III SA/Kr 763/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 763/13 oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym a także o zwrot poniesionych i udokumentowanych wydatków w sprawie ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: I. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu B. W. wykonującemu zawód w Spółce Partnerskiej "[...]" przy ul. [...] w K kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 763/13 oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. II. oddalić wniosek o zwrot poniesionych i udokumentowanych wydatków. Postanowieniem z dnia 16.09.2011 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 27). Pismem z dnia 20.10.2011 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych powiadomiła mecenasa B. W. o wyznaczeniu go do roli pełnomocnika z urzędu dla skarżącego (k. 39). Wyznaczony radca prawny podjął przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie czynności, za co otrzymał wynagrodzenie (k. 64). Po wydaniu zaś przez Sąd wyroku sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 79-85). Zapewnił także stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15.11.2013 r. (vide: kserokopia protokołu rozprawy sygn. akt. I OSK 3084/12). W dniu 27.11.2013 r. wpłynął do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek radcy prawnego "o przyznanie wynagrodzenia" za udzielenie pomocy prawnej z urzędu skarżącemu w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej a także o zwrot poniesionych i udokumentowanych wydatków w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 254 zł. Radca prawny oświadczył, że udzielona pomoc prawna oraz poniesione wydatki nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Do tak sformułowanego wniosku dołączył kopię biletów na trasie Kraków Gł. – Warszawa Cen. – Kraków Gł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę. W związku z tym zachodzą warunki aby przyznać wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenie. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnego, który prowadził sprawę w I instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) zamknąć musi się kwotą 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się oczywiście jeszcze o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Co się natomiast tyczy zwrotu kosztów związanych z podrożą jego substytuta na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2013 r. to zwrócenia uwagi wymaga, że ponieważ prawodawca nie sprecyzował bliżej użytego w § 15 pkt. 2 powoływanego rozporządzenia określenia "niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego" więc w orzecznictwie wypowiedziano swego czasu pogląd zgodnie z którym nie mogą być uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki związane z przyjazdem obrońcy w sytuacji gdy obrońca nie skorzysta z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o zwolnienie go z obowiązków obrony gdy czynność ma być dokonana w miejscowości innej niż siedziba kancelarii lub miejsce zamieszkania obrońcy. Jedynie bowiem wtedy, gdyby obrońca wniosek taki złożył, zaś wniosek ten nie zostałby uwzględniony, wydatki związane z przyjazdem obrońcy do siedziby sądu byłby wydatkami niezbędnymi (wyrok SA w Katowicach z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. II AKa 365/2003 Lex Polonica 369927). Pogląd ten wypowiedziany został co prawda w stosunku do adwokatów i na gruncie procedury karnej ale nie można tracić z pola widzenia zbieżności uregulowań zawartych w art. 84 §2 kpk i w art. 253 zd. 2 ppsa. Na uwagę zasługują ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 1197/05 a także postanowienie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II FZ 30/12. Wypływa bowiem z nich jednoznaczny wniosek, że w sytuacji gdy nie było nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa na rozprawę zwrot kosztów podroży pełnomocnika na rozprawę trudno uznawać za wydatki niezbędne. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że jego obecność na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym znalazła już swoje odzwierciedlenie przy ustaleniu wysokości należnego wynagrodzenia co skutkowało dokonaniem subsumpcji wskaźnika z przepisu §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a). W konsekwencji wszystkiego co zostało powiedziane zdaniem orzekającego nie zachodzą więc warunki do ponoszenia przez Skarb Państwa w ramach kosztów nieopłacanej pomocy prawnej żądanej przez radcę prawnego kwoty wydatków związanych z podróżą jego substytuta na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2013 r. w oparciu o przepis §15 pkt. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.