III SA/Kr 834/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" H. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego skargę oddala. W dniu [...] 2009 r. za zgłoszeniem celnym SAD nr [...], firma "A" H. A. z K, zadeklarowała do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu jako: akcesoria do aparatów cyfrowych - obiektywy (poz. 1 SAD), lunety (poz. 2 SAD) oraz akcesoria do lunety - konwerter (poz. 3 SAD), zgłoszone na podstawie faktury handlowej. W zgłoszeniu dokonano zakwalifikowania towarów objętych: - poz. 1 - kod CN 9002.19.00 ze stawką celną 6,7%, - poz. 2 - kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%; - poz. 3 - kod CN 9005.90.00 ze stawką celną 4,2%. Łączna kwota należności celnych zadeklarowana w zgłoszeniu celnym i zaksięgowana wyniosła tj. kwotę 8.478,00 zł. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego zgodnie z art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zwanego dalej WKC, oraz częściowej rewizji celnej organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, dotyczących klasyfikacji taryfowej towaru. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie celne a następnie decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...]: 1. określił kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 349,00 zł., 2. powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu, 3. poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, od kwoty 349,00 zł za okres od dnia 2009-08-05 (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego, 4. określił jako dłużnika firmę "A" H. A. z K w oparciu o art. 201 ust.1a, ust. 3 w związku z art. 4pkt 12 WKC. W decyzji dla towarów objętych zgłoszeniem celnym organ określił także prawidłowy kod towaru (kod CN) - CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - w poz. 2 SAD i opisanego jako lunety, - w poz. 3 SAD i opisanego jako akcesoria do lunet –konwerter. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 53 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. a), c), ust. 6, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art. 217, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. z późniejszymi zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307); art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 622 ze zm.); art. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7.09.1987 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 2, str. 382) zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008r zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. WE L nr 291 z dnia 31.10.2008 r. ze zm.); Obwieszenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. (M.P. z 2006r., nr 86 poz. 880 ze zm.). Organ odrzucając prawidłowość klasyfikacji w/w towarów, dokonanej przez zgłaszającego i określając ich taryfikację do pozycji (kodu CN) 9002.11.00, oparł się na 1 i 6 regule Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiących integralną część Taryfy celnej. Organ wskazał, że towar opisany w zgłoszeniu: - w poz. 2 SAD jako lunety, który stanowił faktycznie obiektywy do aparatów fotograficznych, - w poz. 3 SAD jako konwerter, który pozwala powiększyć dwukrotnie ogniskową obiektywu zawierając układ soczewek, powinien być prawidłowo klasyfikowany do pozycji taryfy celnej - kod CN 9002 11 00 (kod TARIC 9002 11 00 90) ze stawką celną (erga omnes) w wysokości 6,7%; [pozycja 9002 11 00 obejmuje soczewki obiektywów: do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników)]. Dla tego rodzaju towaru właściwą pozycją taryfy celnej jest pozycja 9002 obejmująca: Soczewki, pryzmaty, zwierciadła i pozostałe elementy optyczne, z dowolnego materiału, oprawione, stanowiące część lub wyposażenie przyrządów lub aparatury, ale inne niż elementy tego rodzaju ze szkła nieobrobionego optycznie a nie pozycja 9005 obejmująca Lornetki, lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. W kwestii klasyfikacji towaru z poz. 1 SAD opisanego jako obiektywy, strona dokonała nieprawidłowej klasyfikacji do podpozycji 9002 19, ponieważ mając na względzie ustalenia klasyfikacyjne towar ten powinien być prawidłowo zgłoszony do podpozycji 9002 11 w tym pozycji taryfy celnej - kod CN 9002 11 00 (kod TARIC 9002 11 0090) ze stawką celną (erga omnes) w wysokości 6,7%. Mając na uwadze w szczególności zastosowanie towarów powyższa pozycja taryfy celnej jest właściwa, ponieważ taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Sumaryczna kwota należności celnych prawnie należna ogółem wynosi 8.827 zł i jest wyższa od kwoty zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym i zaksięgowanej tj. kwoty 8.478 zł, tak więc zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC. Przywołując treść art. 65 ust. 5 i 6 ustawy Prawo celne organ wskazał, że dłużnik nie udowodnił, że zaksięgowanie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, tak więc zasadnym jest naliczenie odsetek. H. A. wniósł odwołanie od decyzji. Wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania, zarzucił organowi: I. naruszenie przepisów prawa procesowego: a) art. 122 oraz art.187 i 188 ustawy Ordynacja podatkowa ("O.p.") tj. zasady prawdy obiektywnej, przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, wynikające z nieuwzględnienia wniosków strony o przeprowadzenie dowodu z oględzin towaru, w stosunku do którego organ celny zakwestionował taryfikację (lunet), b) art. 122 oraz art. 123 O.p. tj. zasady prawdy obiektywnej, oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez zastąpienie dowodu z przesłuchania świadka dowodem z treści notatki służbowej, c) art. 122, 124 oraz art. 210 § 4 O.p. tj. zasady prawdy obiektywnej oraz zasady informowania, przez m.in. brak w uzasadnieniu decyzji wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ podejmując decyzję, a w szczególności wskazania przyczyn dla których uznał za błędną klasyfikację dokonaną w zgłoszeniu celnym, ograniczając się do przedstawienia uzasadnienia dla wybranego przez siebie kodu CN; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) zawartych w rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia wg SAD [...] niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu. b) art. 221 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania tj. zaksięgowana uprzednio kwota nie była niższa od prawnie należnej. Dyrektor Izby Celnej decyzją znak [...] z dnia 13.05.2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne, art. 4 pkt 5, pkt 18; art. 6 ust. 3 i ust. 4; art. 7, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6; art. 67, art. 78; art. 201, 214 ust. 1, art. 220 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, oraz art. 1 Rozporządzenia Rady /EWG/ Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załączniki do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W ocenie organu odwoławczego klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z regułami wynikającymi z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: ORINS) - podanych w Taryfie celnej. Przedmiotem odprawy celnej wg zgłoszenia celnego w: - poz. 1 były obiektywy, jak deklaruje zgłaszający, do aparatów cyfrowych, objęte poz. faktury od 1. do 7. - sprzedawca opisał obiektywy jako: 8 mm Lens Canon, 8 mm Lens Nikon, 8 mm Lens Sony, 8 mm Lens Pentax, 85 mm F l .4 for Canon, 85 mm F l .4 for Nikon, 85 mm F l,4 for Pentax; - poz. 2 były, jak deklaruje zgłaszający, lunety, objęte pozycjami faktury od 8 do 10- sprzedawca opisał lunety jako: 500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3; na stronie internetowej producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych; - poz. 3 były, jak deklaruje zgłaszający, akcesoria do lunety - konwertery, objęte pozycją 11 faktury- sprzedawca opisał przedmiotowy towar, jako 2x Converter. Cała grupa towarów ujętych na fakturze, została określona w tym dokumencie przez eksportera i producenta, jako - wymienne obiektywy. Organ odwoławczy podniósł, że powołując się przede wszystkim na ORINS, decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru ujęte w opisie pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów taryfy celnej. Obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości tego towaru. Odnośnie towarów objętych poz. 1 zgłoszenia organ wskazał, że 8 mm obiektywy do aparatów oraz 85 mm, to obiektywy wymienne, przeznaczone do aparatów wymienionych marek producentów. Wszystkie obiektywy z tej grupy montowane mogą być zarówno do tradycyjnych aparatów fotograficznych, jak i do aparatów cyfrowych. Producent nie wyklucza możliwości stosowania w/w obiektywów do tzw. tradycyjnych aparatów fotograficznych (z odpowiednim sposobem mocowania, tak jak w aparatach cyfrowych). Różnice pomiędzy tymi rodzajami sprzętu fotograficznego polegają przede wszystkim na różnych nośnikach zapisu obrazu. Takich różnic nie ma w optyce tych urządzeń. W myśl reguły 1 ORINS, Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi w kolejności zasadami. Pozycja 9002 Taryfy celnej obejmuje soczewki, pryzmaty, zwierciadła i pozostałe elementy optyczne, z dowolnego materiału, oprawione, stanowiące część lub wyposażenie przyrządów lub aparatury, ale inne niż elementy tego rodzaju ze szkła nieobrobionego optycznie. Zatem obiektywy fotograficzne, stosowane do aparatów cyfrowych objęte są tą pozycją, a nie pozycją 8529, która obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528. Wyklucza to też treść Uwagi 1 m) do sekcji XVI taryfy celnej, zgodnie z którą sekcja ta nie obejmuje artykułów objętych działem 90. Na istotność tej Uwagi zwracają Noty Wyjaśniające do HS dot. części do aparatów objętych pozycją 8525: Z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (patrz Uwagi ogólne do sekcji XVI Not wyjaśniających), części do urządzeń objętych poz. 8525 klasyfikuje się do poz. 8529. Zatem w pierwszym rzędzie należy uwzględnić Uwagi ogólne do sekcji, a w dalszej kolejności rozważać możliwość stosowania pozycji 8529. Pozycja 9002 Taryfy celnej obejmuje: - Soczewki obiektywów: 9002 11 00 - - Do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników 9002 19 00 - - Do pozostałych 9002 20 00 - Filtry 9002 90 00 - Pozostałe. Kod CN 9002.11.00 obejmuje, więc m.in. obiektywy fotograficzne do aparatów fotograficznych. Obiektywy przeznaczone są do celów fotograficznych, realizowanych również przez aparaty cyfrowe. Obiektywy przeznaczone do innych urządzeń i aparatury, a więc do innych celów niż fotografia, klasyfikowane są do kodu CN 9002.19.00. Obiektywy montowane w aparatach cyfrowych służą do wykonywania fotografii. Aparaty cyfrowe są aparatami fotograficznymi, które jedynie ze względu na rodzaj nośnika zapisywanych obrazów (zdjęć), zostały ujęte w nomenklaturze scalonej (w taryfie celnej) w pozycji 8525.80.30. Do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Obiektywy fotograficzne, które mogą być wykorzystywane zarówno w konwencjonalnych aparatach fotograficznych, jak i w aparatach cyfrowych mają ten sam cel - skupienie obrazu na nośniku światłoczułym oraz nastawienie do zmiany ilości światła wpadającego do wnętrza aparatu. Zatem obiektywy 8 mm i 85 mm, jako przeznaczone do wykonywania fotografii, wykorzystywane w połączeniu z aparatami cyfrowymi, są objęte kodem CN 9002.11.00. Deklarowany przez zgłaszającego kod CN 9002.19.00 nie jest kodem prawidłowym. Taka sama budowa obiektywów do tradycyjnych aparatów fotograficznych, jak i do aparatów cyfrowych oraz spełniane funkcje (skupienie obrazu na nośniku światłoczułym), wykluczają możliwość klasyfikacji takiego towaru do dwóch różnych pozycji taryfowych. Należy uwzględnić przeznaczenie przedmiotowych obiektywów - do celów fotograficznych. Nie można abstrahować od budowy obiektywu, sposobu działania i celu wykorzystania, jakim jest fotografowanie. Czynności tej, tylko z tego względu, że jest to aparat cyfrowy zaopatrzony w obiektyw do takiego aparatu, nie można nazwać inaczej niż fotografowanie. Przedmiotowe obiektywy nadają się zarówno do "tradycyjnych" aparatów fotograficznych, jak i do aparatów cyfrowych. Wobec tego obiektywy objęte poz. 1 SAD są obiektywami fotograficznymi do aparatów fotograficznych i winny być objęte kodem CN 9002.11.00 ze stawką celną 6,7%, zgodnie z regułą 1 i 6 ORINS. Organ wyjaśnił, że tak jak w przypadku ORINS, które stosuje się w kolejności ich chronologicznego układu, taka sama zasada stosowania odnosi się do stosowania Uwag do sekcji i działów Taryfy celnej. Kolejność ta ma istotne znaczenie dla klasyfikacji towarów, redukuje, bowiem możliwość pozornego klasyfikowania tego samego towaru do dwóch różnych pozycji. Tak też jest w przypadku Uwag do sekcji XVI Taryfy celnej. Uwaga 1 m) do sekcji XVI Taryfy celnej informuje, że sekcja ta nie obejmuje artykułów objętych działem 90. Zatem stosowanie Uwagi 2 do sekcji nie wchodzi w rachubę w stosunku do towarów, które wykluczone zostały z sekcji XVI, tym bardziej, że Uwaga 2 nakazuje w pierwszym rzędzie uwzględnienie treści Uwagi 1. Zatem mając na uwadze treść Uwagi 1 m) należy uwzględnić w toku klasyfikacji taryfowej towary objęte działem 90, który obejmuje m.in. przyrządy i aparaturę optyczną, fotograficzną (również z zastosowaniem ORINS). Do tego działu odsyła właśnie Uwaga 1 m) do sekcji XVI. Dopiero wtedy, gdy w grę nie wchodzą towary wykluczone z sekcji XVI Uwaga 1 a) do q), mogą być brane pod uwagę kolejne Uwagi do sekcji XVI, w tym Uwaga 2 b). Towary objęte zgłoszeniem celnym są niewątpliwie przede wszystkim przyrządami optycznymi, zatem winny być, zgodnie z Uwagą 1 m) do sekcji XVI klasyfikowane w dziale 90 Taryfy celnej. Sięganie do kolejnych reguł ORINS, jak wnosi strona, tj. do reguły 3 a) lub 3 c) ORINS, aby prawidłowo sklasyfikować towar do konkretnego kodu CN, nie jest konieczne, gdyż klasyfikacji towarów będących przedmiotem postępowania można dokonać na podstawie reguły 1 ORINS. Zastosowana reguła 6 ORINS ma jedynie charakter techniczny (porządkowy) i informuje, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Zatem w tym przypadku niezastosowanie wnioskowanych reguł 3 a) i 3 b) ORINS nie spowodowało naruszenia reguł 1 i 6 ORINS. Towar ujęty w poz. 2 zgłoszenia celnego został opisany przez zgłaszającego jako lunety, do których zadeklarowany został kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%. Producent określił te towary symbolami: 500 mm ED Preset F 8.0; 500 mm Preset F 8.0 oraz 500 mm Mirror F 6.3. Na stronie internetowej, producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych. Firma "A" H. A., w swoim sklepie internetowym C, oferuje w/w towary, jako teleobiektywy skonstruowane specjalnie do ekstremalnych zbliżeń, doskonale sprawdzające się w fotografii przyrodniczej, astronomii, fotografii szpiegowskiej. Jak wynika z dokumentacji technicznej opublikowanej na stronie internetowej producenta towar opisany jako 500 mm ED Preset10 F 8.0 to teleobiektyw. Zwrócić należy na sposób mocowania, połączenia z aparatem. Teleobiektyw nie posiada mocowania przystosowanego do bezpośredniego połączenia z aparatem fotograficznym. Cechą tego obiektywu jest uniwersalne mocowanie tzw. T2 pozwalające zamocować go do wszystkich typów aparatów po zastosowaniu odpowiedniego adaptera (złącza) T2. Dzięki takiemu rozwiązaniu teleobiektyw może być mocowany do wielu typów aparatów (o różnych systemach mocowania). Zatem połączenie teleobiektywu z korpusem aparatu nie wymaga dokonywania wcześniejszych przeróbek obiektywu, jak utrzymuje strona w odwołaniu. Również towar opisany jako 500 mm ED F 8.0 to teleobiektyw. Jest to obiektyw różniący się od opisanego wcześniej tym, iż posiada stałą przesłonę F 8.0. W konstrukcji obiektywu brak pierścienia do ustawiania (zmiany) przesłony. Oba typy obiektywów są określone w dokumentacji technicznej producenta, jako teleobiektywy, a na fakturze handlowej i na stronie internetowej wymienione są w grupie obiektywów wymiennych. Producent informując o rodzaju mocowania wskazuje na stosowanie obiektywów w konkretnych aparatach tj. Canon, Nikon, Minolta, Sony, Pentax, Olympus, Contax. Konstrukcja w/w obiektywów spełnia wymogi obiektywów wykorzystywanych w fotografii wymagającej "ekstremalnych zbliżeń". Wszelkie stosowane w tym zakresie nazewnictwo jest czysto