III SA/Kr 787/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. Ż. na zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 30 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia: I. skargę odrzucić II. zwrócić skarżącemu K. Ż. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w dniu 30 marca 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) oraz statutu Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, zatwierdził stałą organizację ruchu według projektu nr [...] na ul. T, K, P. Termin wprowadzenia zatwierdzonej organizacji ruchu ustalono z dniem realizacji projektu. Powyższy akt zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie K. Ż. Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazanemu aktowi zarzucono naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 2) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewiążącej opinii Rady Dzielnicy [...] Miasta K, która pozbawiona jest uzasadnienia uwzględniającego wszechstronnie okoliczności sprawy, a sprowadza się do jednostronnego wyrażenia bliżej nieokreślonych interesów radnych ją podejmujących; 3) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zatwierdzonej stałej organizacji ruchu zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy; 4) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami bezpośrednio dotkniętymi wprowadzonymi zmianami w ruchu, co doprowadziło do sytuacji, w której o planowanych zmianach mieszkańcy dowiedzieli się na niecałe dwa tygodnie przed ich wprowadzeniem od pracowników Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu montujących nowe oznakowanie; 5) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuzasadnione odstąpienie od założeń zawartych w ostatecznie zatwierdzonej w dniu 27 listopada 2015 r. stałej organizacji ruchu według projektu nr [...] na ulicy T, K, P, które sprowadzały się do potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa oraz ograniczenia ruchu tranzytowego; 6) § 5 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem poprzez zatwierdzenie przedmiotowej organizacji ruchu, pomimo że dołączone do projektu plany: orientacyjny i sytuacyjne nie są opatrzone informacją o ich skali, a dodatkowo projekt nie zawiera wystarczającego opisu technicznego charakterystyki drogi oraz pomija w ogóle zagadnienie ruchu na drodze; 7) § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia o zarządzaniu ruchem poprzez zatwierdzenie przedmiotowej organizacji ruchu, pomimo że zagraża ona bezpieczeństwu ruchu drogowego; 8) § 7 ust. 4 pkt 1 lit. b oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego poprzez zaniechanie: a) uwzględnienia danych o istniejącym lub prognozowanym natężeniu ruchu, z uwzględnieniem struktury kierunkowej na skrzyżowaniach i struktury rodzajowej; b) powołania komisji, w której skład mogliby wejść, w szczególności, przedstawiciel Policji oraz przedstawiciel zarządu drogi w celu rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu bezpieczeństwa w warunkach planowanej organizacji ruchu; c) zasięgnięcia opinii rzeczoznawcy, audytora lub biegłego w zakresie wpływu planowanej organizacji ruchu na jego bezpieczeństwo; d) zasięgnięcia opinii rzeczoznawcy lub biegłego w zakresie wpływu planowanej organizacji ruchu na środowisko, w szczególności w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza pomimo że okoliczności mające być przedmiotem tych czynności były w przeszłości wskazywane przez mieszkańców ulicy jako podstawa do wprowadzenia organizacji ruchu ograniczającej ruch tranzytowy. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu; wskazanie w wyroku, że zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podał, że skarżący nie wykazał naruszenia prawem chronionego jego interesu prawnego lub uprawnienia. W ocenie organu świadczą o tym podnoszone przez skarżącego w skardze argumenty tj. prawo własności, prawo dostępu do drogi publicznej rozumianego jako prawo indywidualne skarżącego przysługujące mu jako mieszkańcowi nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie dotkniętego zmianami organizacji ruchu odcinka drogi publicznej, który na co dzień zmuszony jest mierzyć się z wykreowanymi przez organ władzy publicznej wyzwaniami. W związku z podnoszoną przez skarżącego argumentacją, strona przeciwna ma uzasadnione wątpliwości posiadania przez skarżącego legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na zarzuty skargi podano, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Komunalny, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urzęd. Woj. z 2015 r., poz. 4509) pełni funkcję zarządu dróg publicznych wszystkich kategorii na terenie miasta wynikających z ustawy o drogach publicznych, a także funkcję zarządzającego ruchem na drogach w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym na terenie miasta K. W ramach posiadanych kompetencji Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu dokonał zatwierdzenia stałej organizacji ruchu według projektu nr [...] na ul. T, K, P. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177 poz. 1729) wydanym na podstawie art. 10 ust. 12 Prawa o ruchu drogowym działania w zakresie zarządzania ruchem podejmowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, etc. Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Projekt organizacji ruchu nr [...] z dnia 30 marca 2016 r., znak: [...] opracowany został przez pracowników Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, jednostkę organizacyjną Gminy Miasto pełniącą funkcję zarządu drogi i organ zarządzający ruchem. Każdy z tych przymiotów stanowi samodzielną podstawę do opracowania i przedstawienia projektu do zatwierdzenia (§ 4 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia). § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Podnieść należy, iż ulica T, K, P ma status drogi gminnej i zgodnie z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia opinia policji nie jest wymagana, niemniej jednak Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wystąpił o taką opinię, lecz policja powołując się na przedmiotowy przepis odmówiła jej wydania. W związku z tym procedura dotycząca wprowadzenia organizacji ruchu została zachowana. Wprowadzona zmiana podyktowana była przede wszystkim stosowanie do postanowień § 8 rozporządzenia takimi okolicznościami jak: bezpieczeństwo ruchu drogowego (ust. 5 pkt 1), zgodność projektowanej organizacji ruchu z potrzebami mieszkańców (ust. 6 pkt 1). Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia § 8 ust. 5 pkt 1, że przedmiotowa organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego w tym rejonie, podano że do dnia dzisiejszego nie odnotowano jakichkolwiek zdarzeń drogowych. które by znacząco odbiegały od zdarzeń drogowych do jakich dochodzi na terenie innych ulic miasta K. Wysunięty przez skarżącego zarzut że organizacja ruchu jest niezgodna z potrzebami lokalnej społeczności uznano również za chybiony. Przedmiotowa organizacja ruchu zmieniona została wskutek próśb mieszkańców o przywrócenie uprzednio obowiązującej organizacji ruchu tj. sprzed wprowadzenia organizacji ruchu wg projektu nr [...] (projekt ten wprowadzony został wskutek postulatu skarżącego i pewnej grupy mieszkańców miasta K, również osób spoza Dzielnicy [...]), które również swoje odzwierciedlenie znalazły w opinii Rady Dzielnicy [...] wyrażonej w uchwale Nr [...] w sprawie organizacji ruchu na ul. T w K, która jest organem wyrażający wolę mieszkańców dzielnicy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia § 7 ust. 4 pkt. 1 lit. b oraz § 8 ust. 1 podniesiono, że realizowanie zadań związanych z zarządzaniem ruchem odbywa się na podstawie uznania, determinowanego wiedzą i doświadczeniem pracowników organu zarządzającego ruchem (Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu), ponadto przepisy rozporządzenia nie wymagają od organu zarządzającego ruchem sporządzania specjalistycznych ekspertyz, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się również do zarzutu naruszenia § 5 ust. 1 pkt. 1, 2 i 5 to podniesiono, że nie znajduje on uzasadnienia, organ stoi na stanowisku, że wszystkie wymogi formalne określone § 5 rozporządzenia zostały spełnione. Zarzuty skargi wskazujące na brak wyjaśnienia (uzasadnienia) wprowadzenia określonej organizacji ruchu są niezrozumiałe, gdyż akt ten nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem podobnie zresztą jak zarzuty naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które uznać należy za chybione. Mając na uwadze powyższe, zdaniem strony przeciwnej do skarżącej, w zakresie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na ul. T, K, P w K według projektu nr [...] z dnia 30 marca 2016 r., znak: [...], nie doszło do naruszenia prawa. Rekapitulując skarżący wbrew obowiązkowi wykazania indywidualnego interesu lub uprawnienia nie wykazał, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżonym aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes lub uprawnienie. Skarżący powinien był w skardze wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego jego interesu lub uprawnienia. Powinien był wykazać naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego, przy czym interes ten powinien być bezpośredni i realny a nie faktyczny. Ponadto zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez przedmiotową organizację ruchu według projektu nr [...] a na ul. T, K, P nie znajdują, zdaniem organu, uzasadnienia. W piśmie z dnia 24 czerwca 2016 r., stanowiącym polemikę skarżącego z odpowiedzią organu na jego skargę, skarżący podtrzymał żądania skargi. Sprecyzował również, że