III SA/Kr 748/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak- Sudyka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata W. Ś. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. I. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...], znak: [...] uznano S. K. z dniem 17 lutego 2015 r. za osobę bezrobotną. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania S. K. od dnia 17 lutego 2015 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, uzasadniając, że S. K. nie spełnił warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie wykazał posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. II. W dniu 27 maja 2015 r. S. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania zasiłku w związku z otrzymaniem przez niego zaświadczenia wydanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 27 maja 2015 r. znak: [...] stwierdzającego, że jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność opłacił składki na ubezpieczenie społeczne za okres od dnia 23 października 2009 r. do dnia 29 listopada 2014 r. od podstawy wymiaru składek równej lub wyższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, odmówił przyznania S. K. od dnia 27 maja 2015 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku S. K., przy ustalaniu uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych ocenie podlega okres od dnia 16 sierpnia 2013 r. do dnia 16 lutego 2015 r. Organ I instancji stwierdził, że S. K. był wzywany do przedłożenia dokumentu informującego za jakie okresy miał opłacone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w związku z podleganiem ubezpieczeniu społecznemu jako osoba prowadząca działalność gospodarczą przed dniem rejestracji w Urzędzie Pracy, tj. przed dniem 17 lutego 2015 r. (pisma z dnia 3 czerwca 2015 r. znak: [...] i z dnia 16 lipca 2015 r. znak: [...]), jednak S. K. przedłożył tylko zaświadczenie ZUS z dnia 22 czerwca 2015 r. znak: [...], z którego wynika, że na dzień 15 czerwca 2015 r. stan jego konta jest następujący: 1) FUS - (nadpłata) 1,00 za m-c 11/2014; 2) FUZ - (nadpłata, niedopłata) 0,00 zł; 3) FP i FGŚP - (nadpłata, niedopłata) 0,00 zł. Ponadto organ I instancji podał, że organ we własnym zakresie zwrócił się do ZUS w celu pozyskania informacji za jakie okresy do dnia rejestracji S. K. miał uregulowane należności z tytułu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w związku z podleganiem ubezpieczeniu społecznemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą (pismo z dnia 14 sierpnia 2015 r. znak: [...], pismo z dnia 9 października 2015 r. znak: [...] i pismo z dnia 9 grudnia 2015 r. znak: [...]), jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie udzielił informacji w żądanym zakresie. W związku z powyższym organ I instancji ustalił na podstawie: 1) poświadczenia dla Urzędu Pracy okresu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących z dnia 20 kwietnia 2015 r. znak: [...], w którym ZUS informuje, iż S. K. opłacał składki z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresach od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 28 lutego 1997 r.; w okresie od dnia 1 marca 1997 r. do dnia 31 maja 1997 r. S. K. był zwolniony z opłacania składek – zasiłek chorobowy; 2) zaświadczenia z dnia 5 maja 2015 r. znak: [...], w którym ZUS, stwierdza, iż jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność w okresie od 23 października 2009 r. do 29 listopada 2014 r. opłacił składki na ubezpieczenia społeczne za okres: od dnia 23 października 2009 r. do dnia 30 stycznia 2014 r., od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 27 lutego 2014 r. od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 30 marca 2014 r.; 3) zaświadczenia z dnia 27 maja 2015 r. znak: [...] ZUS oraz 4) zaświadczenia z dnia 22 czerwca 2015 r. znak: [...], w którym ZUS - poinformował, że S. K. nie posiada ani jednego dnia zaliczanego do 365 dni uprawniających do zasiłku dla osób bezrobotnych. Organ I instancji zaznaczył, że podjął wszelkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpał wszelkie możliwości uzyskania dokumentu niezbędnego do ustalenia uprawnień S. K. do zasiłku dla osób bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta S. K. wniósł o jej uchylenie, podając że jest dla niego krzywdząca. Jednocześnie wniósł o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych od 1 czerwca 2015 r. Odwołujący się podniósł, że przy rejestracji został wprowadzony w błąd przez urzędnika, który poinformował go, że ma okres 3 miesięcy karencji, po upływie którego ma przedstawić wymagane dokumenty (dyplom, świadectwa pracy oraz informacje z ZUS o nie zaleganiu z opłatami). Odwołujący się stwierdził, że na koniec maja, czyli na koniec okresu karencji, wymagane dokumenty były w posiadaniu Grodzkiego Urzędu Pracy, jednak powiedziano mu, że powinien był je złożyć już w dniu rejestracji. Odwołujący się dodał, że przez 43 lata pracy płacił i nie zalegał z opłatami podatków, składek w ZUS oraz innych wymaganych prawem opłat. Decyzją z dnia 21 marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. d w związku z art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Organ II instancji dokonał tych samych ustaleń faktycznych co Prezydent Miasta i stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że odwołujący się nie posiada ani jednego dnia zaliczanego do 365 dni uprawniających do zasiłku dla osób bezrobotnych. Ponadto organ II instancji dodał, że w dniu 27 stycznia 2016 r. do Grodzkiego Urzędu Pracy wpłynęło pismo z dnia 21 stycznia 2016 r. znak: [...], w którym Zakład Ubezpieczeń Społecznych, podał, że na dzień 17 lutego 2015 r. S. K. nie miał uregulowanych należności z tytułu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy za okres od 1 stycznia 2014 r. do 29 listopada 2014 r. W związku z powyższym Wojewoda uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Wojewody S. K. stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. (data prezentaty Sądu) pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, gdyż naruszają one art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organy nie podjęły z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, ani w sposób wyczerpujący nie zebrały całego materiału dowodowego, a nadto dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego, co faktycznie oznacza nierozstrzygnięcie istoty sprawy oraz w uzasadnieniach decyzji nie odniosły się do sprzecznych zaświadczeń ZUS o składkach na ubezpieczenie społeczne i dlaczego uznały zaświadczenie z dnia 22 czerwca 2015 r. za dokument dowolny, a nie wymagany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga S. K. jest całkowicie nieuzasadniona. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm.). W szczególności art. 71 ust. 6 tej ustawy stanowi: "Art. 71. 6. W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1." Z treści przytoczonego wyżej przepisu, a w szczególności i z jego brzmienia w zakresie: "w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku" wynika, że to bezrobotny ma udokumentować okres uprawniający do zasiłku. Zarzuty skarżącego w tym zakresie już tylko z tego względu nie mogą być uwzględnione – nie znajdują bowiem one oparcia w obowiązujących przepisach. Sąd zwraca uwagę na to, że pomimo treści powyższego przepisu i braku udokumentowania przez skarżącego okresu uprawniającego do zasiłku organy obu instancji czyniły starania we własnym zakresie o uzyskanie informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, czy skarżący S. K. opłacił na dzień poprzedzający dzień zarejestrowania się jako bezrobotny składki na ubezpieczenie społeczne w odpowiedniej wysokości w okresie przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się jako bezrobotny. Organy, co prawda wydały decyzje bez uzyskania tej informacji, której – co należy podkreślić - skarżący nie dostarczył, nie mniej już po wydaniu obu decyzji informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nadeszła i wskazuje jednoznacznie na to, że skarżący S. K. nie opłacił na dzień poprzedzający dzień zarejestrowania się jako bezrobotny składek na ubezpieczenie społeczne w odpowiedniej wysokości przez okres wymagany przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który to przepis stanowi: "Art. 71. 1. Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: (...) 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: (...) d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę," Nie ma racji skarżący zarzucając, jakoby wcześniej wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia w zakresie opłacania przez niego składek były ze sobą sprzeczne lub sprzeczne z zaświadczeniem, które nadeszło po wydaniu decyzji, albowiem wszystkie wcześniejsze zaświadczenia w ogóle nie ujawniały istoty sporu, a więc tego, czy na dzień bezpośrednio poprzedzający dzień zarejestrowania się przez skarżącego jako bezrobotny miał on opłacone składki za okres wynikający z przytoczonego wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d omawianej ustawy. Sąd podkreśla, że S. K. został uznany za osobę bezrobotną z dniem 17 lutego 2015 r. jako dniem zarejestrowania się. Okres 365 dni opłacania składek na ubezpieczenie społeczne powinien nastąpić w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, a więc w okresie od 16 sierpnia 2013 r. do dnia 16 lutego 2015 r., przy czym istotnym jest to, czy na dzień bezpośrednio poprzedzający dzień zarejestrowania się przez skarżącego jako bezrobotny miał on opłacone składki za okres wynikający z przytoczonego wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d omawianej ustawy, a nie – jak chce tego skarżący – kiedykolwiek, w szczególności po dniu zarejestrowania się. Okoliczność tę, stanowiącą istotę sporu w niniejszej sprawie skarżący nie udokumentował, a zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które nadeszło po wydaniu decyzji wskazuje wprost, że na dzień 17 lutego 2015 r. S. K. nie miał uregulowanych należności z tytułu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy za okres od 1 stycznia 2014 r. do 29 listopada 2014 r., co powoduje uznanie, że rację mają organy obu instancji. Sąd zwraca uwagę na to, że stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego w omawianym zakresie zostało jednoznacznie ustalone, przykładowo w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Op 570/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1057/06 czy Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1039/06 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy administracyjne obu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono – jak w wyroku.