III SA/Kr 583/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek spr. WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Banku [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 9 kwietnia 2009 r. Nr : [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku I . stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją nakazu organu pierwszej instancji , II. orzeka , że zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogą być wykonane , III. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącego kwotę 457 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po przeprowadzeniu kontroli Oddziału Banku opisanej w protokole kontroli z dnia [...] 2009 r. – Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy skierował do kontrolowanego zakładu pracy – Banku [...] Nakaz z dnia [...] 2009 r. Nr rej. [...], który w pkt I nakazywał: "Zapewnić w Oddziale Banku, ul. A w Sali operacyjnej stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi co najmniej 1:8" podając termin wykonania: 31.08.2009 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), art. 207 § 2 Kodeksu pracy, § 3 i § 25 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) oraz § 57 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Nakaz nie zawiera uzasadnienia, a jedynie pouczenie o środku odwoławczym i konsekwencjach związanych z niewykonaniem nakazu. Od tego pkt I Nakazu odwołał się pracodawca - Bank [...], który wniósł o uchylenie zarządzenia zawartego w nakazie albowiem oświetlenie dzienne w Oddziale Banku spełnia wymagania określone Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Odwołujący się zarzucił, że brak podstaw do zobowiązywania kontrolowanego podmiotu do zapewnienia w sali operacyjnej Oddziału Banku stosunku "powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi co najmniej 1:8", gdyż wskazane przez organ I instancji Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostało wydane na podstawie art. 7 ustawy – Prawo budowlane i zgodnie z § 2 tego Rozporządzenia jego zakresem podmiotowym objęto wyłącznie czynności związane z projektowaniem, budową, przebudową podjęte przy zmianie sposobu użytkowania budynków, a żadna z takich czynności nie nastąpiła w niniejszej sprawie. Zdaniem Strony odwołującej się – zastosowanie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi "niedozwolone stosowanie nowych przepisów wykonawczych do już istniejących budynków". Podniesiono, że w przedmiotowym budynku od czasów powojennych znajdowały się pomieszczenia biurowe i poprzez połączenie Banku [...] z Bankiem [...] nie doszło do jakiejkolwiek zmiany sposobu użytkowania obiektu. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2009 r. Nr rej.: [...] Okręgowy Inspektor Pracy po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy "zaskarżoną decyzję nr [...] nakazu z dnia [...] 2009 r., nr rej. [...]". Na uzasadnienie decyzji Okręgowy Inspektor Pracy podał, że zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy – budynki i inne obiekty budowlane, w których znajdują się pomieszczenia pracy powinny być zbudowane i utrzymywane zgodnie z określonymi wymaganiami i przepis ten nie ogranicza obowiązku dostosowania budynków i innych budowli do obowiązujących wymogów jedynie do fazy ich projektowania, budowy, przebudowy oraz zmiany sposobu ich użytkowania, a fakt, że przedmiotowe pomieszczenie od dawna nie spełnia określonych warunków nie może być argumentem za dalszym jego funkcjonowaniem niezgodnie ze wskazanymi wymogami. Na poparcie tego twierdzenia organ odwoławczy wskazał, że świadczy o tym wyraźnie § 116 wymienionego rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r., zgodnie z którym zarówno § 3 jak i § 25 znajdują zastosowanie do wszystkich pomieszczeń pracy istniejących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, a w dniu wejścia w życie tego aktu obowiązywało Rozporządzenie MGPiB z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140), które w § 57 ust. 2 przewidywało identyczne wymagania, "wobec czego zarzut stosowania prawa wstecz nie jest uzasadniony". Z decyzją tą nie zgodził się Bank [...], który w skardze wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją pkt 1 nakazu wydanego przez organ I instancji. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, strona skarżąca (powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r. sygn. akt II SA/Gd 1380/97) zarzuciła, że organy inspekcji pracy nie mają uprawnienia do wydania nakazu doprowadzenia obiektu, w którym świadczona jest praca do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy nie przekazują do rzeczowej właściwości organów inspekcji pracy spraw o doprowadzenie pomieszczeń, w których świadczona jest praca do wymogów określonych w tym rozporządzeniu. Wskazuje to, że przepisy tego rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. ustanawiające tzw. przepisy techniczno – budowlane nie stały się elementem prawa pracy, a ocena zgodności dopuszczonego do użytkowania budynku z przepisami techniczno – budowlanymi dokonywana jest przez organy nadzoru budowlanego. Zdaniem strony skarżącej – powołane przez organy obu instancji akty wykonawcze: rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (zwane przepisami bhp) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – należą do odrębnych gałęzi prawa. W skardze podkreślono, że § 25 i § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzestają na wymogu zapewnienia oświetlenia dziennego w pomieszczeniach stałej pracy, które na poszczególnych stanowiskach pracy powinny być dostosowane do rodzaju wykonywanych prac i wymaganej dokładności oraz powinno spełniać wymagania określone w Polskiej Normie i zarzucono, że organy inspekcji nie badały pomieszczenia sali operacyjnej pod katem tak określonego oświetlenia. Zdaniem strony skarżącej pomieszczenie to ma dostateczne oświetlenie naturalne, spełniające wymogi § 25 i § 26 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Nadto podniesiono, że organy nie wskazały jakie czynności techniczne ma zrealizować kontrolowany podmiot – czy poszerzyć otwory okienne czy też zawęzić salę operacyjną od wewnątrz. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto podniesiono, że jeśli chodzi o sposób realizacji wydanego nakazu, to decyzja w tym względzie należy do pracodawcy, który może również zaprzestać użytkowania tej sali operacyjnej i przenieść pomieszczenia biurowe w inne miejsce odpowiadające wymaganym warunkom, albowiem organy inspekcji pracy zmierzają swoimi decyzjami do stworzenia pracownikom wymaganych warunków pracy. Na rozprawie w dniu 24 października 2007r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że skarżący nie kwestionuje niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale odwołuje się do czynników społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga jest uzasadniona. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest niekwestionowany. Istotnie sala operacyjna w Banku [...] – Oddział posiada stosunek powierzchni okien liczonej w świetle ościeżnic do powierzchni podłogi mniejszy niż 1:8, a faktycznie około 1:12. Spornym między stronami nie jest więc fakt, że sala operacyjna miałaby nie posiadać oświetlenia naturalnego, ale spornym jest to, czy oświetlenie sali operacyjnej jest niezgodne z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy, albowiem nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – jak wykazują to organy inspekcji pracy, czy też oświetlenie to jest zgodne z tymi przepisami i zasadami wyrażonymi w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a brak jest podstaw prawnych do stosowania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku jako należącego do innej gałęzi prawa - jak wskazuje to strona skarżąca. Sąd zwraca uwagę na treść przepisów powołanych jako podstawa prawna wydanego nakazu aktów prawnych. Według art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589): "Art. 11. W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy; 2) nakazania: wstrzymania prac lub działalności, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace lub prowadzących działalność; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 3) nakazania wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy ich eksploatacja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 4) zakazania wykonywania pracy lub prowadzenia działalności w miejscach, w których stan warunków pracy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 5) nakazania, w przypadku stwierdzenia, że stan bezpieczeństwa i higieny pracy zagraża życiu lub zdrowiu pracowników lub osób fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, w tym osób wykonujących na własny rachunek działalność gospodarczą, zaprzestania prowadzenia działalności bądź działalności określonego rodzaju; 6) nakazania ustalenia, w określonym terminie, okoliczności i przyczyn wypadku; 7) nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 8) skierowania wystąpienia, w razie stwierdzenia innych naruszeń niż wymienione w pkt 1-7, o ich usunięcie, a także o wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób winnych." Z treści powyższego przepisu wynika, że organy inspekcji pracy mogłyby nakazać określone zachowanie w stosunku do miejsca wykonywania pracy (w tym także w stosunku do budynku, w którym praca jest wykonywana) w sytuacji, gdyby stwierdzono naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy lub wykonywanie pracy w warunkach stanowiących bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. W niniejszej sprawie organy inspekcji pracy nie wskazują na stan warunków pracy stanowiący bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, ale decyzje swoje uzasadniają naruszeniem przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie z art. 207 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) - Kodeks pracy (kp): "Art. 207. § 2. Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany: 1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy, 2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń, 3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy, 4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy, 5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych, 6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy, 7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy." Z treści powyższego przepisu wynika, iż na pracodawcy ciąży obowiązek zapewnienia pracownikom warunków pracy (także w zakresie pomieszczeń, gdzie praca jest wykonywana) zgodnych z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy. Przepisy te i zasady niewątpliwie zawarte są w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) wydanym w oparciu o delegację ustawową art. 23715 § 1 kp. W zakresie spornej między stronami kwestii rozporządzenie to w § 3 i § 25 i 116 stanowi: "§ 3. Budynki i inne obiekty budowlane, w których znajdują się pomieszczenia pracy, powinny być zbudowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych. § 25. W pomieszczeniach stałej pracy należy