III SA/Kr 620/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbra Pasternak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Pismem z dnia 28 marca 2017 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Zaświadcza się, że sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J. w okresie służby czynnej w Policji, nie był objęty ochroną przed zachorowaniami zakaźnymi, w związku z występowaniem w trakcie i w związku z wykonywanymi czynnościami na zajmowanych stanowiskach służbowych i występującym w związku z tymi czynnościami częstymi kontaktami z materiałem biologicznym, możliwie zakaźnym, a w tym narkomanami i osobami z elementu przestępczego i marginesu społecznego. Zaświadcza się, iż wymieniony nie był poddawany badaniom wystąpienia chorób zakaźnych, szczepieniom ochronnym przez zakażeniem WZW typu B, jak i nie były mu wydawane środki ochrony osobistej, jak rękawiczki, buty ochronne, okulary itp. dla użytku w warunkach wystąpienia zagrożenia". Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydani zaświadczenia o żądanej przez K. J. treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że K. J. był funkcjonariuszem Zespołu Patrolowo Interwencyjnego Komisariatu Policji w Ś i Ogniwa Patrolowo Interwencyjnego w Komisariacie Policji w S i zgodnie z załącznikiem nr 1 do zarządzenia nr 13 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 sierpnia 2002 r. był uprawniony do pobrania środków higieny osobistej przeciwko wirusowi HIV- zestaw nr 11. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że funkcjonariusze z uwagi na narażanie na kontakt ze szkodliwym czynnikiem biologicznym, w celu właściwego zabezpieczenia się, mieli obowiązek pobierania środków zabezpieczających ich przed zakażeniem podczas wykonywania czynności służbowych, co odnosiło się również do K. J. Były to oprócz wyżej wymienionych środków - zestawy AIDS, które zawierały półmaskę z włókniny, szybkę na twarz ze szkła organicznego oraz rękawice lateksowe. Ponadto do pobrania były opatrunki osobiste i rękawice ochronne. Powyższe środki były do użytku jednorazowego, toteż ich wydawanie nie było ewidencjonowane. Wydawane były według zapotrzebowania. Organ I instancji podniósł, że w Komendzie Wojewódzkiej Policji w 2001 r. została opracowana procedura "Postępowanie profilaktyczne po ekspozycji na zakażenie HIV dla funkcjonariuszy policji", z którą winni byli się zapoznać policjanci garnizonu [...]. Procedura ta przedstawiała ścieżkę postępowania po ekspozycji na zakażenie wirusem HIV i zawierała spis placówek medycznych świadczących usługi w zakresie profilaktyki i leczenia poekspozycyjnego HIV. Organ stwierdził, że policjant, który podejrzewał, iż doszło do kontaktu jego krwi z krwią osoby zatrzymanej, powinien był zgłosić o tym fakcie dyżurnemu jednostki, następnie udać się do placówko medycznej, gdzie tylko lekarz po przeprowadzonej konsultacji podejmował decyzję o dalszym postępowaniu. Organ I instancji wyjaśnił ponadto, że szczepienia przeciw WZW typu B, prowadzone są na koszt pracodawcy, jednakże policjant zawsze mógł odmówić zaszczepienia się, jak również mógł zwrócić się o możliwość przeprowadzenia u niego wymienionych szczepień. Poza tym wszystkie jednostki podległe Komendzie Wojewódzkiej Policji były zaopatrywane w środek do dezynfekcji po ekspozycji na kontakt z chorymi na HIV i AIDS, który znajdował się u dyżurnego jednostki w apteczce. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez K. J. treści, gdyż nie odzwierciedla ona stanu faktycznego. W zażaleniu na to postanowienie K. J. zarzucił, że organ I instancji nie załatwił sprawy w całości, jak i zgodnie z przepisami prawa, a sprawa w znacznej części wymaga postępowania uzupełniającego, a uzasadnienie wydanego postanowienia wymaga uzupełnienia w zakresie do okoliczności określonych w przepisie z art. 107 § 3 kpa. Zdaniem K. J., organ I instancji przeprowadził postępowanie wyłącznie w części dowolnie przyjętej, zatem okoliczności te, w świetle art. 32 ustawy zasadniczej, muszą prowadzić do postępowania uzupełniającego. K. J. wskazał, że z art. 107 § 3 kpa