III SA/Kr 609/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego skargę oddala. Zaskarżoną przez A. K. (dalej skarżący), działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, decyzją z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2-3, art. 16a, art. 23, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1518, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("t. jedn., Dz.U. z 2013 r., poz. 267", zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 grudnia 2016 r. skarżący złożył w Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (k. 25 akt administracyjnych). Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 6 lutego 2017 r., w obecności pełnomocnika skarżącego, przeprowadzono wywiad środowiskowy i ustalono, że skarżący sprawuje stała opiekę nad matką, która jest osobą niezdolną do samodzielnego funkcjonowania i wymaga stałej pomocy w zaspokojeniu potrzeb życia codziennego.. Ponadto ustalono, że skarżący jest osobą bierną zawodowo. Zrezygnował z zatrudnienia od miesiąca grudnia 2016 r. z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką (k. 24 - 23 akt administracyjnych). Z oświadczenia z dnia 2 grudnia 2016 r. wynika natomiast, że skarżący 30 listopada 2016 r. zrezygnował z zatrudnienia w związku z opieką nad matką (k. 20 akt administracyjnych). W dniu [...] 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. W jej uzasadnieniu Burmistrz przytoczył treść art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, normującego jakim podmiotom i przy zaistnieniu jakich przesłanek, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje. Następnie organ l instancji przedstawił ustalenia sytuacji dochodowej rodziny skarżącego jak i rodziny wymagającej opieki, zgodnie z treścią art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym zakresie organ wskazał, że ustalił, iż z dniem 30 listopada skarżący utracił zatrudnienie i "...tutejszy organ utracił dochód w/w za rok 2015." Nadto, organ wskazał, że skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe i nie posiada dochodów. Analogicznie, matka skarżącego także sama prowadzi gospodarstwo domowe, na której dochody składają się dochód z emerytury, pomniejszony odpowiednio składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz podatek należny, który wynosi za rok 2015 - 16832,24 zł, tj. miesięcznie 1402,69 zł oraz dochód za rok 2015 z gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,74 hektara przeliczeniowego, który wynosi 3 436,43 zł, tj. 286,37 zł miesięcznie, zgodnie z art. 5 ust. 8 ustawy. Oznacza to, że miesięczny dochód osoby sprawującej opiekę i osoby wymagającej opieki wyniósł 689,06 zł, co daje miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w wysokości 844,53 zł, który przekracza kryterium dochodowe, wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wynoszące 764 zł na osobę w rodzinie. Burmistrz wskazał jednocześnie, że nie miał zastosowania art. 16a ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż kwota przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego jest niższa niż najniższy zasiłek rodzinny tj. 95 zł, a wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w poprzednim okresie zasiłkowym (nie spełniał przesłanek do jego przyznania). Wobec tego, zdaniem Burmistrza, nie zostały spełnione ustawowe przesłanki uprawniające skarżącego do otrzymania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na przyjęciu, że matka skarżącego w 2015 r. osiągnęła dochód z gospodarstwa rolnego. Podniósł, że jedynym dochodem matki skarżącego była emerytura. Stan zdrowia i wiek, co zresztą zostało potwierdzone podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, nie pozwala jej na prowadzenie gospodarstwa rolnego od wielu lat. Kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania organu l instancji przy wydaniu decyzji z dnia [...] 2011 r. nr [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji zarzucił więc organowi l instancji naruszenie przepisu art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię, która doprowadziła organ do przyjęcia, że nie zostało spełnione kryterium dochodowe, o którym mowa w tym przepisie. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy, utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało w szczególności, po przytoczeniu art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, będącego materialnoprawną podstawą orzekania w tej sprawie i wskazaniu przesłanek przyznania osobie tego świadczenia, że zasiłek opiekuńczy przyznaje się na okres zasiłkowy od 1 listopada do 31 października następnego roku kalendarzowego na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych, wskazany w art. 3 pkt 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro wniosek w tej sprawie został złożony 5 grudnia 2016 r., to okres zasiłkowy, to okres 2016/2017, a więc rokiem bazowym do ustalenia dochodu w tym przypadku jest rok 2015. Kolegium wskazało, że za dochód, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, należy