkonu w wysokości 140,00 zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono stan balkonu jak w protokole, uznając, że jest niezgodny z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947). Wskazano na podstawy prawne nałożenia opłaty przepis art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności i na art. 60 pkt 7 i 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 157, poz., 1260 ze zm.). Opłata wynika z czynności wykonanych w związku z kontrolą sanitarną przeprowadzoną w dniu 11 sierpnia 2014 r. Przyjęto średnią stawkę godzinową wynagrodzenia pracowników wykonujących czynności kontrolne w wysokości 28,57 zł oraz narzut kosztów pośrednich w wysokości 33,74%, zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. nr [.....] z dnia 29 lipca 2008 r. w sprawie postępowania przy ustalaniu wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w K. (zmienionym zarządzeniami nr [.....], nr [....], nr [....], nr [....], nr [....]). Szczegółowo rozbijając, kwota 140,00 zł wynikała z następujących wyliczeń: koszty bezpośrednie: robocizna – 42,87 zł (1,5h), opracowanie techniczno-biurowe – 52,14 zł (2h), koszt dojazdu – 5,00 zł. Koszty pośrednie wynoszą 33,74% kosztów bezpośrednich. Zarząd Budynków Komunalnych w K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, względnie o jej uchylenie przez organ I instancji w trybie art. 132 § 1 kpa. W ocenie odwołującego decyzja organu I instancji narusza przepis art. 36 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gdyż wykonane przez organ czynności nie stanowią badań laboratoryjnych lub innych czynności. Stanowią jedynie koszty postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego pod pojęciem "innych czynności" nie kryją się wszystkie działania organu. Wyrażono pogląd, że opłata, którą podmiot nieprzestrzegający wymagań higieniczno-zdrowotnych obowiązany jest ponieść nie jest opłatą za sprawowanie czynności nadzoru, jedynie opłatą za badania laboratoryjne lub inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem nadzoru. Jest to opłata pobierana za konkretne zdarzenia określone w normie prawnej. Wskazano, że opłaty nie pobiera się za każdą czynność, ale za czynności ściśle wymienione w art. 36 ust. 1 ustawy. "Inne czynności" powinny być czynnościami badawczymi, które winny zmierzać do ustalenia faktów za pomocą metod naukowych. Zwrócono uwagę, iż art. 36 ust. 1 rodzi obowiązki fiskalne strony wobec państwa i w związku z tym nie może być interpretowany rozszerzająco. Wskazano, że w podstawie prawnej decyzji I instancji nie został ujęty przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947). Powołano się na niego dopiero w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem odwołującego w przypadku ustalenia zagrożenia znajdującego się w katalogu powyższego przepisu organ powinien był nakazać w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych uchybień i dopiero po jej podjęciu uprawniony był do wydania decyzji nakładającej sporną opłatę. Wyrażono ponadto wątpliwości związane z ustaleniem wysokości opłaty. Uznano, że w podstawie prawnej decyzji wskazano bliżej niesprecyzowane przepisy rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości opłat [...] oraz zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej nr [.....]. Zwrócono uwagę, że to zarządzenie nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy nakładania obowiązków na stronę. Na koniec wskazano, że nałożenie obowiązku zapłaty ustalonej przez organ opłaty w terminie 21 dni jest bezpodstawne, gdyż decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności i nie była ostateczna. Państwowy Inspektor Sanitarny wydał po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzję. Organ odwoławczy, podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji wskazał, że podstawą prawną wydanej w sprawie decyzji był przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ust. 2 tego przepisu zawiera przesłankę wyłączającą możliwość nałożenia opłaty stanowiąc, że za badania nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Wskazana przesłanka nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż stwierdzony stan balkonu stanowił naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakaźnych u ludzi, natomiast czynności dokonane przez pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozostawały w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Organ podniósł, że "inne czynności" wymienione w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi i dotyczą szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku" stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego. "Inne czynności" mają być niesprecyzowane, pozostawać katalogiem otwartym, w