wynika, iż obowiązkiem organu jest odniesienie się do okoliczności prawnych, faktycznych, jak i zastosowanych środków dowodowych oraz wyjaśnienie przyczyn odstąpienia chociażby w części od zastosowania w sprawie wiążących organ przepisów ogólnych postępowania administracyjnego. W tym zakresie postanowienie organu I instancji nie zawiera odniesienia się do okoliczności co najmniej w zakresie art. 9 i 10 § 1 kpa, nie zawiera odwołania się do ustalonych przez organ środków dowodowych, jak i pominięcia środków dowodowych możliwych przez organ do uzyskania, zatem przyczyn odstąpienia od postępowanie w celu ustalenia i udowodnienia, oraz zaświadczenia prawdy, co wymaga również uzupełnienia przez I instancje do stanu prawem nakazanego. Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu zasady profilaktyki chorób zakaźnych jak i postępowania w razie ekspozycji na zakażenie wirusem HIV, wskazują, że organ I instancji nie dysponuje dokumentami, które mogłyby potwierdzić treść zaświadczenia o żądanej przez K. J. treści. Jednocześnie Komendant Powiatowy Policji w wydanym postanowieniu w pełny sposób wyjaśnił powody będące podstawą do odmowy jego wydania. Zdaniem organu II instancji, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, zastosowane przepisy, jak i zaprezentowane rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe i w pełni podzielić. Odnosząc się do zawartych w zażaleniu zarzutów organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie organu, większość z tych zarzutów dotyczy niezałatwienia przez organ sprawy w całości, konieczności przeprowadzenia dodatkowych czynności postępowania i uzupełnienia wydanego postanowienia. Tymczasem wielokrotnie wcześniej, jak również w treści zaskarżonego postanowienia, wyjaśniano K. J. zasady jakimi, zgodnie z przepisami k.p.a., kieruje się postępowanie o wydawanie zaświadczeń, a których przestrzeganie spoczywa na organie je wydającym. Organ II instancji wyjaśnił, że osoba zwracająca się o wydanie zaświadczenia musi liczyć się z ograniczeniami związanymi z tym trybem, jego uproszczeniem, odformalizowaniem, a także stosowaniem przepisów ogólnego postępowania administracyjnego tylko w ściśle określonym zakresie. Zdaniem organu II instancji, żądania K. J. wymagałyby przeprowadzenia postępowania administracyjnego (zwłaszcza dowodowego) w pełnym zakresie, co w przypadku postępowania o wydanie zaświadczenia byłoby sprzeczne z regulującymi ten tryb przepisami. Organ II instancji uznał zatem, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wymienionego, a tym samym postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r. należy uznać za prawidłowe. W skardze na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji K. J. wniósł o jego wyeliminowanie z obiegi prawnego wraz z postanowieniem organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem właściwego jej rozpoznania. Zdaniem skarżącego, sprawa zainicjowana jego wnioskiem nie została załatwiona przez Komendanta Powiatowego Policji należycie, z zastosowaniem wymagalnych norm prawnych, z dopełnieniem konstytutywnej zasady jawności oraz orzeczeniem naruszającym art. 107 § 3, w zakresie, w jakim organ uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia, nie wykazując w żadnym zakresie jakie działania podejmował, gdzie szukał ewentualnych dowodów, oraz w zakresie, w jakim organ nie posiadając dokumentów przeciwnych, nie może twierdzić, iż to, czego żąda strona do zaświadczenia nie miało, czy nie mogło mieć miejsca. W opinii skarżącego, nie znajduje również uzasadnienia przywołanie wyroku WSA w Krakowie III SA/Kr 1747/16, gdyż w zakresie obecnej sprawy wyrok ten nie posiada żadnego znaczenia prawnego, albowiem obecne postępowanie nie było o wydanie zaświadczenia o treści żądanej, ale o treści ustalonej, a takiego organ w obawie o konsekwencje uchyla się bezprawnie wydać. Skarżący podniósł, że organ II instancji całkowicie pominął i nie rozpoznał zarzutów wniesionych, mimo, iż to na organie leżał i nadal leży konstytutywny obowiązek zbadania orzeczenia organu, co do wymagań prawnych i w zakresie, w jakim usiłuje się wywodzić załatwienie sprawy wniesionej, gdy faktycznie Komendant Powiatowy Policji działał w innej sprawie i w innym zakresie, pozostawiając wręcz w całości wniosek o wydanie zaświadczenia bez rozpoznania, a Komendant Wojewódzki Policji, z naruszeniem zasady jawności, utajnił wręcz przywołane dla sprawy stanowisko KPP, nie dając skarżącemu możliwości zapoznania się z nim i z przywołanymi w nim podstawami prawnymi i faktycznymi, a zatem orzekał stronniczo. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na zawisłość sporu (art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ II instancji wskazał, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczy się sprawa ze skargi tej samej strony, w której zapadł nieprawomocny wyrok z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1747/16 dotyczący bezpieczeństwa i higieny służby, w szczególności ochrony przed zagrożeniami w służbie. Zatem aktualne żądanie skarżącego wchodzi, zdaniem organu, w zakres jego poprzedniego wniosku. Odnośnie natomiast wniosku o oddalenie skargi organ wskazał, że zgodnie z art. 217 § 2 kpa istotą zaświadczenia jest potwierdzenie przez właściwy organ zaistnienia określonych faktów w oparciu o posiadane przezeń ewidencje, rejestry lubi też inne zbiory danych. Może to nastąpić również po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W przypadku natomiast braku wiedzy organ może wydać wyłącznie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ II instancji wskazał, że skoro w posiadanych danych nie ma informacji, że skarżący nie był objęty ochroną przed występującymi w służbie zagrożeniami, w tym wirusem HIV i WZW typu B - to nie można było wydać tego rodzaju zaświadczenia. Zaświadczenie jest bowiem oświadczeniem wiedzy organu i nie może więc zawierać jakiejkolwiek oceny stanu faktycznego. W ocenie organu II instancji, wydając zaskarżone postanowienia organy Policji nie dokonały naruszeń ani art. 32 Konstytucji RP ani jakichkolwiek przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 28 czerwca 2017 r. K. J. odniósł się do argumentów organu podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej w związku z wyrokiem WSA w Krakowie III SA/Kr 1747/16, gdyż sprawa o wydanie zaświadczenia nie podlega powadze rzeczy osądzonej, albowiem w sprawach o wydawanie zaświadczeń ta zasada nie ma zastosowania, albowiem można wnieść o wydanie zaświadczenia o innej treści, czy w zakresie wystąpienia zmian w okolicznościach sprawy. Zdaniem skarżącego, przyznanie zasady powagi rzeczy osądzonej stanowiłoby przyznanie, że sąd administracyjny uznał zaskarżone orzeczenia faktycznie za niedopuszczalne prawem decyzje administracyjne merytorycznie rozpoznające prawo, a takie nie mogą funkcjonować w obiegu prawnym, co czyni konstytutywnym ich unieważnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w razie uznania stanowiska organu za uzasadnione, mimo wyroku III SA/Kr 1747/16, bowiem zakres sprawy na podstawie zaświadczenia o treści ustalonej może stanowić podstawę do odrębnego postępowania merytorycznego w zakresie praw nabytych, nabywanych, czy w zakresie konstytutywności działań i czynności organu prawem zobowiązanego, a których to organ nie dopełniał naruszając nakazy ustawowe i wyrządzając tym samym funkcjonariuszowi szkody i krzywdy, z równoczesnym powodowaniem zagrożenia jego zdrowia i życia. Zdaniem skarżącego, wniosek organu o oddalenie skargi również nie zasługuje na uwzględnienie, w szczególności gdy organ posługuje się niedomówieniami, albowiem nie wynika, aby zebrano i zbadano, czy poszukiwano jakiekolwiek środki dowodowe, a w szczególności, gdy organ odwoławczy wbrew prawnemu obowiązkowi nie rozpoznaje wniesionego zażalenia zgodnie z nakazami prawa i w świetle obowiązujących i wiążących norm ustawowych z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji nie odniósł się do naruszenia art. 107 § 3 kpa i art. 32 ustawy zasadniczej. Skarżący podniósł, że w związku z art. 218 § 1 i § 2 kpa, organ wydaje zaświadczenie, lub, w razie wątpliwości wszczyna postępowanie wyjaśniające z urzędu. Jak