III SA/Kr 76/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 października 2023 r., nr SKO.RD/4120/446/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego K. B. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 19 października 2023 r., nr SKO.RD/4120/446/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Starosty Myślenickiego z 13 lipca 2023 r., nr KT.5422.16.2023, w przedmiocie cofnięcia K. B. (dalej skarżący) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, nr uprawnień [...] i nałożenia obowiązku zwrotu oryginału dokumentu. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z 11 maja 2023 r., Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie, II Wydział Karny Sekcja Wykonywania Orzeczeń poinformował organ I instancji o orzeczeniu wobec skarżącego wyrokiem z 7 lutego 2022 r., sygn. akt [...] środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty samochodowego przez okres 3 lat. Jak poinformowano, Sąd Okręgowy w Krakowie, IV Wydział Karny Odwoławczy 14 kwietnia 2023 r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji i stał się on prawomocny. Powyższym wyrokiem Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie orzekł ww. środek karny dla skarżącego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. Polegało ono na tym, że w dniu 22 listopada 2017 roku w M., jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, tj. uprawniony diagnosta Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów W. Spółka z o.o. skarżący wystawił zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] - w którym poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. faktu, że pojazd ten został prawidłowo przystosowany do ciągnięcia przyczep i odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla pojazdu silnikowego przystosowanego do ciągnięcia przyczep - HAK, podczas gdy faktycznie nie przeprowadził tego badania technicznego, a przedmiotowy pojazd nie był przystosowany fabrycznie do ciągnięcia jakiejkolwiek przyczepy. Decyzją Starosty Myślenickiego z 13 lipca 2023 r., na podstawie art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, cofnięto skarżącemu uprawnienia diagnosty. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że prawomocny wyrok karny skazujący stanowi podstawę do wydania przez Starostę decyzji w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu diagnosty. Wyrok skazujący jest bowiem wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie: 1/ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami; 2/ procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie i zebranie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania; sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat i czy cofnięcie diagnoście uprawnień w chwili obecnej wobec orzeknięcia uprzednio sądowego zakazu wykrywania badań technicznych jest zgodne z art. 2 i 31 ust.3 Konstytucji RP. Zaskarżoną decyzją z 19 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający dla ustalenia, iż wystąpiła przesłanka obligująca organ administracyjny do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty samochodowego. Jak wynika bowiem z prawomocnego wyroku karnego, diagnosta niezgodnie ze stanem faktycznym wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, poświadczając tym samym nieprawdę. Zamieścił wpis potwierdzający przeprowadzenie przez niego badania technicznego wymienionego pojazdu i jego pozytywnym wyniku, w sytuacji, gdy nie przeprowadził badania technicznego. Poświadczenie nieprawdy stwierdzone prawomocnym wyrokiem oznacza, że swoim działaniem diagnosta wypełnił przesłankę, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, skutkującą cofnięciem mu uprawnień do wykonywania badań technicznych, gdyż w przepisie tym jest mowa o "dokonaniu wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami". Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 84 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym jest postępowaniem niezależnym od postępowania karnego przeciwko diagnoście. Natomiast dla zastosowania względem diagnosty sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty, stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wystarczające jest powzięcie przez organ faktów uzasadniających zastosowanie wspomnianej sankcji z innego wiarygodnego źródła niż kontrola. Jednakże zakończenie prawomocnym wyrokiem skazującym postępowania karnego przesądza de facto wynik postępowania w sprawie administracyjnej i zbędne jest dla tego postępowania prowadzenie przez organ uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność wykazania naruszenia czy to z pkt 2, czy 11 art. 84 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. poz. 996 z późn.zm.); 2. procedury administracyjnej tj. art. 6, art.7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art.107 § 3 kpa poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, brak pełnego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty oraz błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, oraz poprzez wydanie decyzji przy rażącym zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej tj. w szczególności bez rozważenia i uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprawy korzystnych dla diagnosty oraz wobec braku dokonania ustaleń co do stopnia proporcjonalności odpowiedzialności diagnosty w kontekście naruszaniu charakteru i skutków ewentualnie naruszenia przez niego przepisów procedury badania., co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty oraz błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji; 3. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 ustawy w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji R.P. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień. w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy), także w sytuacji, gdy w postępowaniu karnym uznano, ze względu na okoliczności sprawy, że należy stosować tylko roczny zakazu wykonywania zawodu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W toku postępowania sądowego do Sądu wpłynęło pismo Starosty Myślenickiego z 29 sierpnia 2024 r., do którego dołączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię wyroku Sądu Najwyższego z 25 lipca 2024 r., sygn. akt [...], którym to uchylono wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt [...], min. w stosunku do skarżącego. Ponadto pismem z 15 września 2024 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z ww. wyroku wraz z uzasadnieniem. Postanowieniem na rozprawie w dniu 11 października 2024 r. Sąd dopuścił dowód z ww. wyroku Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu I podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: "p.r.d.". W myśl art. 84 ust. 1 p.