naruszenie interesu prawnego skarżącego polega na uczynieniu dostępu do drogi publicznej nieodpowiednim oraz na narażeniu na immisje w stopniu przekraczającym normy określone przepisami prawa. Nadto odniósł się do merytorycznie do stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zarządzenia i uchwały podjęte przez organy gminy i powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 2 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 814) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446). W tej sprawie zarządzenie zatwierdzające stałą organizację ruchu niewątpliwie stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie powołany art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wskazuje, że przedmiotem skargi mogą być tylko uchwały organów powiatu, to jednak w okolicznościach tej sprawy niewątpliwie zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu także może zostać zaskarżone. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu stanowi jednostkę organizacyjną powołana uchwałą Rady Miasta do wykonywania funkcji zarządu drogami publicznymi na terenie Gminy. Miasto K jest miastem na prawach powiatu, co oznacza, że obszar tej gminy nie wchodzi w skład żadnego powiatu, a organy Gminy pełnią jednocześnie funkcje organów Gminy i organów powiatu. W związku z tym Prezydent Miasta jest nie tylko organem wykonawczym Gminy, ale także pełni funkcje organu wykonawczego powiatu. Skoro więc w powiecie zadania zarządcy drogi wykonuje zarząd powiatu, to w mieście na prawach powiatu funkcje zarządcy tak dróg gminnych, jak i powiatowym pełni prezydent takiego miasta. Potwierdza to art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatwierdzanie organizacji ruchu na drodze publicznej stanowi kompetencję zarządcy drogi publicznej, która jednak może być przekazana dyrektorowi zarządu drogi publicznej. W związku z tym Sąd uznał, że gdyby nie przekazano kompetencji do zatwierdzania organizacji ruchu zarządowi dróg publicznych dla obszaru Gminy (Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu), to wówczas taką organizację w drodze zarządzenia regulowałby Prezydent Miasta (wynika to wprost z art. 20 pkt 5 ustawy o drogach publicznych) i taki akt wprost został przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – tym samym w pełni podlega procedurze zaskarżenia także zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu obejmującego organizację ruchu na drodze publicznej. Zarządzenie to zostało bowiem wydane w istocie z upoważnienia Prezydenta Miasta przekazującego kompetencje dyrektorowi zarządu stosownie do art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z powołanym już art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunkiem skutecznego wniesienia skargi na zarządzenie jest wykazanie przez skarżącego, że dane zarządzenie naruszyło jego interes prawny. Mając na uwadze treść tego przepisu stwierdzić należy, że przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej czyli, czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. W ocenie Sądu zatwierdzone zarządzeniem (mimo braku takiej nazwy tego aktu) stała organizacja ruchu według projektu nr [...] na ul. T, K, P nie naruszyła interesu prawnego skarżącego. Przyjęta w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konstrukcja określa legitymację strony skarżącej. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 K.p.a.) uprawnionym, do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Ze sformułowania powyższego wynika, że nie jest to skarga powszechna służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego (przykładowo, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, opub. w LEX nr 80699; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt , IV SA 1486/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 994/15, opub. w LEX nr 1947803; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, opub. w LEX nr 1657653). Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. Skarżący w skardze podaje, że zaskarżone zarządzenie w sprawie stałej organizacji ruchu narusza przysługujące mu prawo własności nieruchomości przylegającej bezpośrednio do drogi publicznej objętej organizacją ruchu według projektu nr [...] na ul. T, K, P. Taka organizacja ruchu nie pozwala – jak podnosi to skarżący – na korzystanie przez niego z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przy ul. T w K zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Zaskarżone zarządzenie ograniczyło możliwość nieograniczonego dostępu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a przynajmniej ograniczyło prawo dostępu z tej działki do drogi publicznej. Chodzi przy tym o "odpowiedni" dostęp, spełniający wymagania techniczne i wymagania bezpiecznego dostępu. Jak dalej podnosi skarżący w swojej