III SA/Kr 586/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2015 r. nr [ ] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2015 r., nr [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., póz. 267 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 Nr 217, poz. 1427 ze. zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. (znak: [...]) o wymeldowaniu S. C. z pobytu stałego w K przy ul. S. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: We wniosku z dnia 14 sierpnia 2014 r. E. W. zwrócił się do organu I instancji o wymeldowanie pana S. C. z miejsca pobytu stałego z budynku przy ul. S w K, informując, że ww. wymieniony od kilkudziesięciu lat mieszka w Niemczech. Prezydent Miasta, decyzją z [...] 2015 r. (znak: [...]), wydaną na podstawie przepisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( w wersji obowiązującej do dnia 28 lutego 2015 roku), orzekł o wymeldowaniu S. C. z miejsca pobytu stałego z budynku przy ul. S w K, gdyż uznał, że zostały spełnione przesłanki dobrowolności i trwałości opuszczenia przedmiotowego budynku. W odwołaniu od ww. decyzji, pełnomocnik S. C., podniósł, że rozstrzygnięcie to winno zostać uchylone z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podał, że S. C. do chwili obecnej w budynku przy ul. S w K posiada swoje rzeczy osobiste. Od dnia 24 grudnia 2009 r. pozbawiono go swobodnego dostępu na teren nieruchomości oraz do pomieszczeń znajdujących się w przedmiotowym budynku poprzez wymianę zamków. Wyjaśnił, że przez celowe i uporczywe działania G. C., która dla celów postępowania sądowego zbyła całą przedmiotową nieruchomość na rzecz osoby trzeciej – E. W. pozbawiła brata S. C. i jego rodzinę dostępu do pomieszczeń znajdujących się w ww. budynku. S. C. wyraził wolę koncentracji swoich interesów życiowych w przedmiotowym budynku i nigdy też nie opuścił miejsca pobytu w sposób trwały i dobrowolny. Opisaną na wstępie, zakwestionowaną do Sądu decyzją Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ II instancji przytoczył brzmienie przepisu art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 r. Nr 217, poz. 1427 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 marca 2015 r. - Postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o: 1) zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy. Następnie powołano podstawę prawną wymeldowania, którą stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Stosownie do treści tego przepisu - organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wojewoda, na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie uznał za organem I instancji, że S. C. nie mieszka w przedmiotowym budynku. Opuścił ten budynek i zamieszkał pod innym adresem, a stan ten nie uległ zmianie i trwa nadal. Z wyjaśnień złożonych przez odwołującego się (z protokołu z dnia 9 grudnia 2014 r. oraz w pismach z dnia 30 sierpnia 2014 r. i 24 października 2014 r.), wynika, że 29 października 1981 r. wyjechał on do pracy do Niemiec. Od 1988 r. dwa razy w roku, tj. w wakacje i święta (urlop) czas spędzał w Polsce. Podczas pobytów w kraju przebywał wraz z synem w budynku przy ul. S w K, natomiast jego żona przebywała u swojej matki przy ul. Ś w K. Taka sytuacja trwała do grudnia 2009 r. kiedy to jego siostra – G. C. nie wyraziła zgody na przyjazd i pobyt jego rodziny w budynku przy ul. S w K. Dlatego też podczas pobytu w Polsce wraz z żoną i synem przebywał przy ul. Ś w K. (...) Poinformował, że w budynku przy ul. S w K miał swój pokój wyposażony w meble. Nadal posiada klucze do przedmiotowego budynku, ale nie ma aktualnego klucza do bramki. W dalszej części uzasadnienia przytoczono wyjaśnienia E. W. ( protokół z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz 9 grudnia 2014 r.) w których podał, że w dniu 28 maja 2014 r. zakupił od sąsiadki – G. C. – Ć. ww. nieruchomość. Wskazał, że S. C. - od kilkudziesięciu lat, tj. od ogłoszenia stanu wojennego wraz z rodziną mieszka za granicą. (...) Pobyty jego w budynku przy ul. S w K trwały zazwyczaj kilka dni. Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę posiłkował się wyjaśnieniami i zeznaniami złożonymi przez: S. C., jego pełnomocnika, E. W., C. G., B. C., G. C. – Ć., W. F. oraz O. F., w oparciu o które stwierdził, że S. C. nie mieszka w sposób trwały w budynku przy ul. S w K od 1981 r. Decyzję o opuszczeniu rzeczonego budynku podjął świadomie i dobrowolnie wyjeżdżając kilkadziesiąt lat temu za granicę, gdzie mieszka do chwili obecnej. Powołując się na treść przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, wskazano, że - pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wobec faktu, że centrum życiowe odwołującego się skoncentrowane jest poza granicami kraju, nie do przyjęcia jest twierdzenie, że budynek przy ul. S w K nadal jest miejscem jego pobytu stałego. Nadmieniono przy tym, że podczas pobytów w kraju nie przebywa w przedmiotowym budynku, wcześniej przychodził do niego tylko w celu odwiedzin siostry. Z treści wniesionego odwołania wynika, iż odwołujący się zamierza do tego budynku powrócić, lecz deklarowana obecnie chęć powrotu do rzeczonego budynku w bliżej nieokreślonym czasie jest nierealna. Podjęte przez S. C. działania prawne mające na celu umożliwienie mu ponowne zamieszkanie w tym budynku okazały się bezskuteczne i nie wywołały żadnych skutków prawnych (...). W oparciu o powyższe, organ odwoławczy uznał, że w obecnej chwili opuszczenie to nabrało cech dobrowolności i trwałości. Wojewoda wyjaśnił przy tym również, że za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, odbiera i nadaje korespondencję. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że w budynku znajdują się rzeczy osobiste należące do S. C., nie wskazuje, że wymieniony nadal w sposób stały tam zamieszkuje. Fakt pozostawienia w budynku rzeczy będących własnością osoby objętej wnioskiem o wymeldowanie, nie świadczy o tym, że dana osoba nie opuściła tego budynku. Opuszczenie nie musi być połączone z opróżnieniem budynku z rzeczy. Pozostawienie rzeczy w budynku nie świadczy bowiem o skoncentrowaniu w nim spraw życiowych. Z kolei o istnieniu przesłanki opuszczenia, czy też nie opuszczenia miejsca stałego pobytu, można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż budynek, w którym była na stałe zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być tego rodzaju miejscem. Zaznaczono również, że organ meldunkowy orzekając o wymeldowaniu, w przypadku dobrowolnego opuszczenia lokalu nie bada przyczyn, które skłoniły osobę do opuszczenia miejsca stałego pobytu, ustala tylko fakt opuszczenia budynku jako jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie. Zdaniem Wojewody, należy stwierdzić, że w chwili wydania przedmiotowej decyzji, wymieniony w budynku przy ul. S w K nie mieszkał z zamiarem pobytu stałego. Ponieważ S. C. opuszczając powyższy budynek nie wykonał ciążącego na nim obowiązku meldunkowego, należało wobec niego zastosować sankcję z przepisu art. 35 cytowanej wyżej ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. C., reprezentowany przez adw. A. B. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa, "polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej z oczywistym naruszeniem prawa, tj. wydanej z naruszeniem art. 15 ust. 2 obowiązującej do dnia 28 lutego 2015 r. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego w sytuacji braku podstaw do takiego orzeczenia". Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa polegające na nie uzasadnieniu podstawy faktycznej wydanej w sprawie decyzji, w szczególności wobec dania wiary w całości wyjaśnieniom S. C., jego pełnomocnika oraz E. W., które to wyjaśnienia były jednak przeciwstawne i tym samym uwzględnienie ich nie może stanowić podstawy faktycznej wydanej w sprawie decyzji. Wskazując powyższe podstawy zaskarżenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji jak również poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w domu przy ul. S w K do chwili obecnej posiada swoje rzeczy osobiste, do których to rzeczy, podobnie jak części nieruchomości, pozbawiono go dostępu m.in. poprzez dokonanie wymiany zamków oraz uniemożliwianie mu wstępu na teren przedmiotowej nieruchomości, od dnia 24 grudnia 2009 r. do nadal. Wskazano, że G. C. uniemożliwiła swemu bratu jakikolwiek dostęp do jego pomieszczeń. Skarżący nigdy nie miał zamiaru opuścić na stałe ww. domu, a jak zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy istniejące okoliczności potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m.in. sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2011r. sygn. akt IV SA/Wa 454/11). Organ II instancji wydając decyzję w sprawie, pomimo, że zauważył tę okoliczność, to nie uwzględnił, iż w toku postępowania "winien był badać ale istnienie przesłanki dobrowolności (tj. wyraźnego zamiaru opuszczenia lokalu) w chwili pozbawienia skarżącego przez G. C. dostępu do przedmiotowego lokalu, z tego powodu, że to właśnie ta przesłanka była przedmiotem oceny organu I instancji, która to przesłanka nie mogła być spełniona choćby z tej przyczyny, że G. C. pozbawiła skarżącego dostępu do jego rzeczy oraz możliwości przebywania w lokalu przy ul. S w K co zostało wykazane w toku całego przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania". Powyższe, zdaniem pełnomocnika skarżącego uzasadnia wniosek, że skarżący nigdy dotąd nie opuścił swojego miejsca pobytu w sposób trwały i dobrowolny, a centrum spraw życiowych skarżącego na terenie kraju jest właśnie ww. dom rodzinny. W ocenie skarżącego, to wnioskodawca winien był wykazać, że centrum jego spraw życiowych nie znajduje się na terenie przedmiotowej nieruchomości, a tego nie uczynił. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy dając wiarę zarówno skarżącemu, jego pełnomocnikowi oraz E. W. dokonał niemożliwego bowiem te zeznania te były wewnętrznie sprzeczne i nie mogły stanowić podstawy uzasadnienia decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 35 ustawy 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 marca 2015 r. (poprzednio, jak i przed organem I instancji podstawę stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. jedn., Dz. U. 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Prawidłowo organ odwoławczy zastosował ten przepis. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania odwoławczego musi być przez ten organ uwzględniona. Z art. 69 pkt 1 o ewidencji ludności jasno wynika, że postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed 1 marca 2015 r., w sprawach indywidualnych o: 2) zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być więc następstwem ustalenia przez orzekające organy nie tylko zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, ale również okoliczności, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Nie bez znaczenia jest bowiem treść art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., póz. 267 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się - w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania (wynikająca zarówno z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i z art. 35 ustawy o ewidencji ludności), winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. W orzecznictwie wskazuje się, że "rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów". Do okoliczności, wskazujących na wolę swobodnego opuszczenia lokalu przez daną osobę, należeć będą także: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim . Przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu zawiera zatem zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe. Zarówno element przedmiotowy - fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego - jak i element podmiotowy - zamiar zlokalizowania centrum życiowego w innym miejscu niż miejsce stałego pobytu – winny być ustalone w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. W szczególności chodzi o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, cel przebywania w tym miejscu i cel, w jakim to miejsce, na pewien czas, zostało opuszczone, a także o przyczynę opuszczenia miejsca pobytu. Jest to o tyle istotne, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego, czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por orzeczenia np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2013 r., IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11; ww. orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl),). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Oceniając w tym kontekście wydane w niniejszej sprawie decyzje: zaskarżaną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, że dokonana przez organy wykładnia zarówno art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązującego w chwili wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności dokonana przez organ odwoławczy, jak i ocena zgromadzonego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy materiału dowodowego, jest prawidłowa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że w okolicznościach niniejszej sprawy opuszczenie przez S. C. miejsca dotychczasowego zamieszkania było dobrowolne i trwałe. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że nawet pozostawienie rzeczy osobistych w spornym lokalu o niczym nie przesądza, a poza wszelką wątpliwością jest okoliczność, że miejscem w którym koncentrują się jego majątkowe i osobiste interesy, gdzie wykonuje czynności dnia codziennego nie jest sporny lokal, lecz miejsce zamieszkania na terenie Niemiec, gdzie skarżący ma ułożone życie osobiste i zawodowe. W rozpatrywanej sprawie nie mamy więc do czynienia z klasycznym przypadkiem wyjazdu osoby wymeldowywanej za granicę "za pracą". Co do takich sytuacji w orzecznictwie podnosiło się, że sam fakt długotrwałego nieprzebywania w miejscu stałego pobytu związany z podjęciem pracy czy innymi okolicznościami życiowymi nie przesądza jeszcze o opuszczeniu miejsca stałego pobytu. Istotne jest ustalenie, czy po wyjeździe dana osoba przejawia wolę powrotu i utrzymywania trwałych związków z miejscem stałego zameldowania, czyniąc go swoim centrum życiowym poza okresami pracy. Osoby pracujące "za granicą", mimo długotrwałego tam przebywania, powracają do miejsca stałego pobytu i choć w krótkotrwałych okresach to ono stanowi ich centrum, mimo że także niezbędne czynności związane z egzystencją wykonują w miejscu, gdzie pracują. Przebywanie tych osób poza miejscem stałego pobytu jest związane tylko i wyłącznie z pracą, a nie w związku z podjęciem decyzji utworzenia w innym niż miejsce stałego pobytu ośrodka swoich życiowych, osobistych i materialnych interesów. Taki przypadek różni się od tego w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem w ogóle przebywa w Niemczech, a jego powroty do miejsca zamieszkania miały inny charakter niż powroty osób jedynie pracujących za granicą i na poczet tej pracy tam przebywających. Ziszczenie się przesłanek do wymeldowania skarżącego potwierdzają także nieskutecznie podjęte czynności prawne przez skarżącego, zmierzające do powrotu do miejsca stałego pobytu ( oddalenie pozwu). Powyższe pozwala w ocenie Sądu uznać, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – artykułów: 7, 77 § 1, 80 k.p.a. – w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie bez cienia wątpliwości wyżej wskazanych istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności związanych z zaistnieniem przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu w sposób dobrowolny i trwały decyduje o tym, że były wszelkie podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca stałego pobytu. Rozstrzygnięcie to należało więc ocenić jako zgodne zarówno z przepisami prawa procesowego jak i materialnego. Postępowanie o wymeldowanie nie może służyć załatwieniu spraw majątkowych, a więc rozwiązywaniu konfliktów z tym związanych, czy też rozstrzyganiu uprawnień do spornego lokalu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł - jak w sentencji wyroku.