umowne i zdarza się, iż ten sam przyrząd może być różnie nazywany, co jednak nie przesądza o jego klasyfikacji taryfowej. Producent nie wyposażył tego sprzętu w typowy element lunet, jakim jest okular, przez który można oglądać utworzony obraz. Również firma "A" H. A., w sklepie internetowym nie oferuje tego sprzętu wyposażonego w okular; okulary do lunet nie są także oferowane, jako części lunet. Strona podnosi, że posiadanie okularu nie jest cechą konstytutywną uznania przyrządu za lunetę, co, jak wywodzi, wynika z Not Wyjaśniających do HS (do pozycji 9005) odnoszących się do np. refraktora (czyli lunety soczewkowej) astronomicznego. Organ odwoławczy zaznaczył, że tylko (a nie "na przykład", jak utrzymuje strona) w przypadku refraktora astronomicznego (lunety astronomicznej) Noty Wyjaśniające do HS (pozycja 9005) informują, iż taki przyrząd optyczny nie jest wyposażony w montowany okular, ponieważ mógłby powodować spadek natężenia światła. Powodowałoby to zakłócenia i pogorszenie warunków obserwacji. Zatem nie można odnosić tego wyjątku do pozostałych (innych) lunet. Należy także zwrócić uwagę na stosowanie oznakowania sprzętu optycznego. W danych technicznych teleobiektywów 500 mm ED F 8.0 wskazano podstawowe parametry mające istotne znaczenie dla ich wyboru i zastosowania w fotografii (np. długość ogniskowej, jasność obiektywu, przesłona itp.). Takimi danymi nie opatruje się lunet, które zasadniczo przeznaczone są do obserwacji przyrodniczych, astronomicznych. Towar opisany jako 500 mm Mirror F6.3 to obiektyw lustrzany. Zdaniem strony, przyrząd ten posiada konstrukcję, która nie jest w ogóle oparta na soczewkach co ma świadczyć o błędnej klasyfikacji towaru, dokonanej przez organ do podpozycji obejmującej soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych. Strona nie wskazuje na jakich przesłankach opiera swoją wiedzę. Jako wyspecjalizowany podmiot zajmujący się obrotem sprzętem fotograficznym, również jako wyłączny przedstawiciel na Polskę wyrobów firmy B LTD., nie powinien udzielać błędnych informacji. Trudno zrozumieć, jakimi intencjami kieruje się strona błędnie informując w odwołaniu o konstrukcji tego obiektywu. Jak wynika z dokumentacji technicznej przedmiotowego obiektywu, dostępnej na stronie internetowej producenta, przyrząd ten posiada siedmioelementową konstrukcję optyczną w 6 grupach. Zgodnie z rysunkiem technicznym (schematem), ten przyrząd optyczny zawiera w swej konstrukcji kilka soczewek. Fakt ten jest wskazuje na posługiwanie się przez stronę błędnymi informacjami. Według strony internetowej producenta obiektyw lustrzany- jest to rodzaj konstrukcji teleobiektywów, w którym poza soczewkami stosuje się również lustra paraboliczne. Dzięki takiej konstrukcji zmniejsza się długość obudowy, a rośnie jej średnica. Producent określa przedmiotowy obiektyw, również w dokumentacji technicznej jako obiektyw lustrzany. Obiektyw 500 mm Mirror F6.3 posiada, tak jak wcześniej opisane teleobiektywy, uniwersalny dla tego typu sprzętu gwint mocowania M42 x P=0.75 umożliwiający mocowanie tego samego obiektywu w różnych typach aparatów fotograficznych (posiadających odmienne systemy mocowania typu bagnet) za pomocą odpowiedniego adaptera T2. Zatem kwestia mocowania tego i w/w obiektywów do korpusów aparatów przez adapter T2, nie powoduje zmiany ich zasadniczej konstrukcji optycznej ani przeznaczenia. Obecność, albo brak obecności układu auto-fokus w obiektywie nie jest wyróżnikiem, czy dany przyrząd optyczny jest, czy nie jest obiektywem. To nie układ auto-fokus przesądza o klasyfikacji towaru. Ani brzmienie pozycji 9002.11.00, ani Noty Wyjaśniające do HS do pozycji 9002 15 nie wymagają instalacji takiego układu do obiektywu, aby był objęty tą pozycją. Mając na uwadze określone wyżej obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanych towarów (obiektywów), oraz reguły 1 i 6 ORINS, przedmiotowe obiektywy winny być klasyfikowane do kodu CN 9002.11.00, który obejmuje soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników. Natomiast deklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN 9005.80.00 obejmuje pozostałe przyrządy (nie będące lornetkami) z grupy: lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Z tego względu zarzut błędnej klasyfikacji przedmiotowych obiektów dokonanej przez organ celny, określanych przez stronę jako lunety, jest nieuzasadniony. Towar ujęty w poz. 3 zgłoszenia celnego został opisany przez zgłaszającego jako akcesoria do lunety - konwerter, do których zadeklarowany został kod CN 9005.90.00 ze stawką celną 4,2%. Przedmiotowa pozycja obejmuje części i akcesoria (włączając mocowania) do grupy towarów określonych w pozycji 9005 - Lornetki, lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Przedmiotowy towar został opisany na fakturze handlowej, jako 2x konwerter. Konwerter to zespół soczewek (w obudowie) mocowany pomiędzy aparatem fotograficznym (cyfrowym) a obiektywem w celu powiększenia centralnej części obrazu dawanego przez obiektyw. Jak wynika z informacji na stronie internetowej producenta, telekonwerter x2 pozwala na dwukrotne zwiększenie ogniskowej obiektywu. Soczewki zastosowane w konwerterze wykonane są z najwyższej jakości szkła optycznego. Posiada mocowanie typu T2, można więc stosować go do wszystkich obiektywów z tego rodzaju gwintem. Zastosowanie konwertera powoduje również dwukrotną utratę światła w obiektywie. Mając na uwadze treść pozycji 9002, która obejmuje soczewki, pryzmaty, zwierciadła i pozostałe elementy optyczne, z dowolnego materiału, oprawione, stanowiące część lub wyposażenie przyrządów lub aparatury, ale inne niż elementy tego rodzaju szkła nieobrobionego optycznie, nie sposób jej nie uwzględnić w klasyfikacji tego towaru. Tym bardziej, iż już 1 reguła ORINS wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią po wyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi w kolejności zasadami. Zatem nie można, jak chce strona, nie stosować tej reguły ORINS i nie uznać, że towar to zespół soczewek we wspólnej oprawie. Taki zespół Nomenklatura Scalona klasyfikuje w pozycji 9002. Należy także przypomnieć informację na temat przedmiotowego konwertera zamieszczoną przez producenta, w której zwrócono uwagę na zastosowanie tego sprzętu optycznego - do wszystkich obiektywów z tego rodzaju gwintem - i na jego funkcję - zwiększenie ogniskowej obiektywu. Zatem i konstrukcja konwertera i jego przeznaczenie zostały jednoznacznie zdefiniowane i nie pozostawiają wątpliwości. Przyrząd optyczny, jakim jest konwerter, posiada z jednej strony mocowanie typ T2, co oznacza, że może współpracować z innymi przyrządami optycznymi wyposażonymi w gwint o wymiarach M42 x P=0.75, w tym z obiektywami objętymi poz. 2 SAD, z drugiej strony mocowanie typu bagnet, przystosowane do konkretnego typu mocowania aparatu. Z tych względów nie można uznać, jak utrzymuje strona, iż konwertery stanowią części czy akcesoria do lunet ze względu na rodzaj zastosowanego w nich mocowania, bowiem ze względu na uniwersalny typ mocowania T2, to konwerter jest dobierany do konkretnego modelu aparatu i stosowanego w nim mocowania typu bagnet, a nie do obiektywów o gwincie M42 x P=0.75, stosowanym w wielu rodzajach przyrządów optycznych. Konwertery wykorzystywane są w celu zwiększenia ogniskowej obiektywu i tym samym uzyskania powiększenia (przybliżenia) obrazu fotografowanego obiektu. Z tego też względu, mając na uwadze regułę 1 i 6 ORINS, przedmiotowe konwertery winny być objęte pozycją (kodem CN) 9002.11.00 obejmującą, zgodnie z Taryfą celną, soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników. Wobec powyższego zarzut błędnej klasyfikacji konwerterów do kodu CN 9002.11.00, jest nieuzasadniony. Klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym, do kodu CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) spowodowała zastosowanie do w/w towaru (wg Taryfy celnej), stawki celnej 6,7%, oraz określenie przez organ I instancji, kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 349,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w zaskarżonej decyzji w wysokości 8.827,00 zł. jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 8.478,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A., został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 i art. 221 WKC również nie znajduje uzasadnienia. Organ odwoławczy uznał za nietrafne zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Wskazał, że strona zarzuca organowi I instancji naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej przez nie odniesienie się do wniosku o przeprowadzenie oględzin towaru, którego klasyfikacja była sporna. W pismach z dnia 8.09.2009 oraz 5.10.2009 kierowanych do organu, strona "zapraszała" przedstawicieli organu celnego do siedziby podmiotu w celu przeprowadzenia próby podłączenia "lunety" do jakiegokolwiek wybranego przez przedstawicieli organu, modelu aparatu lub kamery. Zdaniem strony "zaproszenie" winno zostać potraktowane, jako żądanie przeprowadzenia dowodu (oględzin), o którym mowa w art. 188 Ordynacji podatkowej, a przedmiotem tego dowodu miała być okoliczność, że importowany towar jest lunetą, a nie obiektywem fotograficznym. Okoliczność ta miała, zdaniem strony, znaczenie dla sprawy i nie została udowodniony innym dowodem. Jeżeli organ celny uznał, że te okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy, powinien wydać postanowienie o odmowie przeprowadzenia tego dowodu. Organ celny nie odniósł się do tego żądania. Ponadto organ I instancji naruszył art. 187 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało błędną klasyfikację taryfową towaru, jako obiektywów do aparatów fotograficznych. Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji nie kwestionował sposobu mocowania jaki występował w przyrządach optycznych objętych poz. 2 SAD, opisanych jako "lunety", ani sposobu połączenia z korpusem aparatu. Zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy w postaci wydruków kart produktów ze stron internetowych, nie pozostawiał wątpliwości co do zastosowanego typu mocowania T2 w tych przyrządach, (które określone zostały w tych materiałach, jako obiektywy, a nie lunety) oraz, że do ich połączenia z aparatem wymagany jest określonego typu adapter T2. Co prawda wydruki dotyczyły kart produktów podobnych, jednak kwestia stosowanego mocowania typu T2, nie była poddawana w wątpliwość. "Zaproszenie" przedstawicieli organu celnego do siedziby firmy, kierowane było, jak wskazała strona, w przypadku wątpliwości organu, czy przyrządy objęte poz. 2 SAD można przymocować bezpośrednio do dowolnie wybranego aparatu, czy też nie. Jak już wskazano, takich wątpliwości nie było. Zatem trudno uznać tzw. "zaproszenie" jako wniosek, czy żądanie przeprowadzenia dowodu (oględzin) towaru. Tym bardziej, że sposób mocowania obiektywu do aparatu, nie jest okolicznością, która przesądza o klasyfikacji towaru. Jeżeli strona mimo to stała na stanowisku, że przeprowadzenie takiego dowodu jest w jej przekonaniu istotne i wskazane, winna jednoznacznie sformułować takie żądanie, do którego powinien odnieść się organ celny. Zatem w tym zakresie nie można uznać zarzutu naruszenia w/w przepisów Ordynacji podatkowej za zasadne. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej stwierdził, że organ I instancji zebrał, (dotyczy to towarów z poz. 2 SAD, określanych przez Stronę, jako "lunety"), materiał dowodowy w postaci wydruków kart produktów ze stron internetowych. Zawierają one podstawowe informacje o opisanych w nich przyrządach. Odnoszą się one jednak do produktów podobnych, a nie takich samych jak będące przedmiotem importu. Organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego wskazującego (wyjaśniającego) na różnice pomiędzy towarem podobnym, a zgłoszonym do odprawy celnej. Brak w materiale dowodowym dokumentacji technicznej spornych towarów narusza art. 187 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe uzupełniające postępowanie dowodowe, w którym zebrał wskazaną wyżej, dokumentację techniczną producenta, dotyczącą przyrządów (obiektywów) oznaczonych symbolami: 500 mm ED Preset