III SA/Kr 803/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej A. G. – W. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, postanawia: oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu na adres jego pełnomocnika w dniu 4 lutego 2015 r. (dowód doręczenia – k. 56). Pismem z dnia 7 lipca 2015 r. skarżący złożył osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W wykonaniu zarządzenia z dnia 16 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez wniesienie tej skargi kasacyjnej – w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 lipca 2015 r. (dowód doręczenia w aktach). Z kolei przedmiotowa skarga kasacyjna, nadana w placówce operatora pocztowego "InPost" wpłynęła do Sądu w dniu 5 sierpnia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący uzupełnił braki formalne wniosku o przywrócenie terminu już po terminie, tj. po 3 sierpnia 2015 r. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 sierpnia 2015 r. W dniu 28 sierpnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W jego uzasadnieniu podał, że pełnomocnik skarżącego "dokonując analizy wagi naruszonych przez siebie obowiązków (przesyłka zawierająca skargę kasacyjną została oddana w placówce pocztowej InPost pośród innych przesyłek skierowanych do sądów powszechnych), skutków zaistniałego uchybienia (przesyłka nadana w placówce Poczty Polskiej S.A. trafiłaby do tut. Sądu zapewne w tym samym terminie, tj. w dniu 5 sierpnia 2015 r., w którym to terminie trafiła do Sądu przesyłka nadana za pośrednictwem InPost), śmie twierdzić, iż obarczanie skarżącego winą za nieumyślną omyłkę wyznaczonego pełnomocnika z urzędu wydaje się być nazbyt rygorystyczne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Sąd uznał, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z zachowaniem terminu do jego złożenia wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. Choć autor wniosku, będący profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym, nie wskazał wprost na dochowanie tego terminu to jednak stanowisko takie uzasadniają okoliczności sprawy: o niedochowaniu terminu skarżący dowiedział się bowiem w dniu 24 sierpnia 2015 r. (doręczono wówczas odpis zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania), a wniosek o przywrócenie terminu złożono zaledwie cztery dni później (28 sierpnia 2015 r.). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (zob. postanowienia NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I FZ 394/14, z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I GZ 498/14). Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (zob. postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 523/14; LEX nr 1530539). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że do uchybienia terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doszło bez jego winy. Pełnomocnik skarżącego, wykonujący zawód radcy prawnego nie dochował bowiem należytej staranności w prowadzeniu spraw osoby, którą reprezentuje. Od wykwalifikowanego prawnika zajmującego się zastępstwem procesowym należy bowiem oczekiwać wiedzy o zasadach obowiązujących przy składaniu pism procesowych za pośrednictwem operatora pocztowego. Informacje w tym zakresie można łatwo pozyskać analizując treść dwóch zaledwie przepisów obowiązujących ustaw. Natomiast fakt, że pełnomocnik skarżącego uzasadnia uchybienie terminu tym, że nadał pismo procesowe do sądu administracyjnego "pośród innych przesyłek skierowanych do sądów powszechnych" świadczy wyłącznie o stosunku tego radcy prawnego do swoich obowiązków jako pełnomocnika ustanowionego dla strony korzystającej z prawa pomocy. Wobec powyższego, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.