każde postępowanie, również postępowanie wyjaśniające wymaga zawiadomienia o jego wszczęciu oraz jego przeprowadzenia, aż do wydania aktu administracyjnego takie postępowanie kończącego. Zdaniem skarżącego, jeśli Komendant Wojewódzki Policji twierdzi, że postępowanie takie przeprowadzono, to powinien przekazać akta postępowania, od jego wszczęcia, dopełnienia obowiązków z art. 7 kpa, 8 kpa, 9 kpa i 10 § 1 kpa oraz 80 kpa, przeprowadzenia - aż do wydania aktu administracyjnego, a brak przekazania takich dokumentów dowodowych, nie może uprawniać do przyznania organowi racji, w tym uznania, że Komendant Powiatowy Policji rozpoznał wniosek w sprawie o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez ten organ, z równoczesnym, w związku z przywołaniem, że organ rozpoznał wniosek, w zakresie, w jakim poświadczano prawdę dla postępowania o sygnaturze akt III SA/Kr 1747/16, a sąd co prawda wydał orzeczenie, ale faktycznie sprawy nie zbadał i nie rozpoznał, co winno skutkować zobowiązaniem KWP do ponownego rozpoznania spraw w obu przypadkach i stwierdzenie, że Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowania, po których popadł w rażącą bezczynność rozpoznania wniosków zgodnie z nakazami prawa i naruszył art. 32 ustawy zasadniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku lub prawomocnie osądzonej jest tożsamość rozpoznawanej sprawy z wcześniej wszczętą sprawą sądowoadministracyjną w znaczeniu zarówno podmiotowym, jak i przedmiotowym. Zdaniem Sądu, błędne jest stanowisko organu II instancji, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka tożsamości przedmiotowej ze sprawą toczącą się przed Sądem pod sygn. akt III SA/Kr 1747/16. Postępowanie administracyjne, którego dotyczy sprawa III SA/Kr 1747/16 zostało wszczęte na wniosek K. J. z dnia 8 września 2016 r. o wydanie zaświadczenia, że m.in.: nie był objęty badaniami BHP określonymi w art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), a w szczególności nie były przeprowadzane badania BHP związane z ustalaniem czynników zagrożeń i szkodliwości stanowiskowej służby oraz że nie był objęty ochroną przed występującymi w służbie zagrożeniami dla zdrowia i czynnikami szkodliwymi, a związku z tym z występowaniem na zajmowanych stanowiskach kontaktami z materiałem biologicznym mogącym prowadzić do szczególnych chorób zakaźnych. Natomiast postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. i zakończyło się wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zaskarżonego postanowienia z dnia 10 maja 2017 r. Każdy z powyższych wniosków o wydanie zaświadczenia wszczynał więc odrębne postępowanie administracyjne zakończone postanowieniami od których, zgodnie z pouczeniami zawartymi w ich treści, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Nie występuje tu zatem tożsamość spraw. Nie można bowiem mówić o tożsamości stanu faktycznego, zarówno w zakresie wniosków o wydanie zaświadczenia (wnioski choć tożsame częściowo co do treści, pochodziły z innych dat i wszczynały odrębne postępowania), jak i samych postanowień, które rozstrzygały odrębnie sprawy w przedmiocie tych wniosków. Skoro zatem postanowienie będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była poddana kontroli sądowoadmnistracyjnej, brak jest podstaw, aby uznać, że sprawa była już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem. Brak jest zatem podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga K. J. jest niezasadna i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 217 i art. 218 k.p.a.: "Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. § 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. § 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie." "Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające." Z treści przytoczonych przepisów wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. Podkreślić również należy, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie praw lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku lub prawa. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń może się zakończyć w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia potwierdzającym zdarzenie, o które wnosił wnioskodawca lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania takiego zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a. i art. 219 k.p.a.). Nie może zatem zakończyć się wydaniem zaświadczenia o treści przeciwnej do żądanej przez wnioskodawcę. Wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 551/10, LEX nr 755651). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący wnioskiem z dnia 28 marca 2017 r. domagał się od organów Policji wydania zaświadczenia o następującej treści: "Zaświadcza się, że sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J. w okresie służby czynnej w Policji, nie był objęty ochroną przed zachorowaniami zakaźnymi, w związku z występowaniem w trakcie i w związku z wykonywanymi czynnościami na zajmowanych stanowiskach służbowych i występującym w związku z tymi czynnościami częstymi kontaktami z materiałem biologicznym, możliwie zakaźnym, a w tym narkomanami i osobami z elementu przestępczego i marginesu społecznego. Zaświadcza się, iż wymieniony nie był poddawany badaniom wystąpienia chorób zakaźnych, szczepieniom ochronnym przez zakażeniem WZW typu B, jak i nie były mu wydawane środki ochrony osobistej, jak rękawiczki, buty ochronne, okulary itp. dla użytku w warunkach wystąpienia zagrożenia". Jak zaś wskazano wyżej, art. 218 § 1 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżący wszczynając postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia w istocie dążył do przeprowadzenia w trybie administracyjnym postępowania dowodowego na okoliczności faktyczne, które nie wynikały wprost z prowadzonych przez organy rejestrów lub ewidencji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe stanowisko organów Policji, że skoro posiadana przez te organy dokumentacja nie daje żadnych podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, to organy zobowiązane są do odmowy wydania zaświadczenia. Jak wynika z wyjaśnień organów funkcjonariusze z uwagi na narażanie na kontakt ze szkodliwym czynnikiem biologicznym, w celu właściwego zabezpieczenia się, mieli obowiązek pobierania środków zabezpieczających ich przed zakażeniem podczas wykonywania czynności służbowych. Były to - zestawy AIDS, które zawierały półmaskę z włókniny, szybkę na twarz ze szkła organicznego oraz rękawice lateksowe. Ponadto do pobrania były opatrunki osobiste i rękawice ochronne. Powyższe środki były wydawane według zapotrzebowania. Ponadto organ I instancji wskazał, że w Komendzie Wojewódzkiej Policji w 2001 r. została opracowana procedura "Postępowanie profilaktyczne po ekspozycji na zakażenie HIV dla funkcjonariuszy policji", z którą winni byli się zapoznać policjanci garnizonu [...]. Procedura ta przedstawiała ścieżkę postępowania po ekspozycji na zakażenie wirusem HIV i zawierała spis placówek medycznych świadczących usługi w zakresie profilaktyki i leczenia poekspozycyjnego HIV. Policjant, który podejrzewał, iż doszło do kontaktu jego krwi z krwią osoby zatrzymanej, powinien był zgłosić o tym fakcie dyżurnemu jednostki, następnie udać się do placówko medycznej, gdzie tylko lekarz po przeprowadzonej konsultacji podejmował decyzję o dalszym postępowaniu. Ponadto organy wskazały, że szczepienia przeciw WZW typu B, prowadzone były na koszt pracodawcy, jednakże policjant zawsze mógł odmówić zaszczepienia się, jak również mógł zwrócić się o możliwość przeprowadzenia u niego wymienionych szczepień. Poza tym wszystkie jednostki podległe Komendzie Wojewódzkiej Policji były zaopatrywane w środek do dezynfekcji po ekspozycji na kontakt z chorymi na HIV i AIDS, który znajdował się u dyżurnego jednostki w apteczce. W świetle tych okoliczności organy Policji obu instancji zasadnie przyjęły, że żądanie zawarte we wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia, nie znajdowało żadnego potwierdzenia w danych znajdujących się w posiadaniu tych organów. Wydanie zatem zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści byłoby niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.