III SA/Kr 532/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. S. – T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A – tj. zawierających do 4,5 % alkoholu skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 stycznia 2014 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...] orzekającą o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A o zawartości do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – w lokalu przy ul. K w K dla S. S. – T. W podstawie prawnej decyzji powołany został przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1356 z zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujące okoliczności stanu prawnego i faktycznego: W dniu 1 sierpnia 2013 r. S. S. – T. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat ABC, o zawartości do 4,5 % oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % oprócz piwa oraz powyżej 18 % przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży przy ul. K w K. W okresie poprzedzającym dysponował tego rodzaju zezwoleniami. Do wniosku załączone zostały między innymi zgody współwłaścicieli budynku przy ul. K L. S. – T., N. C., E. L. i J. L. oraz Z. B., posiadających łącznie 44,47 % udziału w nieruchomości, na prowadzenie w tym budynku działalności gospodarczej połączonej ze sprzedażą alkoholu. Pismem z dnia 19 września 2013 r. zarządca budynku K zawnioskował o nieudzielenie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, załączając podjętą przez wspólnotę mieszkańców w dniu 5 września 2013 r. uchwałę tej treści. Równocześnie w aktach sprawy znajduje się postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia 4 sierpnia 2008 r, w którym Komisja pozytywnie zaopiniowała wniosek skarżącego z 2008 r. Prezydent Miasta, mając na uwadze powyższy stan faktyczny, wydał w dniu [...] 2013 r. decyzję o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A o zawartości do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – w lokalu przy ul. K w K dla S. S. – T. W motywach decyzji zaznaczył, że warunkiem udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest między innymi pisemna zgoda właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w wielorodzinnym budynku mieszkalnym. Warunek ten służy realizacji celu ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz przeciwdziałania powstawaniu następstw nadużywania napojów alkoholowych. Skarżący nie przedstawił wymaganej zgody zarządcy budynku przy ul. K w K na sprzedaż napojów alkoholowych. Załączone podpisy osób (współwłaścicieli) są niewystarczające ze względu na dysponowanie przez nich mniejszościowym udziałem w prawie własności. Z pisma zarządcy budynku i uchwały wspólnoty mieszkaniowej (o nieudzieleniu zgody na sprzedaż w ww. budynku napojów alkoholowych ), wynika , że zgoda taka nie została udzielona. S. S. – T. odwołał się od ww. decyzji. Zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 199 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że ponowne wystąpienie o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, które ma na celu jedynie przedłużenie udzielonego uprzednio zezwolenia jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd oraz przepisów postępowania - art. 7,8 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. dz. U. 2013 r. poz.267 – K.p.a.) poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy wbrew interesowi strony i interesowi publicznemu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania przedstawiona została argumentacja wskazująca na znaczenie uzyskania wnioskowanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w kontekście rozwoju działalności gospodarczej i wpływu tej działalności na wizerunek otoczenia, oraz poruszone zostały okoliczności związane z poniesionymi przez skarżącego znacznymi kosztami na modernizację lokalu, mającą na celu wkomponowanie się w estetykę i charakter Śródmieścia. Zdaniem skarżącego nie polega na prawdzie stwierdzenie, że dla uzyskania przedmiotowego zezwolenia wymagana jest wszystkich współwłaścicieli budynku przy K. Tego rodzaju zgodę należy rozpatrywać jako czynność zwykłego zarządu. Udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie zmieni sytuacji faktycznej ani prawnej współwłaścicieli, gdyż odwołujący zamierza jedynie przedłużyć posiadane już zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponadto skarżący zakwestionował moc prawną dokumentu Zarządcy nieruchomości wyrażającego w treści sprzeciw