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Według art. 84 ust. 2 p.r.d. starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny. Równocześnie, zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Akta sprawy wskazują, że decyzje organu obu instancji zostały wydane w następstwie prawomocnego wyroku karnego, skazującego skarżącego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. Z opisu czynu wynika, że w dniu 22 listopada 2017 r. w M., jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, tj. uprawniony diagnosta Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, skarżący wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu ciężarowego, w którym poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. faktu, że pojazd ten został prawidłowo przystosowany do ciągnięcia przyczep i odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla pojazdu silnikowego przystosowanego do ciągnięcia przyczep - HAK, podczas gdy faktycznie nie przeprowadził tego badania technicznego, a przedmiotowy pojazd nie był przystosowany fabrycznie do ciągnięcia jakiejkolwiek przyczepy. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, które koresponduje również z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1225/17). Jednakże w niniejszej sprawie dla stwierdzenia legalności zaskarżonej decyzji istotnym był fakt wydania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, wyroku Sądu Najwyższego z 25 lipca 2024 r., sygn. akt [...], którym to uchylono wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt [...], min. w stosunku do skarżącego. W konsekwencji powyższego wyrok karny skazujący skarżącego za czyn stanowiący podstawę do zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. w kontrolowanej decyzji - utracił walor prawomocności. W tym sanie rzeczy należało rozważyć, czy powyższa okoliczność będąca podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowiła naruszenie prawa uprawniające Sąd pierwszej instancji do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym, że użyte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pojęcie "naruszenie prawa" nie można ograniczać do sytuacji gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Niewątpliwie dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego określonych np. w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też art. 145 a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. I OPS 4/05, wyrok NSA z dnia 10 października 2007 r. II OSK 2002/06, z dnia 14 listopada 2006 r. II OSK 1321/05, z dnia 12 czerwca 2008 r. II OSK 121/07). Również przedstawiciele doktryny wskazują, że w pojęciu "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły. Tożsame stanowisko zajmują w tej kwestii Barbara Adamiak (zob. B. Adamiak, J. Borkowski "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 1998, s. 364) i Tadeusz Woś (zob. T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2012, s. 748-749). Wskazani autorzy uważają, że Sąd administracyjny jest obowiązany uchylić zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi którąkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania. Podobne stanowisko zajmuje Tadeusz Kiełkowski ("Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny", PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.). Autor przyznaje, że terminowi "naruszenie prawa", użytemu w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., możliwe jest także przypisanie znaczenia bardziej zobiektywizowanego, które nawiązywać będzie do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego rozstrzygnięcia, na którym oparto decyzję). W tym (zobiektywizowanym) ujęciu "naruszenia prawa" nie jest zatem istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo. W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W realiach kontrolowanej sprawy, utrata waloru prawomocności wyroku karnego skazującego skarżącego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k., będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji skutkuje tym, że wydana decyzja o cofnięciu uprawnień diagnosty opiera się jedynie na nieprawomocnym wyroku karnym sądu pierwszej instancji, którym organ nie jest związany, a nadto może być w przyszłości uchylony lub zmieniony. Należy podkreślić, że odpowiedzialność za delikt administracyjny jest niezależna od odpowiedzialności karnej i wymaga prowadzania odrębnego postępowania zgodnie z wszelkimi zasadami proceduralnymi w kontekście przewidzianych przez ustawę Prawo o ruchu drogowym przesłanek cofnięcia uprawnień diagnosty. Zatem poprzestanie w postepowaniu administracyjnym na nieprawomocnym wyroku karnym skazującym skarżącego za fałsz intelektualny byłoby sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą praworządności. W kontrolowanej sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe (w aktach administracyjnych sprawy brak jest nawet uzasadnienia wyroku pierwszej instancji), nie została też zawarta ocena dowodów przez organy. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to mogło bowiem doprowadzić do przedwczesnego przyjęcia, nieopartego na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ podejmie zatem wszelkie niezbędne czynności w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a zebrane dowody oceni w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 84 ust. 3 p.r.d. Dopiero wówczas wyda decyzję, która powinna odpowiadać warunkom ujętym w art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach Sąd uznał za przedwczesne rozstrzyganie podniesionych w skardze zarzutów. Dotyczyły one bowiem rozstrzygnięcia zapadłego w okolicznościach istnienia w obrocie prawnym prawomocnego wyroku karnego skazującego skarżącego za czyn wypełniający przesłanki wymienione w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Stan ten został zdezaktualizowany wyrokiem SN z 25 lipca 2024 r. o sygn. akt [...]. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Na kwotę zasądzonych kosztów złożyła się kwota wpisu sądowego od skargi (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kwota należności radcy prawnego (480 zł).