skardze, zatwierdzona stała organizacja ruchu według projektu nr 10638a stwarza zagrożenie dla bezpiecznego wyjścia (wejścia) i wjazdu (wyjazdu), czym uczyniono dostęp do drogi publicznej nieodpowiednim lub utrudnionym. Istniejąca droga publiczna stanowiąca ul. T nie spełnia standardów technicznych drogi publicznej dwukierunkowej. Dwukierunkowy ruch na tej drodze spowoduje emisję hałasu do środowiska, przy czym ta emisja przekroczy dopuszczalne normy. W piśmie skarżącego z dnia 24 czerwca 2016 r. skarżący podtrzymał argumentację dotyczącą naruszenia jego interesu prawnego wskazując na uczynienie dostępu do jego działki z drogi publicznej na nieodpowiednim poziomie oraz na narażenie na immisje w stopniu przekraczającym normy określone przepisami prawa. Zawarł także polemikę ze stanowiskiem organu, jakoby naruszenie interesu prawnego musiałoby mieć charakter realny, aktualny, rzeczywisty i bezpośredni, skoro takich warunków nie stawia ustawa samorządowa. Sąd oceniając zaistnienie przesłanki naruszenia interesu prawnego skarżącego uznał, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, ani też z powołanej przez skarżącego argumentacji nie wynika, aby ten interes prawny został zaskarżonym zarządzeniem naruszony. Niezasadne skarżący wywodzi naruszenie swojego interesu prawnego z art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672). Ten artykuł nie określa dopuszczalnego poziomu hałasu. Na podstawie art. 113 Prawa ochrony środowiska Minister Środowiska rozporządzeniem z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109) określił dopuszczalne poziomy hałasu, które jednak nie zależą od tego, czy generowane są przez ruch pojazdów na drodze publicznej jednokierunkowej czy dwukierunkowej tej samej kategorii. Tym samym obowiązujący system prawny nie zawiera regulacji określającej poziom hałasu w zależności od zmiany kierunków ruchu (z drogi jednokierunkowej na dwukierunkową). Nie może stanowić naruszenia interesu prawnego skarżącego sam stan techniczny drogi publicznej, do terenu której skarżący nie posiada żadnego tytułu prawnego. Takim prawem nie jest w szczególności prawo do poruszania się po drodze publicznej. Każdy ma bowiem prawo poruszać się do drodze publicznej, niezależnie od jej stanu technicznego, chyba że zarządca drogi wprowadzi np. ograniczenia w poruszaniu się na takiej drodze. Sąd dokonując wnikliwej oceny zaskarżonego zarządzenia pod kątem istnienia naruszenia interesu prawnego skarżącego wskazuje, że zaskarżone zarządzenie dokonujące zmiany organizacji ruchu w żadnej mierze nie ingeruje w dotychczasowe możliwości skomunikowania działki skarżącego z ul. T. Zaskarżonym zarządzeniem nie wprowadzono żadnych ograniczeń w komunikacji skarżącego z drogą publiczną. Zaskarżone zarządzenie zmieniło tylko ruch na ul. T (i nie tylko) z jednokierunkowego na dwukierunkowy. Co najwyżej w sensie faktycznym wyjeżdżając ze swojej nieruchomości (działki nr [...]) na ul. T lub zjeżdżając z tej ulicy na swoją działkę skarżący winien wykazać się większą ostrożnością z uwagi na zmianę kierunków ruchu pojazdów. Żaden jednak przepis prawa nie gwarantuje właścicielowi nieruchomości położonej bezpośrednio przy drodze publicznej, że taka droga publiczna będzie miała tylko jeden kierunek ruchu. To zarządca drogi publicznej decyduje, w jaki sposób dopuścić ruch na danej drodze, w tym ile będzie na drodze publicznej kierunków ruchu. Sąd nie uznał za zasadne i te zarzuty skarżącego, w których podnosi on ograniczenie w możliwości należytego korzystania ze swojej nieruchomości w związku ze zmianą ruchu na drodze publicznej z ruchu jednokierunkowej na ruch dwukierunkowy. Ani ze skargi, ani z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób zmiana kierunków ruchu na drodze publicznej spowodowałaby zmianę zasad korzystania skarżącego ze swojej nieruchomości. Tym samym należy uznać, że nietrafnie skarżący wywodzi naruszenie swojego interesu prawnego wynikającego z naruszenia prawa własności chronionego art. 140 K.c. oraz naruszenia art. 112 -113 Prawa ochrony środowiska. Zaskarżone zarządzenie nie narusza ani art. 140 K.c. w stosunku do prawa własności przysługującego skarżącemu, ani art. 112 -113 Prawa ochrony środowiska. Skoro, zatem w skardze nie wykazano, że zaskarżone zarządzenie narusza konkretny, aktualny i realny interes prawny lub uprawnienie skarżącego który wniósł skargę, należało ją odrzucić jako pochodzącą od nieuprawnionego podmiotu. Oznacza to, że Sąd nie rozpatrywał kwestii zgodności zaskarżonego zarządzenia z obowiązującymi przepisami prawa. Dopiero wykazanie przez skarżącego naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. który stanowi, że jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd odrzuca skargę - orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.