wobec wydania dalszych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Braku wiarygodności odwołujący upatrywał w tym, że w uchwale zgody nie wyraziła między innymi B. L. jako działająca za E. L. i J. L., które w akcie notarialnym z dnia 23 maja 2013 r. wyraziły zgodę między innymi na sprzedawanie napojów alkoholowych w lokalu skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji odwoławczej stwierdziło, że istotą sprawy jest ustalenie czy skarżący dysponował pisemną zgodą uprawnionych podmiotów do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych. Nie ma znaczenia ilość samodzielnych lokali w tym budynku. W sprawie natomiast zarządca budynku dwukrotnie złożył pisemne oświadczenie o braku zgody (w piśmie z dnia 26 marca 2013 r. i 19 września 2013 r.). Według organu wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Rozstrzygnięcie sprawy wiąże się ściśle z unormowaniami wynikającymi z prawa cywilnego, w szczególności przepisami art. 199 i 201 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm., dalej jako "K.c."). Należy mieć zdaniem organu na uwadze rodzaj prowadzonej działalności. Okoliczności sprawy decydują o tym, że była konieczna zgoda wszystkich właścicieli. Brak dokumentu, z którego wynikałaby taka zgoda stanowi negatywną przesłankę wydania skarżącemu zezwolenia. Organ zaznaczył też, że sprzeciw choćby jednego spośród współwłaścicieli, co do przeprowadzenia przez drugiego z nich sprzedaży napojów alkoholowych w lokalu mieszczącym się w nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności ma znaczenie prawne. Z tego powodu organ zobowiązany był do uwzględnienia sprzeciwu wyrażonego przez współwłaścicieli nieruchomości przy ul. K w K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. S. – T. podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego: przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903) poprzez jego niezastosowanie oraz art. 199 Kodeksu cywilnego i przyjęcie, że wyrażenie zgody na czynność dotyczącą aktualnego przeznaczenia rzeczy jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pominięto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istotną okoliczność, że lokal, w którym mają być sprzedawane napoje alkoholowe stanowi odrębną nieruchomość oznaczoną nr [...] (samodzielną, z odrębnym wejściem, z którego korzystanie nie wymaga korzystania z innych lokali), której jedynym właścicielem jest skarżący i który posiada urządzoną księgę wieczystą [...]. Na mocy aktu notarialnego z dnia 11 czerwca 2013 r. dokonano ustanowienia odrębnej własności tego lokalu. W związku z tym faktem skarżący nie ma obowiązku pozyskiwania zgody pozostałych współwłaścicieli dla uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżący ma prawo do dysponowania własnym lokalem zgodnie z własnym przekonaniem i potrzebami. Nie znajduje zdaniem skarżącego w sprawie zastosowania przepis art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że nie stara się po raz pierwszy o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, ale po raz kolejny. W związku z tym nie można przyjąć, że udzielenie mu tej zgody w sposób diametralny wpłynie na funkcjonowanie wspólnoty mieszkaniowej i otoczenia, skoro od lat dokonywał we własnym lokalu sprzedaży tego rodzaju napojów. Odniósł tę argumentację do rozumienia czynności zwykłego zarządu i przekraczającego zwykły zarząd, zwracając uwagę, że przez czynność zwykłego zarządu należy rozumieć załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym w ramach jej aktualnego przeznaczenia. Skarżący powtórzył ponadto zarzuty wobec pisma Zarządcy budynku z 19 września 2013 r . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowo-administracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryterium legalności wykazała, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. | Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymana w mocy została | |decyzja Prezydenta Miasta o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 alkoholu oraz piwa | |przeznaczonych do spożycia | |w miejscu sprzedaży. | |Podstawę odmowy wydania wnioskowanego przez S. S. – T. zezwolenia, stanowi odmowa wyrażenia pisemnej zgody właściciela, użytkownika, | |zarządcy lub administratora budynku, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w | |trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (w.w - dalej jako " ustawa"), wymaganej w przypadku, gdy punkt sprzedaży ma być | |zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Treść art. 18 ust. 1 ustawy określa, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych| |do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, | |prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenie takie wydaje| |się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. Zgodnie natomiast z w/w ust. 6 w/w artykułu do wniosku o wydanie zezwolenia | |wnioskodawca obowiązany jest dołączyć m. in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży | |napojów alkoholowych (pkt 2) oraz pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży | |będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (pkt 3). | |Istotę oceny przez Sąd zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzeczenia, stanowi rozstrzygnięcie kwestii, kto | |jest uprawniony do wyrażenia zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 przedmiotowej ustawy, w kontekście wyjaśnienia, czy wyrażenie | |przedmiotowej zgody stanowi czynność wymagającą zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, czy też jedynie większości, oraz wymaganej | |formy wyrażenia tej zgody. | |Wnioskodawca jest współwłaścicielem budynku w położonego w K przy ul. K (por. art. 195 K.c. ), a zarazem właścicielem znajdującego się w| |tym budynku lokalu użytkowego. W przypadku budynków, w których wyodrębnione są lokale mieszkalne stanowiące przedmiot odrębnej | |własności, właścicielom lokali przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy| |z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, Dz. U. 2000 r Nr 80 poz. 903 ze zm., dalej jako "ustawy o własności"), przy czym | |nieruchomość wspólna, obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 | |ust. 2 ustawy o własności). Należy pokreślić, że na zewnątrz, tj. w stosunkach zewnętrznych pomiędzy współwłaścicielami a osobami | |trzecimi, współwłasność przedstawia się jako jedno wspólne prawo własności, stanowiące zespolenie udziałów we współwłasności. Wyraża to | |także regulacja ustawowa zawarta w przepisie art. 6 ustawy o własności, zgodnie z którą ogół właścicieli tworzy wspólnotę mieszkaniową, | |która (jako jeden podmiot) może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Dla prawidłowego funkcjonowania wspólnoty| |mieszkaniowej niezbędne jest współdziałanie wszystkich współwłaścicieli. | |Zgodnie z art. 200 K.c. każdy ze współwłaścicieli ma obowiązek współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. Tą samą zasadę statuuje | |przepis art. 27 ustawy o własności, który stanowi, iż każdy właściciel lokalu ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie | |nieruchomością wspólną. Regulacja taka ma służyć ochronie praw wszystkich osób uprawnionych do wspólnej rzeczy, tak, aby chronić | |współwłaścicieli przed negatywnymi skutkami działania lub bezczynności choćby jednego z nich. Współwłaściciele mają bowiem ustawowo | |określony obowiązek współdziałania w zakresie zarządu rzeczą wspólną. Muszą też mieć świadomość ograniczeń w rozporządzaniu | |nieruchomością, wynikających z istoty współwłasności | |i obowiązku uszanowania praw do rzeczy innych współwłaścicieli, mając na względzie odpowiednio zasady wynikające z dyspozycji art. 140 | |K.c. w zw. z art. 196 K.c.. | |Współwłaściciele zobowiązani są w każdym przypadku współdziałać w zarządzie rzeczą wspólną, przy czym przez zarząd rzeczą wspólną należy| |rozumieć podejmowanie wszelkich decyzji i dokonywanie wszelkich czynności dotyczących przedmiotu wspólnego prawa, koniecznych czy też | |przydatnych w toku gospodarowania tą rzeczą. Właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie | |zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd | |osobie fizycznej albo prawnej (art. 18 ust. 1 ustawy o własności). Jeżeli jednak nie określono sposobu zarządu w umowie lub uchwale | |zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone przez ustawę o własności lokali w rozdziale nr 4 "zarząd nieruchomością | |wspólną" (art. 18 ust. 3 ustawy o własności). | |W budynku, w którym położony jest stanowiący własność skarżącego lokal użytkowy, wyodrębnionych zostało ponad 7 lokali ( kopia odpisu z | |księgi wieczystej [...] w aktach adm.), co uzasadnia zastosowanie przepisów art. 20 - 25 ustawy o własności lokali, określających sposób | |zarządu nieruchomością wspólną. | |Z akt administracyjnych analizowanej sprawy wynika, ze zarządcą ustanowiona została Administracja Domów "A" – L. J. K., a sprawa | |wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu była przedmiotem uchwały właścicieli lokali znajdujących się w budynku przy ul. K w K z dnia 5.09. | |2013r., zatytułowanej " sprzeciw na sprzedaż alkoholu...nie wyrażenie zgody na udzielenie koncesji...". Uchwała nie została zaskarżona do | |sądu w sposób określony w art. 25 ustawy o własności lokali, podlega też wykonaniu stosownie do ust. 2 tego przepisu. O treści uchwały | |zarządca poinformował organ, który w rozpatrywanej sprawie nie ma kompetencji do jej podważenia. Tym samym rozpatrujący sprawę Sąd | |Administracyjny nie jest uprawniony do analizy treści umów cywilnych, które mogłyby ograniczyć sposób głosowania właścicieli | |poszczególnych lokali, dlatego zarzuty skargi dotyczące tych kwestii nie mogły odnieść zamierzonego skutku. | |Nie jest też możliwe uwzględnienie argumentacji dotyczącej uznania, że wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu i przedłużenie w tym | |zakresie wcześniej udzielonej koncesji mieści się w zakresie czynności dotyczących zwykłego zarządu. | |Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował pojęcia "czynności zwykłego zarządu" oraz "czynności przekraczających zwykły zarząd", jednakże | |istotną wskazówkę interpretacyjną stanowi dyspozycja art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali, który określony został przykładowo | |katalog czynności przekraczających zwykły zarząd, oraz w przypadku tzw. dużej wspólnoty mieszkaniowej, wymagają uchwały właścicieli | |lokali wyrażającej zgodę lub udzielającej w tym zakresie pełnomocnictwa. Stosownie do tego przepisu, czynnościami przekraczającymi | |zwykły zarząd są w szczególności: ustalenie wynagrodzenia zarządu lub zarządcy nieruchomości wspólnej, przyjęcie rocznego planu | |gospodarczego, ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu, zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, udzielenie | |zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy | |lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu | |nadbudowanego lub przebudowanego, udzielenie zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej, dokonanie | |podziału nieruchomości wspólnej, nabycie nieruchomości, wytoczenie powództwa, o którym mowa w art. 16, ustalenie, w wypadkach | |nieuregulowanych przepisami, części kosztów związanych z eksploatacją urządzeń lub części budynku służących zarówno do użytku | |poszczególnych właścicieli lokali, jak i do wspólnego użytku właścicieli co najmniej dwóch lokali, które zaliczane będą do kosztów | |zarządu nieruchomością wspólną, udzielenie zgody na podział nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż jednym budynkiem mieszkalnym | |i związane z tym zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej oraz ustalenie wysokości udziałów w nowo powstałych, odrębnych | |nieruchomościach wspólnych, określenie zakresu i sposobu prowadzenia przez zarząd lub zarządcę, któremu zarząd nieruchomością wspólną | |powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczanych na | |pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. | |Jest to katalog otwarty tj. wyliczenie jedynie przykładowe, mające znaczenie dla wykładni przepisów ustawy. Z omawianego przepisu wynika| |jednoznacznie, że czynnością przekraczającą zwykły zarząd jest m. in. zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3| |pkt 4 ustawy o własności). | |Wyjaśnienia w/w pojęć dostarcza także analiza orzecznictwa oraz doktryny, gdzie podkreśla się, że czynnością zwykłego zarządu jest | |załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rzeczy w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego | |przeznaczenia (por. uchwała SN z dnia 19 kwietnia 2002 r. sygn. III CZP 18/02, orzeczenia SN z dnia 11 października 1990 r. sygn. akt | |III ARN 15/90, wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/GI 824/09). | |Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż w granicach zwykłego zarządu mieszczą się czynności związane z bieżącym gospodarowaniem | |rzeczą wspólną, niepociągające za sobą nadzwyczajnych wydatków i co istotne, nieprowadzące do zmiany przeznaczenia rzeczy lub zmiany (w | |szczególności pogorszenia) warunków jej użytkowania zgodnie z dotychczasowym jej przeznaczeniem (por. także E. Gniewek, Kodeks cywilny. | |Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001; S. Rudnicki (w:) Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga.| |Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 1999). | |Dla oceny charakteru danej czynności zasadnicze znaczenie będzie miało ustalenie, czy służy ona zachowaniu istniejącego stanu rzeczy | |wspólnej, czy służy ona jej eksploatacji i utrzymaniu zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, czy też prowadzi do zmiany warunków | |użytkowych i przeznaczenia rzeczy wspólnej. | |Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży alkoholu w budynku, którego zasadniczą funkcją | |jest funkcja mieszkaniowa, względnie funkcja w zakresie drobnych usług związanych z funkcją mieszkaniową, niewątpliwie może prowadzić do| |zmiany warunków użytkowych oraz może wpłynąć na dotychczasowy sposób korzystania z wyodrębnionych lokali, nawet w sytuacji gdy sprzedaż | |ta ma miejsce w lokalu stanowiącym przedmiot odrębnej własności ubiegającego się o wydanie zgody na taką sprzedaż. W konsekwencji | |wyrażenie zgody na prowadzenie tego typu działalności w budynku wielomieszkaniowym stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd, | |wymagającą zgody wyrażonej w formie uchwały, zapadającej większością głosów obliczoną w sposób określony w art. 23 ustawy o własności | |lokali. Nie bez znaczenia dla oceny Sądu pozostaje także okoliczność, iż w prawodawstwie polskim odrębnie ukształtowana jest kwestia | |prowadzenia działalności handlowej od działalności polegającej na dystrybucji napojów alkoholowych. Ograniczenie tej drugiej | |działalności wynika z jej istotnego oddziaływania społecznego. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości wyraża | |powszechnie obowiązujący zakaz detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych, który może być uchylony tylko wskutek wydania stosownego | |zezwolenia. Uzależnienie wydania zezwolenia od przedłożenia zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w | |trzeźwości, świadczy o tym, że ustawodawca uznał za stosowne, z uwagi na specyfikę działalności gospodarczej w zakresie handlu | |alkoholem, jej istotne społeczne oddziaływanie, uzależnić wydawanie zezwoleń od zgody konkretnie oznaczonych podmiotów ( vide: wyrok NSA| |z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1059/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 369/08). Tym | |samym, za uznaniem, że wyrażenie zgody na tego typu działalność przekracza zwykły zarząd, przemawia także cel, jakiemu służyć ma | |ustawowa reglamentacja dystrybucji napojów alkoholowych, wprowadzona ustawą z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i | |przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która uznaje "życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu" | |(preambuła) oraz nakładała na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania działań zmierzających do ograniczenia spożycia | |napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w | |zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstaniu i usuwania następstw| |nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy (art. 1 ust. 1 | |przedmiotowej ustawy). | |Z tych powodów Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w skardze, że | |w kontekście rozpatrywanej sprawy idzie jedynie o czynność zwykłego zarządu. Gdyby nawet możliwe stało się uwzględnienie takiej | |argumentacji, to skutkiem byłoby uznanie, że czynność ta mieści się w kompetencji zarządcy, który mógł w tej sprawie działać | |samodzielnie ( art. 22 pkt 1 ustawy o własności lokali). Nie wyklucza to jednak podjęcia uchwały, którą zarządca zobowiązany jest | |wykonać ( art.21. ust. 3 ustawy o własności lokali ). | |Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, z uwagi na brak zgody, wymaganej na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy | |o wychowaniu zgody współwłaścicieli budynku przy ul. K w K, w którym położony jest lokal użytkowy należący do skarżącego, co wyrażone | |zostało uchwałą o "sprzeciwie...." z dnia 5.09.2013r. , której treść została przedstawiona organowi przez zarządcę budynku , wydanie | |decyzji o odmowie wydania wnioskodawcy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, stało się | |konieczne. | |Reasumując należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia | |przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi i | |niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. | |Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 151p.p.s.a. skargę oddalił. |