III SA/Kr 775/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2013r. nr [....] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Zaskarżoną decyzją z dnia 15 maja 2013 r.nr [....] Wojewoda [....] , działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy),art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2013 r., znak: [....] , orzekającą o pozbawieniu E.T. statusu bezrobotnego od 12 lutego 2011 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 11 lutego 2011 r. E.T. dokonała rejestracji w Grodzkim Urzędzie Pracy w K. i na podstawie decyzji z 11 lutego 2011 r., znak: [....] , została uznana za osobę bezrobotną, a na podstawie decyzji z 11 lutego 2011 r., znak: [....] , nie przyznano jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. W dniu 29 kwietnia 2011 r. E.T. złożyła w Grodzkim Urzędzie Pracy w K. wniosek o przyznanie jednorazowych środków z Funduszu Pracy i Europejskiego Funduszu Społecznego na podjęcie działalności gospodarczej. W punkcie 1.8 wniosku wpisała: "Nie prowadziłam do tej pory żadnej działalności gospodarczej pomimo wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i nie wiedziałam o konieczności wyrejestrowania". Natomiast w punkcie 8 Oświadczenia z 29 kwietnia 2011 r. podała, że: "posiadam wpis do ewidencji działalności gospodarczej, ale nigdy nie prowadziłam żadnej działalności gospodarczej i nie wiedziałam o konieczności wyrejestrowania się". Organ zwrócił się w związku z powyższymi informacjami do Urzędu Miasta K. , Referatu Ewidencji Działalności Gospodarczej z prośbą o udzielenie informacji, czy skarżąca widnieje lub widniała w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą wraz ze wskazaniem daty. W odpowiedzi Urząd Miasta poinformował Grodzki Urząd Pracy, że skarżąca posiada wpis w ewidencji działalności gospodarczej, pod numerem [....] , od 13 listopada 1996 r., a jako datę rozpoczęcia działalności podano 15 listopada 1996 r. W związku z powyższym Prezydent Miasta K. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od [....] lutego 2011 r. oraz odmowy przyznania jej od 11 lutego 2011 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie Prezydent Miasta K. wydał w dniu 14 czerwca 2011 r. decyzję, znak: [....] , orzekającą o uchyleniu decyzji z 11 lutego 2011r., znak [....] , uznającej E.T. za osobę bezrobotną i uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z 11 lutego 2011 r., znak: [....] , orzekającej o odmowie przyznania E.T. od 11 lutego 2011 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz jednocześnie orzekającą o odmowie uznania E.T. z dniem 11 lutego 2011 r. za osobę bezrobotną w związku z niespełnieniem warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i o odmowie przyznania E.T. od dnia 11 lutego 2011 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. W wyniku odwołania strony od powyższej decyzji, Wojewoda [....] decyzją z 10 sierpnia 2011 r., znak: [....] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Od decyzji Wojewody [....] z 10 sierpnia 2011 r., znak: [....] ,strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1213/11, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie z dnia 13 czerwca 2011 r. o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku zalecono ponowne przeprowadzenie "oceny zaistnienia podstaw wznowienia postępowania w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku E.T. i wydania dalszych orzeczeń, mając na uwadze fakt, że okoliczność, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w dacie wydania decyzji nie została przez organ wyjaśniona". W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta K. wydał w dniu 20 marca 2013 r. decyzję, znak: [....] , orzekającą o pozbawieniu E.T. statusu bezrobotnego od 12 lutego 2011 r. Organ I instancji, kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1213/11, dokonał ponownie oceny zaistnienia podstaw wznowienia postępowania w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, mając na uwadze fakt, że okoliczność posiadania przez stronę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dacie wydania decyzji nie była mu znana i uznał, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie ma podstaw do wznowienia postępowania w trybie określonym w art. 145 § 1k.p.a.W ocenie organu I instancji zasadnym było pozbawienie strony, w trybie art. 104 k.p.a., z dniem 12 lutego 2011 r. statusu bezrobotnego, z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że w dniu rejestracji spełniała przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uważa, że wskazana we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej data rozpoczęcia działalności, nie może być uznana za faktyczną datę rozpoczęcia przez nią działalności gospodarczej, skoro nie podjęła ona żadnych działań. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą decyzją Wojewoda [....] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w sprawie bezsporny jest fakt, że od dnia 13 listopada 1996 r. strona posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, ze wskazaniem daty rozpoczęcia działalności gospodarczej na dzień 15 listopada 1996 r., w związku z czym uznać należy ją za datę rozpoczęcia działalności. Statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a nie zgłosiła wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podniósł, że strona w 2011 r. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy jako bezrobotna, pomimo braku zawieszenia działalności. W dniu rejestracji, tj. 11 lutego 2011 r., skarżąca złożyła podpis pod oświadczeniami w dwóch następujących dokumentach: 1)w części "C" Karty Rejestracyjnej (wypełnionej ręcznie), której punkt 7 brzmi: " Posiadam wpis do ewidencji działalności gospodarczej TAK/NIE Jeżeli TAK to proszę podać: - datę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej: - datę rozpoczęcia działalności gospodarczej - datę zawieszenia działalności gospodarczej na okres od... do..." 2) w części "C" na wydruku z Syriusza Karty Rejestracyjnej, której punkt 7 brzmi: "Nie posiadam wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i jej nie zawiesiłem(am) albo nie podlegam, podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników ". Z przytoczonego oświadczenia w ww. dokumencie nr 2 wynika, w ocenie organu odwoławczego, jednoznacznie, że strona oświadczyła, iż nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z treści oświadczenia w ww. dokumencie nr 1 nie można było wyprowadzić podobnego wniosku, ponieważ nie zostało zakreślone przez stronę żadne z ww. twierdzeń: TAK/NIE. Dla organów administracji nową okolicznością faktyczną było posiadanie przez skarżącą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, o którym mowa powyżej. Posiadając wpis do ewidencji działalności gospodarczej, strona nie spełniała przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem organu odwoławczego, wynikające z decyzji organu I instancji załatwienie sprawy dotyczącej posiadania przez E.T. statusu osoby bezrobotnej wobec niespełnienia przesłanek określonych w ustawie jest zgodne z prawem, w sytuacji, gdy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z 11 lutego 2011 r., znak: [....] , w sprawie przyznania statusu bezrobotnego, nie jest możliwe. Organ odwoławczy doszedł do powyższego wniosku po przeanalizowaniu przepisów postępowania administracyjnego dotyczących uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podkreślając niekorzystną bytową sytuację, w której zostaje pozbawiona środków do życia, zauważając, że nie była świadoma obowiązku informowaniu organu z dniem rejestracji w GUP o posiadanym wpisie do ewidencji. Ponadto powtórzyła argumentację z odwołania, w szczególności brak znaczenia dla statusu bezrobotnego rejestracji działalności gospodarczej przy faktycznym jej niepodjęciu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Sąd bowiem z urzędu stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie rzeczą organów ponownie rozstrzygających, była ocena wadliwości postępowania zakończonego ostateczną decyzją o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dnia 11 lutego 2011 r. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1213/11, który co należy podkreślić wiąże organy administracji ale i również Sąd orzekający w tej sprawie, nie przesądzono w ogóle braku możliwości uruchomienia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Sąd dokonując oceny w granicach sprawy legalności decyzji i postanowienia wydanych w trybie wznowienia postępowania stwierdził, że są one niezgodne z prawem albowiem w stanie faktycznym i prawnym na dzień rejestracji skarżącej jako bezrobotnej, właściwe organy w sprawie wznowienia postępowania nie ustaliły w sposób właściwy zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania – tj., zaistnienia nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi a istniejącej w dacie rejestracji skarżącej jako bezrobotnej, co miały organy uczynić w ponownym rozpatrzeniu sprawy. Twierdzenie zatem organów orzekających, że nie jest prawnie możliwe uruchomienie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest nie do przyjęcia. Sam organ odwoławczy w sprawie wznowienia wskazał, że po ponownej analizie dokumentów rejestracyjnych doszedł do wniosku, że uznać należało, że w dacie rejestracji stan rzeczywisty kształtował się tak jakby skarżąca nie posiadała wpisu, nie mniej jednak stwierdził następnie, iż "nową okolicznością" był fakt posiadania przez nią wpisu. Posiadanie zaś wpisu, jest tą okolicznością, która powoduje, że nie spełnia ona przesłanek do przyznania jej statusu osoby bezrobotnej, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec tego sam organ popadł w sprzeczność. Z jednej strony wypowiedział kategoryczne stwierdzenie, że brak jest podstaw do uruchomienia postępowania wznowieniowego, a z drugiej strony mówi o istnieniu "nowej okoliczności" w postaci wpisu w ewidencji działalności gospodarczej., Czym innym jest bowiem brak podstaw do wznowienia, a czym innym jest brak zaistnienia przesłanek wznowieniowych. To drugie oznacza bowiem taki stan, że jest możliwe wznowienie postępowania, ale w tym wznowionym postępowaniu nie zaistniały przesłanki wznowieniowe, np. do uchylenia ostatecznej decyzji i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy we wznowionym postępowaniu. Podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wznowienie nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i wówczas wydaje się postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1949/06, LEX nr 437529 wskazał, że: "Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje (...) wtedy gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania (w sensie braku przesłanek), gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli mogą być wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania, czy dana podstawa występuje." Rozróżnienie faz wznowienia postępowania jest więc niezmiernie istotne. NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06, LEX nr 510752 podkreślił te kwestie dobitnie podnosząc, że: "W wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ, rozpatrując dopuszczalność wznowienia, nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a." (por. też wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887). Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie, nie zgadza się z stanowiskiem organów orzekających, że w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy zastosowanie mieć powinien art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten nie jest i być nie może swoistym "instrumentem" konkurencyjnym wobec wznowienia postępowania. Hipoteza art. 33 ustawy dotyczy bowiem zgoła odmiennych stanów faktycznych i prawnych, które ogólnie można określić jako sytuacje, w których, przy niewadliwym, co należy podkreślić, przyznaniu osobie statusu osoby bezrobotnej wyszły na jaw okoliczności – zdarzenia wskazane w tym przepisie, czego konsekwencją jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego. Wznowienie postępowania jest natomiast instytucją, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto, nie jest przekonywujące stanowisko organów orzekających co do oceny złożonych przez skarżącą oświadczeń. Organy muszą w sposób jednoznaczny wskazać, że wystąpiła przesłanka do wznowienia w świetle przepisów prawa materialnego, ale w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organ właściwy w sprawie wznowienia, a nie na datę rejestracji skarżącej jako bezrobotnego. "Wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. W konsekwencji organ wydając nową decyzję - po wznowieniu postępowania - powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej"(wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1614/06, LEX nr 351085). "Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana"(wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/10, LEX nr 760030). Nie jest to jednak sprawa wszczęta i niezakończona decyzją ostateczną. Stąd, jeżeli przepisy intertemporalne przewidują stosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych dawnych regulacji, nie odnosi się to do sprawy po wznowieniu, mimo iż decyzja kończąca została wycofana z obiegu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1789/10, LEX nr 1152047. Odstępstwo od stosowania nowego prawa dotyczy tylko decyzji o charakterze deklaratoryjnym, tj, potwierdzającym wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc; por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 1981 r., sygn.. akt II SA 157/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 52). O tym jednak, czy przesłanka wznowienia zaistniała organ powinien ustalać we wznowionym postępowaniu. W tym uruchomionym w sprawie wznowienia postępowaniu organy winny więc ustalić, czy zaistniała w dacie rejestracji skarżącej jako bezrobotnego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. –tj., czy wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w świetle treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym na datę podejmowania decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Dotychczas organy nie poczynił wymaganych w tym względzie ustaleń, w świetle przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazać zatem należy, że w myśl tego przepisu status bezrobotnego może uzyskać nie tylko osoba, która nie posiada wpisu w ewidencji prowadzących działalność gospodarczą, ale także ta która po złożeniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej zgłosiła wniosek o jej zawieszenie i okres tego zawieszenia jeszcze nie upłynął, a także można uzyskać taki status do dnia podjęcia działalności gospodarczej wskazanej we wniosku o wpis do ewidencji. Rozważenia wymagać też będzie, czy fakt niepodjęcia działalności gospodarczej jest okolicznością prawnie irrelewantną w stanie prawnym obowiązującym na datę decyzji w sprawie wznowienia postępowania, czy też ma jakieś znaczenie. Ustalenia z kolei będzie wymagać kwestia, czy skarżąca nie zawiesiła też tej działalności, a także jaki wpływ na prawidłowość działania organów ma fakt przyjęcia w chwili rejestracji przez organ nie wypełnionych dokumentów rejestracyjnych i nie wyznaczenia skarżącej, jako ubiegającej się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej terminu do przedłożenia wszystkich dokumentów niezbędnych do rejestracji, w myśl obecnie obowiązującego § 3 ust. 5rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299), które weszło w życie 11 grudnia 2012 r. Wskazać jedynie należy za NSA, który w wyroku z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2298/11, LEX nr 1264705, podniósł, że: "(...) celem przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest wyłączenie z grona osób bezrobotnych osób prowadzących działalność gospodarczą, przy czym za takie osoby należy uważać osoby wpisane do ewidencji działalności gospodarczej. Cel główny normy art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, jak wykazało wieloletnie funkcjonowanie podobnych norm, jest trudny do osiągnięcia, gdy bada się faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. Z tego powodu przyjęto domniemanie wynikające z wpisu do ewidencji. Konieczne jest jednak ustalenie rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia działalności." W rozpatrywanej sprawie organy naruszyły zatem przepisy: art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o charakterze materialnoprawnym w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, ale także przepisy 149 § 2 i 151 k.p.a. o charakterze procesowym, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, nie poczynienie jednoznacznych ustaleń co do zaistnienia przesłanki wznowieniowej, stanowi także naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.