III SA/Kr 650/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi Gminy B – Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 kwietnia 2018 r. ([...]) w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia 15 lutego 2017 r. (Nr [...]) Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działając z up. Burmistrza odmówił skierowania P. J. do Domu Pomocy Społecznej. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. ([...]), po rozpatrzeniu odwołania P. J. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że skierowało P. J. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w G. Na powyższe rozstrzygnięcie, Gmina B. reprezentowana przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zażył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi, obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy skarga jest dopuszczalna, co w niniejszej sprawie oznacza rozważenie, czy pochodzi od uprawnionego podmiotu, tj. podmiotu, o którym mowa w art. 50 ppsa. Stosownie do treści tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w doktrynie przyjmuje się, że istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. A zatem związek ten musi istnieć między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga musi zatem dotyczyć własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2585/11, opubl. w Lex nr 1113787). Nie jest dopuszczalna sytuacja, że ten sam podmiot – w niniejszej sprawie Burmistrz - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz - gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Możliwość odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, a następnie możliwość zainicjowania przez obywateli (podmioty prawa) procesu kontroli działań tejże administracji przed sądem administracyjnym jest niczym innym, jak zapewnieniem obywatelom ochrony przed bezprawnym działaniem administracji, nie może zatem takiej ochrony domagać się podmiot, który w sprawie sam jako administracja występował na pierwszym jej etapie ( por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 527/12, opubl. w Lex nr 1137662). Stwierdzić zatem należy, że Burmistrz, będący jednocześnie organem pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, nie posiada legitymacji skargowej, do kwestionowania decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Niewątpliwie "inną przyczyną", o której mowa w przepisie jest wniesienie skargi przez podmiot nielegitymowany, a przy tym brak interesu prawnego skarżącego, jest w tym przypadku oczywisty. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.