III SA/Kr 587/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z 11 kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpoznaniu wniosku skarżącego K. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy wydaną przez siebie decyzję z [...] 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2001 r. Decyzją tą Prezydent cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A,B,T do czasu wykonania badań stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych. W uzasadnieniu Kolegium podało, że w całości podziela i podtrzymuje ocenę wyrażoną w decyzji z [...] 2018 r. Kolegium wyjaśniło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wyłącznie wadą określoną w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, nie zachodziła żadna z przesłanek określona ww. przepisem. Natomiast powołanie się na inne przesłanki było niedopuszczalne. Kolegium ustaliło, że decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżący został skierowany na badania lekarskie, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Skarżący powinien był wykonać badania w okresie 30 dni. Skoro skarżący nie poddał się w wyznaczonym terminie badaniom lekarskim, to w ocenie Kolegium, Prezydent Miasta prawidłowo orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień, stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ww. ustawy. Mając zatem na uwadze brzmienie ww. przepisu oraz zgromadzoną dokumentację, Kolegium uznało, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzutu, że w aktach sprawy znajdował się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2016 r., I OSK 2549/14, a brak odniesienia się przez Kolegium do tego wyroku "może stanowić błędną ocenę omawianej sprawy" - Kolegium wskazało, że wyrok dotyczył innego stanu faktycznego i nie miał znaczenia w rozpatrywanej sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący podniósł, że decyzja Kolegium była "całkowicie błędna a w uzasadnieniu brak elementarnej logiki". Skarżący stwierdził, że jedynym merytorycznym odniesieniem do jego wniosku było stwierdzenie przez Kolegium, że ww. wyrok z 15 lipca 2016 r., I OSK 2549/14 "dotyczy innego stanu faktycznego i nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie" przy czym Kolegium nie wyjaśniło jakiego stanu faktycznego dotyczył tenże wyrok i dlaczego nie mógł mieć zastosowania w sprawie skarżącego. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że z dniem złożenia przez niego badań lekarskich, decyzja z [...] 2001 r. przestała obowiązywać a jej "stosowanie przez Wydział Komunikacji było bezprawne". W ocenie skarżącego Wydział Komunikacji "bezwzględnie stosował" ww. decyzję wydając skarżącemu w 2016 r. profil kierowcy i kierując go na kurs i egzamin z przepisów ruchu drogowego. Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona ponieważ Kolegium prawidłowo oceniło, że wydana 5 lutego 2001 r. decyzja Prezydenta Miasta cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, była zgodna z prawem. Istotą sporu jest czy ww. decyzja z 2001 r. była dotknięta wadą nieważności. Zgodnie z art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznymi przesłankami nieważności są: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) wydanie decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania o ile jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) wydanie decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W przypadku skarżącego, teoretycznie można byłoby rozważać czy ww. decyzja z 2001 r. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże, bezspornie skarżący przedłożył wykonane badania lekarskie dopiero 1 lutego 2005 r., przy okazji koniecznej wymiany druków prawa jazdy. Wbrew bowiem informacji o konieczności zwrotu prawa jazdy (zawartej w decyzji z 2001 r. o cofnięciu uprawnień) – skarżący nie zwrócił dokumentu prawa jazdy. W aktach znajduje się skierowanie na badania lekarskie. Skarżący nie negował, że wiedział o konieczności wykonania badań lekarskich i takie badania przedstawił dopiero w 2005 r. Istotne jednak w sprawie jest to, że skarżący przedstawiając w 2005 r. badania lekarskie nie złożył formalnego wniosku o zwrot prawa jazdy. Faktem jest, że w 2005 r. Prezydent Miasta prezentował błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że jeżeli minie faktycznie rok od cofnięcia uprawnień to koniecznym jest dodatkowo zdawanie egzaminu potwierdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdów – ale okoliczność ta, co najwyżej, może być rozpatrywana przy badaniu z jakich przyczyn po 2005 r. skarżący nie posiadał dokumentu prawa jazdy. Formalnie bowiem, dokument ten został skarżącemu wydany dopiero po decyzji z [...] 2016 r. o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B. Z wskazanego w uzasadnieniu tej decyzji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2016 r., I OSK 2549/14 wynika, że najprawdopodobniej gdyby skarżący w 2005 r. wszczął postępowanie w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy – to wydana wówczas decyzja mogłaby być poddana kontroli sądowej lub można by rozważać, czy rażąco naruszyła prawo lub została wydana bez podstawy prawnej (gdyby była to decyzja odmowna w związku z błędną wykładnią przepisów, co potwierdził ww. wyrok NSA oraz wydana skarżącemu decyzja z 2016 r. przywracająca uprawnienia). Z tych to przyczyn Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Kolegium, że ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2016 r., I OSK 2549/14 nie miał znaczenia w sprawie. Jak bowiem wynika z jego uzasadnienia przedmiotem kontroli była decyzja w przedmiocie "odmowy przywrócenia cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami". W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny Prezydent Miasta odmówił przywrócenia cofniętego uprzednio uprawnienia. W przypadku skarżącego taka decyzja w ogóle nie miała miejsca. Nie miało przy tym znaczenia, że w sprawie rozstrzyganej ww. wyrokiem prawo jazdy zostało faktycznie zatrzymane (odebrane kierującemu), a w przypadku skarżącego – cofnięto mu jedynie uprawnienia, a sam dokument prawa jazdy (w wersji druku obowiązującego w 2001 r.) nigdy nie został odebrany – został jedynie zwrócony staroście (tj. Prezydentowi Miasta) w 2005 r. przez skarżącego w związku z wymianą druków prawa jazdy. Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.