uznać m. in., po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, b) deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kolegium podkreśliło, że w świetle art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny. Przedstawiło następnie ustalenia dochodu skarżącego i jego matki, wskazując, że w sytuacji, gdy skarżący nie osiąga żadnego dochodu, na dochód ten składa się dochód jego matki z emerytury po odliczeniu podatku, składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych w wysokości 16832,24 zł za 2015 r., czyli miesięcznie w wysokości 1402,69 zł, do którego należy dodać dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,74 hektara przeliczeniowego w kwocie 3 436,43 zł, tj. 286,37 miesięcznie. W odniesieniu do twierdzeń pełnomocnika skarżącego co do wliczenia tego ostatnio wymienionego składnika dochodu, SKO podniosło, że dochodu z gospodarstwa rolnego nie wlicza się, gdy jest ono wydzierżawione na okres co najmniej 10 lat, a okoliczność ta została zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków, a ponadto grunt ten wydzierżawiono osobie nie będącej małżonkiem emeryta lub rencisty, jego zstępnym lub pasierbem, osobie pozostającej z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym, małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b lub lit. c ust. 4 art. 28 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 277). Kolegium podkreśliło, że z akt tej sprawy nie wynika, by taka okoliczność miała miejsce, a zatem dochód ten należało wliczyć do dochodu rodziny. Z uwagi zatem na przekroczenie kwoty kryterium dochodowego świadczenie w niniejszej sprawie, jak stanowi przepis art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie mogło być przyznane. Nadto organ uwzględnił także przepis art. 16a ust. 3 ustawy. W tym przypadku kryterium dochodowe jest przekroczone o kwotę 80,53 zł, tj. o kwotę niższą od kwoty najniższego zasiłku rodzinnego (95 zł), jednak, jak słusznie wskazał organ l instancji, nie może przedmiotowe świadczenie zostać przyznane bowiem w poprzednim okresie zasiłkowym skarżącemu nie przysługiwał specjalny zasiłek opiekuńczy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której działający w imieniu skarżący pełnomocnik ponownie zarzucił naruszenie art. 16 a ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. c tiret 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię sformułowania "uzyskane dochody z gospodarstwa rolnego", polegająca na bezzasadnym przyjęciu, że do łącznego dochodu rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki dolicza się dochód z gospodarstwa rolnego również w sytuacji, gdy faktycznie nie jest on uzyskiwany, wskutek niemożności prowadzenia gospodarstwa przez osobę wymagającą opieki. Podkreślił, że w tym zakresie chodzi o dochody uzyskane, a nie o potencjalnie, możliwe do uzyskania dochody z gospodarstwa rolnego. Nadto zarzucił naruszenie przepisów artykułów: 7 w zw. z 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpujących ustaleń, że wymagająca opieki matka skarżącego jest wyłącznym właścicielem gospodarstwa rolnego. Wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sad nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1518, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych). W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082 oraz z 2016 r. poz. 406 i 1271) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: 1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub 2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (ust. 1). Specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Stosownie natomiast do treści ust. 3 art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę uprawniającą daną osobę do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje. Mając powyższe regulacje na uwadze oraz postanowienia art. 3 i 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych stwierdzić należało, że prawidłowo organy obu instancji ustaliły, że dochód skarżącego i jego matki przekracza ustawowe kryterium dochodowe, wnioskowane świadczenie nie mogło być zatem skarżącemu przyznane. Zgodnie bowiem z przytoczonym powyżej art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa wart. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, które w tym wypadku wynosi 764 zł. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest natomiast nieuzasadnione, zdaniem pełnomocnika skarżącego, uwzględnienie dochodu z gospodarstwa rolnego matki skarżącego, które zadecydowało o negatywnym rozstrzygnięciu dla skarżącego. Wbrew twierdzeniom zaprezentowanym najpierw w odwołaniu od decyzji organu l instancji, a potem w skardze, dochód z gospodarstwa rolnego w niniejszym przypadku należało uwzględnić przy ustalaniu dochodu skarżącego i jego matki, stosownie do postanowień art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 1 lit. "c" tiret 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych na dochód składa się m.in. dochód z gospodarstwa rolnego. Szczegółowe zasady ustalania takiego dochodu przewiduje art. 5 ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym w przypadku ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego, przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie w drodze obwieszczenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617). Przepis art. 5 ust. 8a ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi natomiast, że ustalając dochód rodziny uzyskany z gospodarstwa rolnego, do powierzchni gospodarstwa stanowiącego podstawę wymiaru podatku rolnego wlicza się obszary rolne oddane w dzierżawę z wyjątkiem: 1) oddanej w dzierżawę, na podstawie umowy dzierżawy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, części lub całości znajdującego się w posiadaniu rodziny gospodarstwa rolnego; 2) gospodarstwa rolnego wniesionego do użytkowania przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną; 3) gospodarstwa rolnego oddanego w dzierżawę w związku z pobieraniem renty określonej w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Orzekające organy dokonały zatem prawidłowej wykładni ww. przepisów mających w tym zakresie zastosowanie. Ustalenie dochodu w oparciu o powołane wyżej przepisy następuje zatem w sytuacji, gdy strona pozostaje właścicielem gospodarstwa będąc tym samym rolnikiem przynajmniej potencjalnie mogącym prowadzić działalność rolniczą lub uzyskiwać dochody w wyniku np. wydzierżawienia gruntów rolnych lub dopóki nie zaprzestanie działalności rolniczej w rozumieniu art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 277). Zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 1 tej ustawy uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego, nie uwzględniając gruntów wydzierżawionych, na podstawie umowy pisemnej zawartej na co najmniej 10 lat i zgłoszonej do ewidencji gruntów i budynków, osobie niebędącej: a) małżonkiem emeryta lub rencisty; b) jego zstępnym lub pasierbem; c) osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym; d) małżonkiem zstępnego lub pasierba albo osoby pozostającej z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym. Umowa dzierżawy jest zatem zawierana wyłącznie pomiędzy podmiotami wymienionymi w tych przepisach, w świetle których wydzierżawiającym zawsze pozostaje emeryt lub rencista. Trafnie zatem na te aspekty zwróciło więc uwagę Kolegium. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że nie znajduje uzasadnienia prawnego przekonanie, że dla potrzeb ustawy o świadczeniach rodzinnych, wydzierżawiającym może być każdy, kto ma gospodarstwo rolne, nie zaś wyłącznie emeryt lub rencista rolniczy. Jedynie przedłożenie przez wnioskodawcę umowy dzierżawy spełniającej warunki z art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników uprawnia do korzystania przez wydzierżawiającego z domniemania, że nie prowadzi on już działalności rolniczej na wydzierżawionych gruntach (por. m. in. wyroki NSA z dnia 8 listopada 2006 r. l OSK 603/06 27 października 2006 r., l OSK 601/06, 14 grudnia 2007 r., l OSK 321/07 opublik. w CBOSA). Rzeczywiście w toku tej sprawy, ani skarżący, ani jego pełnomocnik takiej umowy dzierżawy nie przedstawili. Nie mogły być również i w tym kontekście zostać uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez nieustalenie, że matka skarżącego jest wyłącznym właścicielem przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Jak wyżej wskazano, wystarczy, że jest współwłaścicielem, a ponadto z oświadczenia, dołączonego do wniosku o przyznanie świadczenia, złożonego pod odpowiedzialnością karną, w dniu 17 listopada 2016 r. przez matkę skarżącego wynika bowiem wyraźnie, że w 2015 powierzchnia gospodarstwa rolnego w ha przeliczeniowych wynosiła 1, 74. W ocenie Sądu nikt zatem nie składa takiego oświadczenia, gdy nie jest właścicielem takiego gospodarstwa rolnego. Pozostałe kwestie, dotyczące ustaleń związanych z uprawnieniem do otrzymania zasiłku pomimo przekroczenia dochodu, jak to stanowi art. 16a ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie budziły wątpliwości. Organy wskazały, z jakich powodów skarżący nie mógł skorzystać z tego dobrodziejstwa, przede wszystkim podkreślając, że skarżący w poprzednim okresie zasiłkowym "nie spełniał przesłanek do jego przyznania". Zgodzić się więc należało z organami w tym względzie, że skoro przesłanka warunkująca otrzymanie zasiłku z art. 16a ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołuje się do zwrotu "specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym", mając na uwadze, że w tej normie chodzi jedynie o spełnianie przesłanek do przysługiwania zasiłku, zasadnie organy stwierdziły, iż skarżącemu nie mogło być przyznane wnioskowane świadczenie. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie doszło przy wydawaniu kontrolowanych rozstrzygnięć do naruszenia prawa skutkującego ich uchyleniem. Skarga nie mogła więc osiągnąć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji wyroku.