III SA/Kr 716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. decyzją nr [....] z dnia 4 kwietnia 2011 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. nr 122, poz. 851 ze zm.), stwierdził u K.S. chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego, wywołaną sposobem wykonywania pracy, czyli zespół cieśni w obrębie nadgarstka prawego wymieniony w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869). W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na orzeczenie lekarskie nr [....] z dnia 15 lutego 2011 r. [....] Ośrodka Medycyny Pracy Poradnię Chorób Zawodowych w K. , w którym opisano mechanizm powstawania choroby i stwierdzono, że przeprowadzone badania K.S. (neurologiczne, EMG, internistyczne), oraz analiza dostępnej dokumentacji lekarskiej dały podstawę do rozpoznania u niej zespołu cieśni nadgarstka prawego, który był operowany w dniu 17 czerwca 2010 r. Ponadto wskazano, że ocena narażenia środowiskowego potwierdziła obciążenie pracą zawodową wymagającą długotrwałej powtarzalności i ruchów monotypowych w obrębie stawu nadgarstkowego prawego, powodujących długotrwały ucisk na pnie nerwowe, co dało podstawę do uznania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Organ I instancji ustalił, że K.S. pracowała w [....] Sp. z o.o. w W. na stanowisku operator linii produkcyjnej Dział Metal w okresie : 20 maja 2006 r. – 15 czerwca 2010 r., 2 września 2010 r. – 14 listopada 2010 r. Od 16 czerwca 2010 r. do 1 września 2010 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, zaś od 15 listopada 2010 r. pozostawała w okresie wypowiedzenia bez obowiązku świadczenia pracy. Ustalił także organ, że do obowiązków K.S. należała obsługa robota spawalniczego - głównie nr 31 (lub nr 35, gdy nie było pracy na robocie 31), w szczególności: – przygotowanie stanowiska pracy (około 10 minut): załączenie robota spawalniczego, sprawdzenie ustawień ze standardem produkcji, wypełnienie karty kontroli, – bezpośrednia obsługa robota spawalniczego (około 390 minut): przekładanie komponentów o wadze od 0,03 kg do 0,317 kg oraz części o wadze 1,18 kg, ze stanowisk (jigów) i pojemników na uchwyt automatu, kontrola procesu spawania, kontrola wizualna pospawanych części, wypisywanie raportów (1 x godz.), czyszczenie palnika (1 x 15 minut), czyszczenie jigów (1 x 20 minut) – sprzątanie stanowiska pracy (około 15 minut) - usuwanie odprysków sprężonym powietrzem, zamiatanie stanowiska pracy. W ciągu dnia pracy K.S. przysługiwała przerwa śniadaniowa (30 minut) oraz przerwa socjalna (do 30 minut). Na koniec zmiany przeprowadzane było spotkanie trwające około 5 minut. Organ ustalił, że robot spawalniczy posiada 2 kurtyny. Przy każdej kurtynie części do spawania leżą w metalowych pojemnikach. Na pierwszej kurtynie odbywa się spawanie 4 elementów, na drugiej 5 elementów - w tym część pospawana z pierwszej kurtyny. Pracownik przekłada 4 komponenty z pojemników na tackę przy pierwszej kurtynie, następnie zakłada te części na uchwyty robota. Po wykonaniu spawu powstała część poddawana jest kontroli wizualnej przez pracownika i przenoszona na tackę przy drugiej kurtynie, na którą układane są też pozostałe 4 komponenty. Pracownik przekłada je z metalowych pojemników. Następnie te elementy zakładane są na uchwyty robota w drugiej kurtynie. Po wykonaniu spawu pracownik dokonuje kontroli spawu i przekłada gotową cześć do pojemnika. Sprawdzając poprawność spawu, pracownik może opiłowywać ewentualne nieprawidłowości w jakości spawu. Na robocie wykonuje się około 155 sztuk gotowej części. Według K.S. czas pracy robota spawalniczego podany przez zakład jako 390 minut był dłuższy, z powodu przerw w pracy urządzenia na jego czyszczenie - konieczność zdjęcia części z uchwytów robota, wyczyszczenia go, założenia od nowa komponentów i rozpoczęcie pracy od nowa. Z tego powodu czas przerw socjalnych ulegał skróceniu, ponieważ pracownik musiał wykonać do końca zmiany swoją normę ilości części. W przypadku, gdy nie było pracy na robotach spawalniczych, wykonywała prace na prasie 110 T, prasie manualnej 110 T, zgrzewarce, prasie montażowej. Wg K.S. 60% całej pracy którą wykonywała, stanowiła praca na robotach spawalniczych, 40 % to obsługa innych urządzeń. Zakład