III SA/Kr 811/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Uzasadnienie: Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia 11 grudnia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę A sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. (słownie osiem tysięcy złotych) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Podał organ, że w dniu 11 grudnia 2015 r. w K przy ul. B przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Renault o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. S. Kontrolowany pojazd był oznakowany w sposób przewidziany dla taksówki. Kierujący został poddany kontroli po wykonaniu usługi transportu drogowego taksówką z placu M w K na ul. B w K. Zarówno przewożeni pasażerowie: K. P. i B. Z., jak i kierujący przesłuchani w charakterze świadka zeznali, że usługa przewozu została zamówiona telefonicznie, a za wykonaną usługę została pobrana należność w kwocie 13 zł. Do kontroli kierujący okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką uprawniającą do wykonywania przewozu osób taksówka na terenie gminy Z. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. A Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie oraz przesłuchanie świadków i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Ewentualnie, z uwagi na naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 i art. 81 kpa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Podniosła strona, że świadkowie przesłuchiwani byli jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, a strona nie miała możliwości zadawania pytań świadkom i nie została poinformowana o przeprowadzanej czynności dowodowej, co stanowi naruszenie art. 79 § 1 i 2 kpa. Nadto podniesiono, że organ I instancji naruszył art. 10 § 1 kpa, ponieważ strona została pozbawiona prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzją z dnia 1 kwietnia 2016 r. ([...]), na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 4 pkt 22, art. 5 b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, co następuje: W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z art. Ip. 1.1 załącznika nr 3 ww. ustawy, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonuje się nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. W ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że w dniu kontroli w chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący K. S. w imieniu strony przewoził dwójkę pasażerów z placu M w K na ul. B w K bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na tym obszarze. Strona w chwili kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] na terenie gminy Z (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka, kopia wypisu z licencji nr [...] - w aktach sprawy). Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Uprawnienia osoby, której udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką są ściśle określone w licencji i dotyczą konkretnego pojazdu i konkretnego obszaru. Wykonywania transportu drogowego na obszarze niewymienionym w licencji jest transportem wykonywanym bez wymaganej licencji. Ustawa wyjątkowo dopuszcza możliwość wykonywania przewozu poza obszarem wskazanym w licencji. Jednak jest to przewóz wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym). Ten wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na klienta na innym obszarze, niż określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją. Taka interpretacja przepisu prowadziłaby do obejścia przepisów i wykonywania stale przewozów poza obszarem wskazanym w licencji. Przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym pozwala na wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, ale w konkretnych przypadkach. Przewóz musi zaczynać się na obszarze określonym w licencji, a kończyć się poza tym obszarem, bądź też zaczynać się poza obszarem określonym w licencji i kończyć na obszarze określonym w licencji. Tym samym usługa przewozowa musi być realizowana na terenie dwóch obszarów. Ponadto należy wskazać, że wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji jest możliwe tylko, gdy jest on wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W niniejszej sprawie kierującego K. S. wykonującego przewóz osób taksówką w imieniu strony zatrzymano do kontroli przy ul. B w K. Kontrolowany pojazd był oznakowany jako taksówka. Na dachu pojazdu było umieszczone urządzenie techniczne z napisem "TAXI". Na bokach pojazdu znajdowały się napisy "[...]" z numerem telefonu "[...]" oraz nalepki przedstawiające symbol [...]. Pojazd był wyposażony w kasę fiskalną i taksometr posiadający ważne świadectwo legalizacji. Kierujący został zatrzymany w chwili zakończenia przewozu dwójki pasażerów przy ul. B w K. Usługę przewozu pasażerowie zamówili telefonicznie i dotyczyła przewozu z placu M w K na ul. B w K. Zatem kurs miał być w całości wykonany na terenie K. Tymczasem licencja nr [...] okazana do kontroli przez kierującego uprawniała stronę do wykonywania transportu drogowego taksówką tylko na terenie gminy Z. W rozpatrywanym przypadku strona mogłaby wykonywać transport drogowy zgodnie z treścią powołanego przepisu, gdyby początek kursu bądź jego koniec miały miejsce na terenie gminy Z (por. VI SA/Wa 2042/12). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że kontrolujący nie miał obowiązku informowania strony o przesłuchaniu kierującego K. S. i świadków K. P. i B. Z., ani przesłuchiwania ich z udziałem strony, gdyż taki sposób przeprowadzenia tego dowodu przewiduje art. 73 ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym. Ponadto w zawiadomieniu z dnia 12 grudnia 2015 r., doręczonym stronie w dniu 21 grudnia 2015 r., organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz zawiadomił stronę o prawie składania wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona z przysługujących jej praw skorzystała, składając wniosek o wyznaczenie rozprawy administracyjnej i ponowne przesłuchanie świadków. Jednak strona nie wskazała jakie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy miały zostać ustalone ponownymi zeznaniami świadków. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała również, aby brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i ponowne umożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy wskazać, że zarzuty strony skarżącej zawarte w odwołaniu stanowią polemikę z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji. Odnosząc się do zarzutu miarkowania kary należy wskazać, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Organ administracji nie ma również możliwości zastosowania kar w innej wysokości, niż określają przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ są one określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Na powyższą decyzję A Sp. z o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów: - art. 10 § 1 kpa przez brak zapewnienia skarżącym czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego; - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji; - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób nienudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego; - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, przez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawę w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; - art. 107 § 3 kpa przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów, podniesionych przez skarżącego w odwołaniu; - art. 81 kpa przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na uwadze powołane wyżej kryterium legalności, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2013.1414 ze zm.), dalej u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 1). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Zgodnie z ust. 7 przepisy ust. 1,3 pkt. 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do podmiotów wymienionych w pkt. 1-7, w tym do organizatora transportu (pkt.6). Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar obejmujący 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. Zgodnie z art. 6 ust. 5 u.t.d., dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Poza sporem w sprawie jest, że poddanym w dniu 11 grudnia 2015 r. w K na ul. B kontroli samochodem osobowym marki Renault nr rej. [...] – taksówką kierował K. S., który okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Licencja ta, ważna od 13 lipca 2015 r. do 11 stycznia 2030 r. wydana przez Wójta Gminy Z na rzecz skarżącego, uprawnia do wykonywania przewozu osób taksówką o w/w numerze rejestracyjnym na terenie gminy Z. Niesporne jest także, iż kierowca wykonał w dniu kontroli kurs w K na trasie z Placu M na ul. B (gdzie został poddany kontroli bezpośrednio po zakończeniu kursu). Jest oczywiste, że K nie leży na terenie gminy Z, co oznacza, że sporny kurs został odbyty poza terenem objętym posiadaną licencją, a więc niezgodnie z tą licencją. Skarżąca nie kwestionuje także ustalenia dokonanego przez organ w toku postępowania, iż Prezydent Miasta nie udzielił jej żadnego uprawnienia przewozowego, w tym także na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Dopuszczenie w ust. 5 art. 6 u.t.d. wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar oznacza tyle, iż kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie, na obszar której udzielono licencji. Tylko w takim przypadku możliwe jest wykonanie przewozu poza obszarem gminy określonym w licencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 272/14, http://sip.lex.pl/orzeczenie 521769706). Nie ulega wątpliwości, że kurs, który zrealizował kierowca na zlecenie skarżącej rozpoczął się w K i w K został zakończony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 lp. 1.1 do u.t.d. Posiadana i okazana licencja nie uprawnia do odbywania kursów, które rozpoczynają się poza obszarem gminy Z i kończą się poza tym obszarem. W stanie faktycznym sprawy usługa była świadczona "w całości" poza obszarem określonym w licencji. W sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, bo jest uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze skarżąca spółka podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, nie kwestionując ustalonego przez organy stanu faktycznego, ani skutków prawnych wynikających z tak ustalonego stanu, w świetle treści obowiązujących przepisów u.t.d. Nie mogły one jednak odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi. Główny zarzut dotyczy nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, co spowodowało brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ustalenie stanu faktycznego sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym i dokonanie ustaleń w sposób uniemożliwiający skarżącego odniesienie się do okoliczności sprawy. Wskazać zatem należy przede wszystkim na istotną wagę i znaczenie ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli prowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego oraz na relację między przepisem art. 73 ust. 1 pkt. 4) i ust. 1a u.t.d. i art. 79 § 1 i 2 kpa. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt. 4 i ust. 1a u.t.d., w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych, a w przypadku, gdy w trakcie kontroli zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli (art. 74 u.t.d.), który stanowi dowód przeprowadzenia postępowania kontrolnego i dowód dokonanych w nim ustaleń. Protokół kontroli powinien zostać podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. Na podstawie art. 74 ust. 2 u.t.d. kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje na powagę ustaleń opisanych w protokole kontroli, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. (por. por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 156/13, z dnia 15 czerwca 2012, sygn. akt II GSK 687/11, dostępne w bazie cbois). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi III SA/Łd 356/14 (http://sip.lex.pl/orzeczenie 521679009), że protokół kontroli jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. W kontrolowanej sprawie kierowca podpisał jedynie pierwszą stronę protokołu przyczyny, co zostało odnotowane w jego treści. Nie skorzystał też z możliwości wniesienia uwag co do jego treści. Jednakże powyższa okoliczność nie umniejsza wagi tego dowodu i nie może stanowić źródła wątpliwości co do opisanych w tym protokole okoliczności i faktów. Żaden też przepis u.t.d. ani kpa nie przewiduje obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania o wymierzenie kary za naruszenie przepisów u.t.d. w sytuacji, gdy świadek ten przesłuchany był w trakcie kontroli przez upoważnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Dopuszczenie dowodu z ponownego przesłuchania takiego świadka w toku prowadzonego już postępowania administracyjnego podlega regułom wynikającym z przepisów art. 75, art. 77 i art. 78 kpa. Także przeprowadzenie rozprawy podlega regułom wynikającym z art. 89 kpa. Sąd zauważa, że skarżąca wnioskując w toku postępowania w dniu 22 grudnia 2015 r. (k. 16) o "wyznaczenie" rozprawy oraz przesłuchanie świadków motywowała swój wniosek wyłącznie brakiem możliwości zadawania świadkom pytań oraz niepowiadomieniem o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków. Motywacja taka nie mogła być wystarczająca - a więc skuteczna - wobec przytoczonej wyżej treści art. 73 u.t.d. i wagi tego dowodu w kontrolowanym postępowaniu. Nie wskazała natomiast strona skarżąca w toku postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji na żadne okoliczności mające być przedmiotem dowodzenia wskazujące, iż stan faktyczny wynikający ze sporządzonego protokołu kontroli jest odmienny aniżeli wynika to z przesłuchania świadków. Nie powołała się także na inne okoliczności, które świadczyłyby o zasadności zastosowania przez organy przepisu art. 92c u.t.d., tj. nie wszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenia wszczętego postępowania. Podkreślić należy, że istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjną za naruszenie warunków lub obowiązków przewozu drogowego, o których mowa w tym przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Sama natomiast okoliczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych na podstawie sporządzonego protokołu kontroli nie uzasadniała prowadzenia ponownych dowodów z przesłuchania świadków ani przeprowadzania rozprawy. Takie przeprowadzenie postępowania nie doprowadziło - wbrew stanowisku skargi - do wadliwości zaskarżonej decyzji z powodu niewyjaśnienia lub nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego i istotnych w sprawie okoliczności. Sąd nie stwierdza także, aby dokonane przez organy ustalenia faktyczne były sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy odniósł się do istotnych zarzutów odwołania, oraz wskazał, że wobec jednoznacznych zeznań kierowcy brak jest podstaw do ich uzupełniania w drodze ponownego przesłuchania. Zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom ustanowionym w art. 107 § 1 kpa, a jej uzasadnienie odpowiada w całości regulacji wynikającej z art. 107 § 3 kpa, jest prawidłowe – tak co do wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione jak i wskazania oraz omówienia zastosowanych przez organ przepisów prawa. Wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi jako nie mających oparcia w przepisach prawa materialnego oraz przepisach postępowania, oraz braku naruszeń prawa, które należałoby brać pod uwagę z urzędu, skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.