III SA/Kr 720/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala Prokurator Rejonowy skierował w dniu 16 września 2010 r. do Starosty Powiatowego wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu skierowanie B. S. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Na uzasadnienie wniosku podał, że w toku prowadzonego postępowania przeciwko B. S. o przestępstwo z art. 207 § 1 kodeksu karnego uzyskano opinię biegłych lekarzy psychiatrów wskazującą na możliwość wystąpienia u B. S. zaburzeń powodujących niezdolność do prowadzenia pojazdów. Jednocześnie Prokurator poinformował, że powyższa opinia znajduje się obecnie w aktach sprawy skierowanej do Sądu Rejonowego. W związku z powyższym wnioskiem Starosta po wszczęciu z urzędu w dniu 27 września 2010 r. postępowania administracyjnego w sprawie skierowania B. S., posiadającego prawo jazdy kat. B, na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zwrócił się do Sądu Rejonowego o udostępnienie opinii sądowo-psychiatrycznej odnośnie stanu zdrowia B. S. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosty Powiatowego Sąd Rejonowy wydał w dniu 18 października 2010 r. postanowienie do sygn. akt [...], w którym odmówił wydania opinii sądowo psychiatrycznej. Jako powód odmowy Sąd podał objęcie opinii tajemnica lekarską nie wykluczając umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy osobie upoważnionej do wydania opinii na okoliczność istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził także, że "wobec B. S. jest prowadzone postępowanie w sprawie z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 31 § 1 kk, podczas którego została wydana wobec oskarżonego opinia sądowo-psychiatryczna przez lekarzy psychiatrów stwierdzająca zniesienie poczytalności w trakcie zarzucanego mu czynu". Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) orzekł o skierowaniu na badania lekarskie B. S., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Organ I instancji powołał się przy tym na wniosek Prokuratury Rejonowej z dnia 17 września 2010 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu skierowanie B. S. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w związku z uzyskaną, w wyniku badania B. S. przez biegłych lekarzy psychiatrów, opinią wskazującą na możliwość wystąpienia zaburzeń mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że biegli lekarze psychiatrzy wydający opinię sądowo-psychiatryczną w toku postępowania karnego stwierdzili u B. S. zniesienie poczytalności w trakcie zarzucanego mu czynu, przy czym Sąd nie wykluczył umożliwienia zapoznania się z aktami osobie upoważnionej do wydania orzeczenia na okoliczność istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Od decyzji powyższej odwołał się B. S., który przyznał w odwołaniu, że wymienione w decyzji źródła informacji są bez wątpienia wiarygodne. Odwołujący się zarzucił jednak, że źródła te nie wskazują, choćby pośrednio, na jakiekolwiek wątpliwości co do jego zdolności do kierowania pojazdami ani nie podają informacji pozwalających w sposób niewątpliwy ustalić, że zastrzeżenia w stanie jego zdrowia mogą powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, co - zdaniem odwołującego się - powoduje brak istotnej przesłanki uzasadniającej skierowanie na badania lekarskie w trybie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Odwołujący się zarzucił, że opinia odnośnie jego "poczytalności" dotyczy tylko zarzuconego mu czynu, nie powiązanego ze zdolnością do kierowania pojazdami mechanicznymi. Podniósł, że w tej opinii stwierdzono jego zdolność do występowania przed Sądem oraz zarzucił, że decyzja wydana przez Starostę narusza jego "dobra osobiste poprzez upublicznienie informacji o stanie zdrowia. W odwołaniu B. S. podał także, że uprawnienia do kierowania pojazdami posiada od kilkudziesięciu lat i "dotychczas w żadnych okolicznościach" nie naruszał "wynikających z tego tytułu obowiązków". Pismem z dnia 21 marca 2011 r. B. S. wniósł "o przyjęcie do akt sprawy" dwóch załączonych orzeczeń psychologicznych wydanych w dniu 21 marca 2011 r. przez psychologa mgr M. N. upoważnioną do badań psychologicznych w zakresie wydanych orzeczeń: orzeczenia psychologicznego nr [...], wydanego na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy KAT. "B - D" oraz orzeczenia psychologicznego nr [...], wydanego na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898 z późn. zm.) stwierdzającego, że B. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) i może dysponować bronią. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] 2010 r. nr [...]. W ocenie organu II instancji, wobec treści powołanych wyżej przepisów zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy podniósł, że Starosta powziął informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowia odwołującego się z wiarygodnych źródeł, bo z pisma Prokuratury Rejonowej i z postanowienia Sądu Rejonowego, przy czym ze źródeł tych wynika, że wydana przez biegłych lekarzy psychiatrów opinia sądowo – psychiatryczna stwierdzająca zniesienie poczytalności u B. S. została wydana w sprawie o przestępstwo z art. 207 § 1 kk w związku z art. 31 § 1 kk, a zgodnie z art. 31 § 1 kk "nie popełnia przestępstwa, kto z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem". Podkreślono, że art. 31 § 1 kk wyłącza winę z powodu niepoczytalności - stanu psychiki, w którym jest wyłączona możność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania własnym postępowaniem. Na poparcie swego stanowiska organ odwoławczy wskazał orzeczenia sądownictwa administracyjnego podkreślając, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że zachodzą wątpliwości co do posiadania przez odwołującego się pełnej sprawności psychofizycznej do prowadzenia pojazdów i z tego względu istnieje potrzeba weryfikacji jego aktualnego stanu zdrowia. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się B. S., który w skardze wnosząc o jej uchylenie uznał ją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji za całkowicie bezzasadne i krzywdzące. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w związku z art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi B. S. przytoczył argumenty podniesione już w odwołaniu i podał, że przed Sądem Rejonowym toczy się przeciwko niemu sprawa o rzekome znęcanie się przez niego nad niektórymi członkami rodziny do sygn. akt [...], jednak z wydanej przez biegłych lekarzy w tej sprawie opinii nie wynika, aby zachodziły w stosunku do jego stanu zdrowia zastrzeżenia mogące powodować niezdolność do prowadzenia przez niego pojazdów, a o takich zastrzeżeniach, a nie jakichkolwiek zastrzeżeniach mówi przepis rozporządzenia. Ponadto skarżący podniósł, że jest emerytem otrzymującym 1000 zł emerytury i z tego względu zmuszonym do dorabiania w charakterze mechanika samochodowego, której to pracy – jego zdaniem – trudno sobie wyobrazić bez prawa jazdy. W skardze zaznaczył, że nie boi się badań, ale skarży zaskarżone decyzje "co do zasady, albowiem naruszają prawo". W skardze wskazał jako dowody w sprawie na złożone wcześniej orzeczenia psychologiczne z dnia 21 marca 2011 r. oraz na zaświadczenie z Poradni Leczenia Uzależnień z dnia 11 maja 2011 r. wydane Gminnej Komisji "PA" stwierdzające, że skarżący nie przejawia żadnych objawów uzależnienia od alkoholu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że stwierdzenie niepoczytalności u skarżącego przez biegłych lekarzy psychiatrów powoduje zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, przy czym ani orzeczenia psychologiczne ani opinia psychiatrów "nie stanowią przedmiotu merytorycznej oceny, gdyż kwestia zdolności do prowadzenia pojazdów stanowi dopiero przedmiot badania przez lekarzy specjalistów, które przeprowadzane jest na skutek skierowania przez starostę". Na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. skarżący przedstawił kserokopie orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego w dniu 22 marca 2012 r. na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym, w którym stwierdzono brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania przez niego pracy na stanowisku kierowcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i - stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) - kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga B. S. jest nieuzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że zasady sprawdzania stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami zostały określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy: "Art. 122. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega: (...) 4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia;" Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia sytuacji w wymienionej w przepisie – w przypadku nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem - badanie lekarskie jest obowiązkowe właśnie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie przesądził, że stwierdzona sytuacja - przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem - stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, a przeciwnie, ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, to jest tylko tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Zdaniem Sądu – w niniejszej sprawie prawnie irrelewantna jest treść zaświadczenia o nieprzejawianiu przez skarżącego objawów uzależnienia od alkoholu i treść orzeczeń psychologicznych stwierdzających brak u skarżącego przeciwwskazań do posiadania broni czy do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy kat. "B – D" i to nie tylko dlatego, że zostały wydane w oparciu o przepisy ustaw innych niż ustawa – Prawo o ruchu drogowym. Taką samą, w więc nie wywierającą żadnego skutku prawnego w niniejszej sprawie byłaby także treść orzeczenia psychologicznego stwierdzającego u skarżącego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wydanego w oparciu o ustawę – Prawo o ruchu drogowym, gdyż właśnie w tej ustawie ustawodawca wymaga od osób kierujących pojazdami zarówno orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o czym stanowi art. 124 omawianej ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak i orzeczenia o braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, o czym z kolei stanowią: powołany wyżej art. 122 tej ustawy oraz art. 123 stanowiący delegację ustawową do wydanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Sąd zauważa, że z treści przytoczonego wyżej art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wynika, iż ustawa ta nie określa bliżej, o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiuje. Natomiast przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania (Dz. U. Nr 2, poz. 15) stanowi: "§ 2. 5. Starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów." Mając na względzie treść przytoczonego wyżej § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. należy podkreślić, że podstawą do wydania decyzji jest już wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy, stosownie do powołanej ustawy i rozporządzenia, do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie. Zdaniem Sądu, istota zagadnienia w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy informacje o stanie zdrowia, które otrzymał Starosta z Prokuratury Rejonowej i z Sądu Rejonowego uzasadniały stwierdzenie przez Starostę istnienia zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, mogącego powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że organy administracyjne obu instancji słusznie uznały, że materiał dowodowy zebrany w sprawie posiada przymiot wiarygodnej informacji, uzasadniającej przeprowadzenie u skarżącego badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę wszczęcia postępowania w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie stanowił wniosek Prokuratora, zawierający informację, że w toku postępowania karnego została wydana opinia przez biegłych lekarzy psychiatrów, wskazująca na możliwość wystąpienia u niego zaburzeń mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z kolei z postanowienia Sądu Rejonowego jasno wynika, że w toku postępowania karnego prowadzonego wobec skarżącego w sprawie o przestępstwo z art. 207 § 1 kk w związku z art. 31 § 1 kk została wydana przez biegłych lekarzy psychiatrów opinia sądowo – psychiatryczna stwierdzająca jego niepoczytalność. Słusznie na te okoliczność wskazał organ odwoławczy zwracając uwagę na treść art. 31 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) – Kodeks karny, który to przepis stanowi: "Art. 31. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem." Zdaniem Sądu, stan zdrowia skarżącego ujawniony w sprawie karnej, a świadczący o tym, że skarżący może w pewnej sytuacji nie rozpoznać znaczenia swego czynu lub pokierować swoim postępowaniem z uwagi n a rozpoznane u niego zakłócenie czynności psychicznych wskazuje z dużym prawdopodobieństwem na istnienie zastrzeżeń mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Informację tą, zdaniem Sądu, słusznie więc uznano za wiarygodną, gdyż pochodziła od organów państwowych. Wiarygodności źródeł informacji nie kwestionuje sam skarżący stwierdzając w odwołaniu, że "nie ulega wątpliwości, że oba źródła informacji są wiarygodne". W piśmiennictwie podkreśla się, że "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem" (W. Kotowski, Komentarz do ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Wyd. ABC 2002 r.). Ocena przesłanek uzasadniających wydanie skierowania musi być przy tym dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu danej osoby. W tym kontekście należy – zdaniem Sądu - stwierdzić, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy, jak i innych użytkowników dróg. "Zagrożenie, o którym mowa może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, mającymi postać jednostek chorobowych, jak i cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę" (R.A. Stefański, Komentarz do ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wyd. ABC 2005 r.). Zdaniem Sądu, z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości powodujące zakłócenia czynności psychicznych. Każda bowiem mogąca wystąpić niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym go jako kierowcę. Dlatego też stan psychiczny, czy emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie, co Sąd orzekający ponownie podkreśla, informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, oparta na opinii biegłych lekarzy psychiatrów, pochodziła od Prokuratora, który zgodnie z art. 182 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) jest uprawniony do zainicjowania postępowania administracyjnego. Została ona potwierdzona informacją Sądu, który wskazał wprost na art. 31 § 1 kk jako jedną z podstaw prawnych prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego jednocześnie informując, że u skarżącego biegli lekarze psychiatrzy stwierdzili niepoczytalność. Sąd orzekający podkreśla także, że rzeczą organów administracji publicznej nie było dokonywanie weryfikacji tych informacji pod kątem zdolności skarżącego do prowadzenia pojazdów, gdyż kwestia ta będzie stanowić dopiero przedmiot badania przez lekarzy specjalistów, które przeprowadzane jest w wyniku skierowania przez starostę. Wobec powyższego należy stwierdzić, że informacja uzyskana przez Starostę z Prokuratury Rejonowej i z Sądu Rejonowego o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia psychicznego skarżącego, z której wynikało, że u skarżącego stwierdzono wystąpienie zakłócenia czynności psychicznych, była informacją wiarygodną, a zatem uzasadniała wydanie decyzji w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sąd zwraca uwagę na to, że zajęte w sprawie stanowisko znajduje oparcie w ustalonym orzecznictwie sądownictwa administracyjnego w omawianym zakresie. W szczególności Sąd orzekający podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 167/10 (opubl. LEX nr 745122): "Każda trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym i dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym" oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 126/09 (opubl. LEX nr 557072): "Z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym." Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa. Sąd uznał także, że skarga B. S. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a w związku z tym na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzeczono - jak w sentencji.