przedstawił wykres pracy K.S. za okres styczeń – czerwiec 2010 r. w odniesieniu do obsługiwanych maszyn i tak: około 55,57 % to praca na robotach, 23,24 % to praca na zgrzewarkach, 10 % to praca na prasie 110 T, 3,3 % tzw. maskowanie (mocowanie na element 3 śrub przy pomocy klucza dynamometrycznego), 1,1 % tzw. rotary. (robot spawalniczy dla 2 elementów). Według oświadczenia przedstawiciela zakładu rozkład pracy w pozostałym okresie zatrudnienia był podobny. Kolejnymi pracami należącymi do obowiązków K.S. były: – obsługa prasy 110 T polegająca na wyjęciu lewa ręką detalu z pojemnika i założeniu go na prasę, po wykonaniu cyklu prasy pracownik prawą ręką zdejmuje detal, sprawdza jego poprawność i odkłada go do pojemnika lub na rynnę (na prasie jeden pracownik wykonuje 3.000 szt. detali o różnych kształtach i wadze do 0,5 kg. (wg K.S. 3.000-3.600 szt.); – obsługa prasy manualnej 11 OT - pracownik lewa ręką wyjmuje element z pojemnika i zakłada go na formę prasy, dwoma rękami zakłada do elementu dwie śruby, dwoma rękami jednocześnie przy pomocy dwóch przycisków załącza prasę, po wykonaniu cyklu przez prasę, prawą ręką zdejmuje element i zakłada go na urządzenie sprawdzające gotowość śrub (z prawej strony prasy), po sprawdzeniu przekłada element do pojemnika, a po automatycznym otwarciu drzwi prasy może założyć nowy element. Ilość wykonywanych elementów na l zmianę przez l pracownika- 1400 szt. (wg K.S. 1.400 szt.); – zgrzewarka (Nowa Hala) - praca polega na wyjęciu przez pracownika lewą ręką komponentu z pojemnika, założeniu go na zgrzewarkę, uruchomieniu zgrzewarki, a po wykonaniu zgrzewu przez zgrzewarkę prawą ręką po sprawdzeniu poprawności zgrzewa odłożeniu go do pojemnika. Ilość wykonywanych elementów na l zmianę przez 1 pracownika - 2500 szt. (wg K.S. 2500 - 2700 szt.) – prasa montażowa (Nowa Hala): obsługa dwóch maszyn zgrzewarki i kalibratora. Praca polega na wyjęciu 2 części z pojemnika, założeniu ich na formę zgrzewarkę, uruchomieniu zgrzewarki, zdjęciu komponentu, obejrzeniu poprawności zgrzewa, założeniu na kalibrację, uruchomieniu kalibracji, zdjęciu elementu i po sprawdzeniu poprawności wykonania odłożeniu do pojemnika. Ilość wykonanych gotowych elementów – 1.200 szt./1 zmianę /1 pracownika, (wg K.S. 1.000 szt.) W ocenie organu I instancji czas pracy K.S. to okres 4 lata, a więc przy obsłudze wszystkich ww. maszyn K.S. wykonywała czynności oburącz, które to czynności mogły powodować obciążenie kończyn górnych, w tym nadgarstków. Wykonywane czynności były powtarzalne, ponieważ były wykonywane w określonym tempie wynikającym z procesu technologicznego i ustalonych norm. Dlatego warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej. Organ I instancji podkreślił, że Pracownia Higieny Pracy i Szkodliwości Zawodowych [....] Ośrodka Medycyny Pracy w K. w dniu 18 listopada 2010 r. dokonała oceny narażenia K.S. na ruchy obciążające stawy nadgarstkowe związane z wykonywaną pracą. W ocenie potwierdzono, że wszystkie czynności wykonywane przez K.S. miały charakter powtarzalny i były wykonywane w określonym tempie narzuconym przez automatykę procesu. Wykonywana praca była jednostajna, a w ciągu zmiany roboczej K.S. wykonywała szereg powtarzalnych manualnych czynności, podczas których dłonie przybierały wymuszone pozycje obciążające stawy nadgarstkowe. W odwołaniu od powyższej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej uchylenie. Odwołująca się Spółka zarzuciła, że organ nie wykorzystał dowodów zgromadzonych w sprawie. Wskazała, że jedynym dowodem, z którego skorzystano była karta oceny narażenia zawodowego, a nie oceniono i nie zbadano informacji podanych przez zakład pracy. Z informacji tych wynikało, że obsługa maszyn, na których pracowała K.S. polegała na zakładaniu detali przeznaczonych do spawania na uchwyty (jigi), dokonywaniu oględzin zespawanych elementów, ręczne piłowaniu spawów itp. Zdaniem odwołującej się Spółki, ruchy te nie były szybko powtarzalne, ponadto operatorka musiała oczekiwać na zakończenie procesu spawania przez robota – mięśnie miały zatem czas na rozkurczenie się, a ręce były wyprostowane wzdłuż tułowia, co umożliwiało prawidłowe dokrwienie nerwu pośrodkowego. Spółka zwróciła również uwagę na to, że ruchy związane z obsługą robota spawalniczego nie wymuszały naprzemiennego zginania i prostowania rąk w nadgarstku połączonego z dużym naciskiem dłoni (waga komponentów mieściła się w zakresie 0,03 do 0,317 kg), a gotowe części chwytane były mniej więcej co 3-4 minuty. W operacje pobierania i zakładania komponentów zaangażowane były różne rodzaje mięśni, w związku z czym częstotliwość używania tych samych grup mięśniowych były znikoma. Odwołująca się Spółka podniosła również, że w ciągu zmiany roboczej operatorka wykonywała szereg innych czynności, takich jak sprzątanie stanowiska pracy, pomiary spawów, czyszczenie "palnika", wypełnianie kart kontroli, przygotowanie stanowiska pracy, szkolenia, przerwy śniadaniowe i socjalne (łącznie 120 minut). Zdaniem Spółki, rzeczywisty czas pracy obsługi robota to 390 minut na zmianę, co powoduje, że nie został spełniony kluczowy warunek niezbędny do uznania stwierdzonej choroby za zawodową, tzn. sposób wykonywania pracy na stanowiskach zajmowanych przez K.S. nie stwarzał warunków do ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w kanale nadgarstka. Zwrócono również uwagę, że podczas badań okresowych przeprowadzanych w dniu 24.04.2009 r. i w dniu 16.04.2010 r. (2 miesiące przed operacją) K.S. nie zgłaszała lekarzom medycyny pracy żadnych dolegliwości związanych z nadgarstkami i nie była kierowana na dodatkowe badania. Biorąc zatem pod uwagę krótki zdaniem Spółki okres narażenia, nie można stwierdzić bezspornie, że etiologia zawodowa była przyczyną rozpoznanego zespołu cieśni nadgarstka i przyczyn choroby należy upatrywać w czynnikach pozazawodowych, takich jak np. wcześniejsze zatrudnienie, czy też wykonywanie codziennych prac domowych. Spółka wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego : przesłuchanie wskazanych przez nią świadków, oraz dopuszczenie dowodów z opinii biegłych z zakresu BHP oraz medycyny pracy. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2011 r. [....] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, lecz decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1244/11. W ocenie Sądu ani orzeczenie lekarskie nr [....] , stanowiące podstawę wydanej decyzji, ani decyzje organów obu instancji nie wyjaśniały powodu operacji nadgarstka. Brak było też w tym zakresie w aktach sprawy dokumentacji medycznej. Sąd zwrócił uwagę także na to, że z akt sprawy wynika jedynie, iż K.S. przebyła operację nadgarstka w 2010 roku, jednakże data tej operacji nie jest pewna - podaje się dwie różne daty operacji : 17 kwietnia 2010 r. w orzeczeniu lekarskim nr [....] i w zaskarżonej decyzji organu II instancji, oraz 17 czerwca 2010 r. w decyzji organu I instancji i w odpowiedzi na skargę. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd nakazał organowi odwoławczemu wyjaśnienie zarówno daty operacji, jak i przyczyny operacji nadgarstka, przy czym w przypadku ustalenia, że powodem operacji była choroba zespół cieśni w obrębie nadgarstka, organ zobowiązany został do ustalenia przypuszczalnego czas pojawienia się dolegliwości z tym związanej. Sąd podkreślił, że okoliczności te są w sprawie na tyle istotne, iż wymagają wnikliwego wyjaśnienia i udokumentowania. Natomiast uznał Sąd, że K.S. pracowała w warunkach narażenia zawodowego (art. 235 1 kp), ponieważ z protokołu z dnia 9 listopada 2010 r. z wizytacji stanowisk pracy przeprowadzonej przez lekarza i pielęgniarkę służby medycyny pracy w obecności Dyrektora ds. personalnych, Dyrektora Metal Departament i Inspektora BHP wynika, że u strony skarżącej jako pracodawcy wszystkie prace na wizytowanych stanowiskach odbywają się ręcznie i nie da się uniknąć monotypowych ruchów nadgarstków. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [....] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia 23 kwietnia 2013 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. nr 105 poz. 869 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. decyzją nr [....] z dnia 4 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że realizując zalecenia Sądu, zwrócił się pismem z dnia 26 października 2012 r. do [....] Ośrodka Medycyny Pracy w K. prośbą o ustalenie poprawnej daty operacji nadgarstka K.S. oraz jednoznaczne określenie przyczyny operacji i przypuszczalnego czasu pojawienia się dolegliwości nadgarstka związanych ze stwierdzoną chorobą zawodową. W odpowiedzi z dnia 29 listopada 2012 r. Ośrodek poinformował, że zabieg operacyjny, jaki przeszła K.S. , czyli uwolnienie nerwu pośrodkowego prawego odbył się w dniu 17 czerwca 2010 r., natomiast data operacji podana w orzeczeniu lekarskim nr [....] jest błędem pisarskim. Ponadto, według dostępnej dokumentacji dolegliwości u K.S. pojawiły się w lutym 2010 roku i były charakterystyczne dla zespołu cieśni nadgarstka i dlatego został przeprowadzony zabieg chirurgiczny jako podstawowa, dająca efekty terapeutyczne metoda leczenia. W ocenie organu odwoławczego rodzaj i charakter wykonywanych przez K.S. powtarzalnych czynności na stanowisku operatora linii produkcyjnej związanych z pracą kończyn górnych w obrębie nadgarstka, a także brak wskazania bezspornie innej przyczyny powstania schorzenia, pozwalał stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznany u K.S. zespół cieśni w obrębie nadgarstka został spowodowany sposobem wykonywania pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że nieścisłości wytknięte przez Sąd zostały przez [....] Ośrodek Medycyny Pracy w K. wyjaśnione i nie było żadnych przesłanek do podważania opinii i kompetencji Ośrodka w zakresie wydanego orzeczenia lekarskiego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaświadczenie lekarskie z dnia 16 kwietnia 2010 r. stwierdzające u zdolność K.S. do wykonywania pracy nie może stanowić dowodu mogącego podważyć orzeczenie lekarskie nr [....] oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach neurologicznych, internistycznych, oraz analizie dostępnej dokumentacji lekarskiej. Organ odwoławczy uznał, że ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez PPIS w O. uwzględnia informacje uzyskane w dniu 29 grudnia 2010 r. w zakładzie [....] Sp. z o. o. w W. , jak również informacje z przesłuchania K.S. w dniu 20 grudnia 2010 r. dotyczące charakterystyki wykonywanych czynności. Zdaniem organu odwoławczego zebrany materiał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny opisywał czynności wykonywane przez K.S. w zakładzie pracy i brak było podstaw do przeprowadzania dodatkowych przesłuchań pracowników zakładu. Ponadto jednym z dowodów potwierdzających, że K.S. wykonywała w trakcie pracy czynności o charakterze ruchów monotypowych obciążających kończyny górne w obrębie nadgarstka była znajdująca się w aktach sprawy kopia protokołu z dnia [....] 2010 r. z wizytacji stanowisk pracy przeprowadzonej przez lekarza i pielęgniarkę służby medycyny pracy w obecności: Dyrektora ds. personalnych, Dyrektora Metal Department i Inspektora ds. BHP. Przegląd istniejących stanowisk w firmie miał na celu dostosowanie stanowiska pracy do przeciwwskazań zdrowotnych K.S. Organ odwoławczy podkreślił, że w podsumowaniu punktu 8 tego protokołu wpisano, że "Wszystkie prace na w/w stanowiskach odbywają się ręcznie, nie da się uniknąć monotypowych ruchów nadgarstków''. Dlatego, zdaniem organu II instancji, zachodziły podstawy do stwierdzenia u K.S. choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję MPWIS w K. z dnia 23 kwietnia 2013 r. złożyła [....] SP. z o.o. z siedzibą w W. , zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, tj. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia i udokumentowania wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącej, przyczyny stwierdzonego u K.S. zespołu cieśni nadgarstka należy upatrywać w czynnikach pozazawodowych, takich jak np. wcześniejsze zatrudnienie, wykonywanie codziennych prac domowych czy też przebyta operacja nadgarstka. Zarzucono, że ustalenia w tym zakresie zostały oparte wyłącznie na oświadczeniu MOMP, które nie zostało poparte żadnymi dowodami i zostało wydane na podstawie bliżej nieokreślonej "dostępnej dokumentacji". Zarzucono też sprzeczność tego oświadczenia z dowodem zawnioskowanym przez stronę skarżącą, tj. zaświadczeniem lekarskim z 16 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę MPWIS w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. Związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153). Mając na uwadze treść i skutki zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1244/11 w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie, obowiązane były do uzupełnienia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia o wskazane przez sąd okoliczności, oraz mające z nich wynikać ustalenia. Natomiast sąd rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zapadłą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do skontrolowania, czy zapadła ona z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania i wyrażonej oceny prawnej, sam będąc tą oceną związany. Uwzględniając stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie zmieniły się okoliczności sprawy mogące powodować nieaktualność oceny zawartej w wyroku tut. Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone były przez sąd jednoznacznie i wyraźnie. Wynikało z nich, że organ odwoławczy obowiązany był : po pierwsze ustalić datę operacji nadgarstka, po drugie przyczynę operacji i przypuszczalny czas pojawienia się dolegliwości z tym związanych. Okoliczności powyższe organ winien był wnikliwie ustalić i udokumentować. Na konieczność udokumentowania tych istotnych okoliczności Sąd zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku kilkakrotnie. Sąd stwierdza, że ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. i ponownie wydał wadliwe rozstrzygnięcie. Co prawda, jeżeli chodzi o datę przebytej przez skarżącą operacji nadgarstka, ustalił organ na podstawie pisma MOMP z dnia 29 listopada 2012 r. , że miała ona miejsce w dnu 17 czerwca 2010 r., a data operacji podana w orzeczeniu lekarskim nr [....] – [....] kwietnia 2010 r. jest błędem pisarskim. Data ta jest zresztą tożsama z datą operacji wskazywaną przez skarżącą. Jednak w pozostałym zakresie – tj. przyczyny operacji i daty pojawienia się dolegliwości nie można uznać, aby wskazania Sądu zawarte w wyroku z 19 czerwca 2012 r. zostały uwzględnione. Organ poprzestał bowiem na uzyskaniu pisemnej informacji z MOMP, z której wynika, że "według dostępnych informacji" dolegliwości u skarżącej pojawiły się w lutym 2010r. i były charakterystyczne dla zespołu cieśni nadgarstka i dlatego został przeprowadzony zabieg chirurgiczny ....". Informację taką organ uznał za wystarczającą do wydania rozstrzygnięcia. Stwierdzić trzeba, że pisma MOMP z dnia 29 listopada 2012 r. nie można uznać za dowód, który wyjaśnia przyczyny wykonania zabiegu u skarżącej, oraz w szczególności, przybliżonej daty powstania dolegliwości. Pismo to nie zawiera w swej treści nawet wskazania, jakie dokumenty i jakie okoliczności stanowią podstawę przekazania przez MOPS informacji w nim zawartej. Powoduje to sytuację, w której nadal niewyjaśnione i nieudokumentowane są okoliczności, które nakazał wyjaśnić i udokumentować Sąd, uchylając poprzednią decyzję MPWIS. Organ niezasadnie uznał, że stwierdzenie zawarte w piśmie MOMP z dnia 29 listopada 2012 r. jest wystarczające do wydania rozstrzygnięcia i że stanowi ono udokumentowanie okoliczności wskazanych przez Sąd w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. Oczywiste jest, że Sąd, polecając udokumentowanie istotnych, spornych okoliczności, miał na uwadze dokumentację medyczną, a nie niepoparte żadnym dowodem stwierdzenie zawarte w piśmie MOMP. Zwrócić trzeba wszak uwagę, iż okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od obowiązku wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego a następnie dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Właśnie naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa było podstawą uchylenia przez Sąd poprzedniej decyzji organu II instancji. Stwierdzić więc należy, że ponownie rozpatrując sprawę [....] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie zastosował się do oceny i wiążących zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1244/11, czym naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ odwoławczy będzie miał na uwadze treść i istotę zaleceń sądu zawartych w w/w wyroku, oraz przedstawioną wyżej a wynikającą z regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. ocenę. Wobec stwierdzenia, że naruszony został przepis art. 153 p.p.s.a. należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) tej ustawy orzec jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.