zapewnić oświetlenie dzienne, chyba że jest to niemożliwe lub niewskazane ze względu na technologię produkcji, a na stosowanie oświetlenia wyłącznie elektrycznego pracodawca uzyskał zgodę właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydaną w porozumieniu z okręgowym inspektorem pracy. § 116. Przepisy § 27 ust. 2 rozporządzenia oraz § 14 ust. 2 i 3, § 23 ust. 4 i § 28 załącznika do rozporządzenia nie dotyczą zakładów pracy powstałych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, natomiast przepisy § 55 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie dotyczą maszyn, w które wyposażone zostały stanowiska pracy przed wejściem w życie rozporządzenia." Z treści przytoczonego wyżej przepisu § 3 wynika, że "budynki, w których znajdują się pomieszczenia pracy, powinny być zbudowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych", jednakże nie wynika z niego, aby budynki te miały być przebudowywane z chwilą zmiany przepisów techniczno – budowlanych. Z treści § 25 wynika, że w pomieszczeniach stałej pracy należy zapewnić oświetlenie dzienne, a bezspornym miedzy stronami jest fakt, iż sala operacyjna Oddziału Banku posiada oświetlenie dzienne. Z kolei przepis § 116 wskazuje, że zakłady pracy powstałe przed wejściem w życie tego rozporządzenia (Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy) obowiązuje zarówno § 3 jak i § 25, z których – jak Sąd podkreśla - nie wynika, aby na pracodawcy spoczywał obowiązek zapewnienia w sali operacyjnej kontrolowanego podmiotu stosunku powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi co najmniej 1:8". O takim stosunku powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi (co najmniej 1:8) w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi mówi natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), które w § 57 ust. 1 i 2 stanowi: "§ 57. 1. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. 2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12." Sąd zwraca uwagę, że po pierwsze: powyższe rozporządzenie z dnia 12.04.2002 r. zostało wydane w oparciu nie o przepisy prawa pracy, ale o przepisy ustawy – Prawo budowlane i jest aktem wykonawczym tej ustawy, a więc jego przepisy nie dotyczą przepisów z zakresu prawa pracy, a w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, ale dotyczą innej gałęzi prawa, jaką jest prawo budowlane. Po drugie: już z samej treści przepisów ogólnych tego rozporządzenia, a zwłaszcza § 2, wynika, że: "§ 2. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2." Z kolei przepis § 207 ust. 2. stanowi: "§ 207.2. Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi." Skoro niespornym jest, że w budynku Oddziału Banku [...] nie zaistniały czynności związane z projektowaniem, budową i przebudową oraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku, to brak podstaw prawnych do stosowania przepisów rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. Już na marginesie należy zauważyć, że nakaz organu inspekcji pracy nie dotyczył oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 207 ust. 2 a także – na co wskazano już wyżej – nie został uzasadniony zagrożeniem życia ludzi. Sąd uznał za zasadne argumenty przedstawione przez stronę skarżącą. Sąd stwierdza nadto, iż podziela w pełni stanowisko sądownictwa administracyjnego w tego rodzaju sprawach, a w szczególności zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r. sygn. akt II SA/Gd 1380/97), na które powołała się strona skarżąca (opubl. Prawo Pracy 2000/5/37 i LEX nr 39951), które zachowuje swą aktualność mimo powołania w nim aktów poprzedzających aktualny stan prawny, a to z uwagi na ich odpowiedniość: "Przepis art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst. jedn.: Dz. U. z 1985 r. nr 54, poz. 276 ze zm.) uzasadnia wydanie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Na tej podstawie nie można żądać w drodze nakazu dostosowania obiektu budowlanego do wymagań określonych w rozporządzeniu ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140)." W powyższej sytuacji należy stwierdzić, że organy inspekcji pracy wydając zaskarżone decyzje w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych będącym aktem wykonawczym ustawy – Prawo budowlane wydały je z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy przesyłając do Sądu akta administracyjne, w tym decyzje organu I i II instancji, protokół kontroli i odwołanie - przesłał te "akta" w formie luźnych, częściowo nie ponumerowanych kartek. Organ przesłał też "Kartę przeglądową" z numerami kart, jednak nie wiadomo czego one dotyczą (w "Karcie przeglądowej" podano, że protokół kontroli zalega na kartach 1 – 5, przy czym złożony do akt protokół nie oznaczono numerami; w "Karcie przeglądowej" podano, że Załącznik nr 1 zalega na k. 6 – 12, jednakże w aktach istnieje Załącznik nr 1 bez oznaczenia numerem karty na pierwszej stronie, spięty z kartami oznaczonymi numerami od 2 do 7). Co prawda stan akt administracyjnych nie pozwala na kontrolę Sądu kolejności pozyskiwania przez organ poszczególnych dokumentów, a brak uzasadnienia nakazu nie pozwala na jego dogłębną weryfikację, jednakże wobec jednoznacznego wydania zaskarżonych decyzji z rażącym naruszeniem prawa uchybienia te Sąd zauważa niejako na marginesie. W oparciu o wskazane wyżej przepisy i na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł - jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku. O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 p.p.s.a. - jak w pkt III wyroku.