którym mają się mieścić pozostałe działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej związane z realizacją zadań ustawowych. Potwierdzono, że w podstawie prawnej decyzji I instancji nie wskazano art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu zakażeń [...], jednak w sposób właściwy przepis ten został wskazany w uzasadnieniu decyzji. Wynikają z niego określone wymagania w stosunku do zarządcy nieruchomości w zakresie utrzymania właściwego stanu sanitarnego. Wskazano, że sposób naliczania opłat wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat [...] a sprecyzowania bezpośrednich i pośrednich kosztów naliczania tych opłat dokonuje każdy dyrektor odpowiednich Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych w zarządzeniu. Uściślono, że obowiązek uiszczenia opłaty wynika z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej a rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej jedynie precyzuje sposób ustalania i wysokości opłat. Zarząd Budynków Komunalnych w K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu na ww. decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zarzucono w niej naruszenie przepisów prawa materialnego art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz przepisów postępowania art. 7, 8, 10 § 1, 11, 107 § 3 kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację odwołania, w szczególności, że zgodnie z literalną wykładnią przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej "inne czynności" muszą stanowić badania, inne niż badania laboratoryjne. Stwierdzono, iż w przypadku przyjęcia wykładni spornego przepisu dokonanej przez organ, nie zostaje nadal spełniona przesłanka naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. W protokole nie wskazano czy i jakie wymagania higieniczne oraz zdrowotne zostały naruszone. Takie informacje znalazły się dopiero w uzasadnieniu decyzji. Ponadto podniesiono, że nie każde zaleganie odchodów zwierząt na nieruchomości może stanowić o niewypełnianiu obowiązków zarządcy nieruchomości oraz, że podmiot zobowiązany nie jest w stanie stale i nieprzerwanie monitorować nieruchomości. Zdaniem skarżącego do naruszenia mogłoby dojść dopiero gdyby po wezwaniu nie wypełnił swoich obowiązków. Podniesiono również, nierealność zagrożenia z powodu niezamieszkiwania lokalu. Skarżący stwierdził jeszcze, że nałożenie opłaty mogłoby nastąpić dopiero po wydaniu uprzedniej decyzji stwierdzającej naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Powtórnie skarżący zwrócił uwagę na wątpliwości dotyczące wyliczenia wysokości opłat na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wysokości opłat [...] oraz zarządzenia Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej nr [....] z dnia 29 lipca 2008 r., szczególnie na okoliczność, że ww. zarządzenie zostało wydane przed wspomnianym rozporządzeniem Ministra Zdrowia oraz że zarządzenie nie zostało przedstawione skarżącemu. Zarzucono, że czas, który zajęły organowi czynności kontrolne, wskazany przy wyliczeniu opłaty w decyzji różni się od czasu zapisanego w protokole oraz, że z obu decyzji nie wynika przyjęty sposób wyliczenia kosztów bezpośrednich. Ponadto zarzucono naruszenie zasady praworządności (art. 7), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8), zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (10 § 1), zasady informowania (art. 11) oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia dla sposobu wyliczenia opłaty. Podniesiono też zarzut, iż organ II instancji zaniechał własnych ustaleń dowodowych i oparł się wyłącznie na twierdzeniach organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Zaznaczył, że opłata została nałożona za "kontrolę sanitarną" a nie za "sporządzenie protokołu". Pod pojęciem "inna czynność" rozumie się ogół działań związanych z ustaleniem stanu faktycznego i przeprowadzeniem poza siedzibą organu czynności kontrolnych. Zdaniem organu nie występują podstawy do zawężania tej definicji. Odmienna interpretacja prowadzi do wniosku, że opłata przewidziana w przepisie art. 36 ust. 1 i 2 ww. ustawy w praktyce w ogóle nie byłaby pobierana za czynności wykonywane z tytułu bieżącego nadzoru sanitarnego. Ponadto, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1676/08 (Legalis) organ wskazał, że obowiązek poniesienia opłaty za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, w następstwie których stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, istnieje samoistnie, niezależnie od decyzji merytorycznych w danej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga Zarządu Budynków Komunalnych w K. nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących: warunków produkcji, transportu, przechowywania i sprzedaży żywności oraz warunków żywienia zbiorowego. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ustawodawca zdecydował, że za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Stan faktyczny niniejszej sprawy odpowiada treści normatywnej zacytowanego przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie zachodzi przesłanka wyłączająca możliwość nałożenia opłaty, gdyż stwierdzone zostały naruszenia przez stronę skarżącą wymagań higienicznych i zdrowotnych. Na kanwie przepisu art. 36 ust. 2 cytowanej ustawy w orzecznictwie sądowym pojawiły się rozbieżności co do tego, czy warunkiem nałożenia na dany podmiot opłaty za nadzór sanitarny jest uprzednie wyrażone decyzją stwierdzenie naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych czy stwierdzenie naruszenia ma mieć miejsce w ramach postępowania o nałożenie spornej opłaty. Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 912/12, Lex nr 1365315 uznał, że decyzja o obciążeniu opłatą kontrolowanego podmiotu, wydana na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej może być wydana dopiero po stwierdzeniu naruszenia przez stronę wymagań higieniczna – sanitarnych czy zdrowotnych, a decyzja w tym przedmiocie powinna uzyskać walor ostateczności. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie podziela tego poglądu. Wskazać należy, że wniosek wyrażony w zacytowanym fragmencie uzasadnienia nie znajduje umocowania w zacytowanym przepisie. Wystarczającą podstawą do obciążenia przez organ opłatą w wysokości kosztów wykonanych czynności jest stwierdzenie istnienia uchybień w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. We wskazanym przepisie stanowi się jedynie, iż nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Uwarunkowanie wydania decyzji w kwestii opłaty od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie naruszeń higienicznych i zdrowotnych stanowi pozbawioną podstaw ingerencję w treść ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1701/06, Lex nr 302465). Zaskarżona decyzja wskazuje na rodzaj uchybień wymaganiom higieniczno – zdrowotnym w obrębie nieruchomości przy ul. [....] w K. (zanieczyszczenie balkonu ptasimi odchodami, obecność gniazd gołębich na balkonie i barierce). Istotne w niniejszej sprawie pozostaje, że Sąd nie dokonuje oceny legalności tych stwierdzeń organów, bada jedynie legalność nałożenia opłaty. Sporna opłata odpowiada kosztom dokonanych przez organ sanitarny "innych czynności" i została prawidłowo ustalona w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie opłat za badania za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia. Stosownie natomiast do § 6 tego aktu wykonawczego czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Kwota 140 złotych została obliczona w oparciu o cennik obowiązujący w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. wprowadzony zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie z dnia 29 lipca 2008 r. Nr [.....]. Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu, że "inne czynności" nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi i dotyczą szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku", stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego. "Inne czynności" mają być niesprecyzowane, pozostawać katalogiem otwartym, w którym mają się mieścić pozostałe działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej związane z realizacją zadań ustawowych. W szczególności, za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1546/13 (cbois.nsa.gov.pl) przyjąć należy, że brak jest przesłanki, by uznać, że z czynności, za którą należy się opłata, wyłączyć trzeba czas poświęcony na dojazd pracowników na miejsce, oględziny, analizę stanu faktycznego i przeprowadzenie przez organ subsumcji, jak też czas poświęcony na sporządzenie, a nawet wysłanie decyzji. Opłaty pobierane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej za "inne czynności", wykonywane w związku ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, mogą obejmować również koszty postępowania administracyjnego rozumiane jako wydatki poniesione przez organ, związane z wydaniem postanowienia, czy też decyzji administracyjnej. Wynika z tego, że organy sanitarne miały prawo obciążyć Zarząd Budynków Komunalnych w K. opłatą za robociznę, opracowanie techniczno – biurowe i za dojazd, w sumie nakładając na Zarząd 140 zł. Sąd nie dopatrzył się naruszenia w kontrolowanym postępowaniu zasad postępowania, w szczególności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wyczerpujący a wskazane w niej fakty znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarga Zarządu Budynków Komunalnych w K. nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić.