III SA/Kr 580/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] nałożył na J. P. [...] Roboty [...], karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu (Załącznik l, Rozdział VI pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985r.), § 7 ust. 1 Rozp. MGP z dn. 11.02.2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji i napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym -tachograf samochodowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art.105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z Lp.11.1 pkt 1 lit. d załącznika do ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w dniu 29.11.2007 r. około godz. 8.05 w miejscowości L. ul. A zatrzymano do kontroli drogowej autobus marki [...] o nr rej. [...]. W czasie kontroli stwierdzono, iż autobus wyposażony jest w urządzenie rejestrujące tachograf, który nie został poddany badaniu okresowemu. J. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia. Podniósł, że na początku grudnia 2007 r. z Komendy Powiatowej Policji doręczono mu pismo informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z kontrolą przeprowadzoną w 2003 r. Nie zajął stanowiska w tej sprawie i poinformował Komendanta Powiatowego Policji o przedawnieniu sprawy. Następnie 31.12.2007 r. doręczono postanowienie z dnia [...] 2007 r. o sprostowaniu błędu pisarskiego. Skarżący nie mógł złożyć wyjaśnień, albowiem w dniu doręczenia postanowienia wydano decyzję. Skarżący zarzucił naruszenie procedury polegające na wprowadzeniu w błąd poprzez zastąpienie faktycznego roku przeprowadzenia kontroli tj. 2007 rokiem 2003. Z tego powodu nie złożył wyjaśnień w toku postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska w sprawie kontroli. Zarzucił też, że w dniu kontroli autobus nie realizował krajowego drogowego transportu osób a skierowany był z firmy do przeprowadzenia legalizacji urządzenia rejestrującego - tachografu, w związku z upływem terminu ważności badania okresowego tego urządzenia. Autobus poddany był kontroli w czasie postoju, nie był wyposażony w tablice kierunkowe, nie było w nim pasażerów. Kontrolowany kierowca zatrzymał się tam na chwilę w drodze do punktu legalizacji tachografów. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia z dnia 21 lutego 2008 r. nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że skarżący utrzymuje, iż realizowany w dniu kontroli przewóz drogowy nie był regularnym krajowym przewozem osób, co pozostaje w sprzeczności z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym. Według zeznań policjantów, którzy przeprowadzili czynności kontrolne, autobus był wyposażony w tablicę kierunkową wystawioną za przednią szybą, z wyznaczoną trasą L. - K. Ponadto policjant, który kontrolował stan techniczny pojazdu zeznał, iż w czasie sporządzania protokołu kontroli kierowca zwrócił się do niego z pytaniem: "Czy to długo jeszcze będzie trwało, gdyż pasażerowie czekają i chce ich poinformować o dokładnej godzinie odjazdu". Kierowca nie wniósł uwag do protokołu kontroli, w którym znalazł się zapis informujący, że pojazd w dniu kontroli wykonywał regularny przewóz osób na trasie L. - K. Na podstawie Załącznika 1, Rozdział VI pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczony, co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach określonych błędów, za pomocą plombowania. Kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane, co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzone przy okazji okresowego badania technicznego. Zgodnie z l.p. 11.1. pkt 1 lit. d za stwierdzone podczas kontroli naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnego określona została kara pieniężna w 1000 zł. Ostatnie badanie tachografu zamontowanego w samochodzie zostało przeprowadzone w dniu 30 sierpnia 2005 r. Wobec powyższego należy przewóz realizowany w dniu kontroli uznać za regularny krajowy przewóz osób ze wszystkimi tego konsekwencjami - chodzi tu o konieczność wyposażenia pojazdu w tachograf, który musi posiadać ważną legalizację. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nałożona kara pieniężna była zgodna z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. J. P. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. Zarzucił, że organ II instancji nie zajął się istotną dla rozstrzygnięcia kwestią naruszenia procedury i nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do tego zarzutu. Ponadto podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie powtarzając argumentacje zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i wskazał, że autobusem należącym do przedsiębiorstwa skarżącego, wykonywany był regularny przewóz osób. Za przednią szybą samochodu znajdowała się tablica kierunkowa o treści "L. – K.". Z zeznań policjanta przeprowadzającego kontrolę – P. R. wynika, że kierowca zwrócił się do niego z pytaniem, jak długo będzie trwała kontrola, bo chce poinformować pasażerów o godzinie odjazdu. P. R. poinformował wówczas kierowcę oraz pasażerów, że pojazd jest niesprawny i nie wyjedzie na trasę. Kierowca potwierdził ustalenia protokołu własnoręcznym podpisem, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. W szczególności nie zgłaszał policjantom, jakoby był w drodze do punktu legalizacji tachografów. Twierdzenia skarżącego nie znajdują, więc oparcia w zebranym materiale dowodowym. Skarżący nie mógł mieć żadnych wątpliwości, co do zdarzenia objętego kontrolą i jego daty. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało datowane "29.11.2003 r.", jednak znajduje się w nim zapis, że "dotyczy protokołu nr [...] z dnia 29.11.2007r." W przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę aktach postępowania administracyjnego znajduje się pismo skarżącego z dnia 14 grudnia 2007 r. skierowane do Komendanta Powiatowego Policji, które do Komendy wpłynęło w dniu 18 grudnia 2007 r. W piśmie tym skarżący nawiązując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania "w sprawie o wykroczenie z dnia 29.11.2003 r., zwrócił się "z prośbą o umorzenie prowadzonej sprawy, gdyż zgodnie z art. 45 §1 kodeksu wykroczeń nastąpiło przedawnienie karalności (1 rok)." W aktach znajdują się także protokoły przesłuchania w charakterze świadków policjantów A. U. i K. P. Protokoły te nie zostały opatrzone nazwą lub numerem rejestru albo znakiem sprawy ze wskazaniem jedynie, że sprawę prowadzi Komenda Powiatowa Policji. Przesłuchania świadków zostały przeprowadzone w dniu 18 lutego 2008 r. przez funkcjonariusza policji z Komendy Powiatowej Policji P. R. na podstawie art. 177 §1, 200 § 3, 307 §3 kpk. Z zeznań świadków wynika, że przeprowadzali przedmiotową kontrolę. Z powyższych akt wynika także, że wydane zostało przez organ I instancji zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zawiadomienie opatrzone zostało datą 29.11.2003 r., ale w nagłówku stwierdzono, że "dotyczy protokołu nr [...] z dnia 29/11/2007". Postanowieniem z dnia [...] 2007 r. organ I instancji powołując się na przepis art.113 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostował powyższe zawiadomienie w zakresie daty jego wydania wskazując, że "w dacie tego postanowienia winien być wpisany rok 2007". Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże nie tylko w uwzględnieniu zarzutów w niej podniesionych. Skarżący podnosił zarzuty dotyczące postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji o nałożeniu na niego kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007r., nr 125, poz. 874) w związku z Lp.11.1 pkt 1 lit. d załącznika do ustawy. Jednakże sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.). Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej kpa, normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i to zarówno przed organem I instancji jak i organem odwoławczym (art. 10 § 1 kpa) nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art. 78 § 1, art. 79 kpa), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 81 kpa). Organ administracji może odstąpić od tej zasady tylko wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 kpa), a przyczyny odstąpienia od tej zasady organ powinien utrwalić w formie adnotacji w aktach sprawy (art. 10 § 3 kpa). W sprawie poddanej kontroli Sądu organy obu instancji nie dochowały powyższych obowiązków, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy, bowiem zauważyć, że ani organ I instancji ani też organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zawiadomiły skarżącego o uprawnieniu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Istotność powyższego naruszenia przepisów postępowania wynika z tego, że jak trafnie zarzucał skarżący, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym- lakoniczne w swojej treści- zostało opatrzone datą 29.11.2003 r. Wprawdzie w zawiadomieniu wskazano, że dotyczy protokołu nr [...] z dnia 29/11/2007 jednakże mogło to wprowadzić w błąd stronę, co do przedmiotu i zakresu postępowania. Wskazuje na to odniesienie się skarżącego do zawiadomienia w piśmie z dnia 14 grudnia 2007 r., które wpłynęło do organu I instancji już w dniu 18 grudnia 2007 r., zawierającym wniosek o umorzenie postępowania o wykroczenie z 29.11.2003 r. z uwagi na przedawnienie karalności. Organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie będącej przedmiotem postępowania wszczynanego z urzędu lub na żądanie jednej ze stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4). Oczywisty błąd pisarski zawarty w zawiadomieniu dotyczący daty jego sporządzenia został sprostowany postanowieniem z dnia [...] 2007 r. doręczonym- jak twierdzi skarżący- w dniu 31 grudnia 2007 r., a więc w dniu wydania decyzji przez organ I instancji. Postanowienie to zawierało pouczenie skarżącego o prawie do złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia postanowienia, co nie pozwala na weryfikację twierdzeń w odniesieniu do daty doręczenia, jednakże wskazuje na trafność zarzutu skarżącego, że został wprowadzony w błąd przez zastąpienie faktycznego roku przeprowadzenia kontroli i dlatego nie złożył wyjaśnień w toku postępowania, uniemożliwiając mu zajęcie stanowiska w sprawie. Na marginesie należy zauważyć, że powyższe postanowienie jest oczywiście wadliwe, ponieważ przywołany w nim jako podstawa prawna art.113 §1 kpa określa, że "organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach". Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego określone w art. 61 §4 kpa, decyzją niewątpliwie nie jest. Decyzje, bowiem rozstrzygają sprawę, co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art.104 §2 kpa). Wadliwość postępowania wynika także z tego, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu, że realizowany w dniu kontroli przewóz drogowy nie był regularnym krajowym przewozem osób, są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy powołał się zajmując takie stanowisko, na dowody w postaci zeznań funkcjonariuszy policji, którzy przeprowadzali czynności kontrolne (niewskazanych z nazwiska w uzasadnieniu, co narusza także art. 107 § 3 kpa), cytując nawet fragmenty tych zeznań. W aktach postępowania administracyjnego znajdują się protokoły przesłuchania w charakterze świadków policjantów A. U. i K. P. Protokoły te nie zostały opatrzone nazwą lub numerem rejestru albo znakiem sprawy ze wskazaniem, że sprawę prowadzi Komenda Powiatowa Policji. Przesłuchania tych świadków zostały przeprowadzone w dniu 18 lutego 2008 r. przez P. R. funkcjonariusza policji z Komendy Powiatowej Policji na podstawie art. 177 §1, 200 § 3, 307 § 3 kpk. Z protokołów wynika, że świadkowie przeprowadzali przedmiotową kontrolę. Przesłuchanie powyższych świadków miało, więc miejsce po wydaniu decyzji przez organ I instancji, brak jest jakiejkolwiek informacji, do jakiej sprawy czynność ta została przeprowadzona, w jakim trybie protokoły te znalazły się w aktach postępowania administracyjnego a w szczególności czy dokumenty te zostały zebrane przez organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, czy też w sposób oczywiście wadliwy i niedopuszczalny organ I instancji z własnej inicjatywy uzupełnił postępowanie dowodowe już po wydaniu przez siebie decyzji. Treść protokołów a w szczególności zawarte w nich pouczenia mogą wskazywać, że przesłuchania przeprowadzono na potrzeby postępowania karnego. Ponadto zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w spawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 kpa). Jednakże z uwagi na znaczenie tych zeznań dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie przez organ odwoławczy, brak powiadomienia skarżącego o uprawnieniu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej, co do dowodów i materiałów zebranych na etapie po wydaniu decyzji przez organ I instancji wskazuje, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa). Decyzje wskazały w szczególności jako podstawę prawną obowiązku poddania kontroli tachografu Załącznik 1, Rozdział VI pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). Przytaczając ten załącznik wskazały, że każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczony, co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach określonych błędów, za pomocą plombowania. Kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane, co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzone przy okazji okresowego badania technicznego. Organ I instancji w podstawie prawnej decyzji wskazał też "§7 ust 1 Rozp. MGP z dn. 11.02.2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji i napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym -tachograf samochodowy." Powyższe zdaniem Sądu nie spełnia wymogów uzasadnienia prawnego – przez wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa albowiem podstawowa kwestia, którą należało rozstrzygnąć dotyczy interpretacji przepisów prawa w zakresie obowiązku zainstalowania w pojeździe przez przedsiębiorcę wykonującego regularne przewozy osób urządzenia rejestrującego (tachografu) a dopiero przesądzenie tej kwestii umożliwiało przyjęcie naruszenia obowiązku poddania kontroli tachografu. W szczególności uzasadnienie prawne decyzji winno wskazywać podstawę prawną obowiązku zainstalowania w pojeździe przez przedsiębiorcę wykonującego regularne przewozy osób urządzenia rejestrującego (tachografu) a brak ten skutkuje ich wadliwością. Zdaniem Sądu kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, dotyczyć może, bowiem wyłącznie sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym istnieje obowiązek zainstalowania i używania tachografu w pojeździe należącym do przedsiębiorcy. Nie spełnia tego wymogu także wskazanie §7 ust 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11.02.2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji i napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym -tachograf samochodowy. Pomijając nawet to, że wskazane rozporządzenie zostało opublikowane w DZ.U. z 2005 r., nr 33, poz. 295- co nie zostało zawarte w decyzji- nie został tekst tego przepisu przytoczony. Mając na względzie powyższe, przedwczesną byłaby ocena czy dokonane przez organy obu instancji zastosowanie wskazanych w decyzjach przepisów także wspólnotowych było nieprawidłowe, co w konsekwencji mogło doprowadzić do naruszenia prawa materialnego. Ocena zasadności zastosowanych przepisów prawa materialnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy dokonano ich subsumcji do stanu faktycznego ustalonego w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania- co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a.– orzekł jak w sentencji. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art.152 p.p.s.a.- uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Na marginesie należy zauważyć, że obowiązkiem organu wynikającym z art. 54 § p.p.s.a. jest przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy. Wprawdzie ustawa nie zawiera definicji ustawowej "akt sprawy" jednakże można oczekiwać, że zbiór dokumentów przedstawianych jako akta sprawy będzie uporządkowany chronologicznie w uwzględnieniu daty sporządzenia czy wpłynięcia do organu tych dokumentów, dokumenty będą ponumerowane jako kolejne karty. Przekazane Sądowi akta sprawy, pomimo, że nie są obszerne, tych wymogów nie spełniają.