F 8.0; 500 mm Preset F 8.0 oraz 500 mm Mirror F 6.3. Z dokumentacji tej wynika, że wymienione produkty nie wymagają jakiejkolwiek modyfikacji, aby mogły być używane zgodnie z ich przeznaczeniem, tj. w celach fotograficznych, do współpracy z aparatami przez zastosowanie odpowiednich adapterów T2. Uzupełniony materiał dowodowy potwierdził prawidłowość klasyfikacji taryfowej towaru dokonanej przez organ I instancji. Wskazana w decyzji organu I instancji Wiążąca Informacja Taryfowa WIT nr [...], nie jest przepisem prawa i nie stanowiła podstawy do zmiany klasyfikacji taryfowej w/w produktów, powołana została jedynie dla potwierdzenia prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Strona zarzuciła, że niedopuszczalne jest zastępowanie dowodu, jakim jest przesłuchanie świadka na daną okoliczność dowodem z treści notatki służbowej, jaką sporządził funkcjonariusz celny, który przeprowadzał rewizję towarów. W związku z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu przesłuchania świadka, funkcjonariusza celnego, naruszone zostało prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu - nie mogła być obecna przy takim przesłuchaniu, zadawać pytań świadkowi oraz składać wyjaśnień. Ponadto notatka służbowa nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 Ordynacji podatkowej przykładowo wskazuje określone dowody spośród otwartego katalogu środków dowodowych. W sprawie wynik przeprowadzonej częściowej rewizji towaru został zamieszczony w zgłoszeniu celnym, w raporcie weryfikacji zgłoszenia celnego, który stanowi załącznik do zgłoszenia. Zatem żadne nowe czynności w tym zakresie nie były wykonywane. Zwrócenie się do funkcjonariusza celnego dokonującego rewizji celnej o złożenie pisemnych wyjaśnień nie narusza w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej. Wyjaśnienia złożone w formie notatki służbowej potwierdziły w zasadzie stanowisko strony, wyrażane w piśmie z dnia 8.09.2009 r., że towar - obiektyw lustrzany 500 mm Mir-ror F6.3 zaopatrzony jest w gwint, dzięki któremu istnieje możliwość dokręcenia adaptera do obiektywu, a dopiero następnie całości do aparatu. Zatem nie zaistniała konieczność posłużenia się szczególnym środkiem dowodowym, jakim jest przesłuchanie świadka. W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej organ celny, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego podejmuje wszelkie niezbędne działania. Ustawodawca zastrzegł więc, iż podejmowane być powinny jedynie działania niezbędne, a takiego charakteru przesłuchanie (funkcjonariusza) w charakterze świadka w sprawie, nie posiadało. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu miałoby miejsce w przypadku, gdyby strona nie została zawiadomiona o przeprowadzeniu dowodu, jakim jest przesłuchanie świadka. Jednak taki dowód nie był przeprowadzony. Strona mogła brać i faktycznie brała udział w postępowaniu przez składanie pism i wyjaśnień. W każdym stadium postępowania miała możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, sporządzania notatek i odpisów oraz formułowania wniosków i składania pytań. Strona została również poinformowana o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zatem zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej przez ograniczenie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu jest niezasadny. Strona zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez brak wskazania, dlaczego organ celny odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oraz dowodom wskazanym przez stronę na wykazanie, że importowane towary, objęte poz. 2 i 3 SAD w rzeczywistości są zgodne z opisem na zgłoszeniu celnym. Organ celny skupił się tylko na wykazaniu prawidłowej, jego zdaniem, klasyfikacji tych towarów, nie przeprowadził natomiast analizy, dlaczego nieprawidłowa jest klasyfikacja (taryfikacja) zastosowana przez stronę. Zarzut ten ma również zastosowanie do towaru objętego pozycją 1 SAD. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy przyznał, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wskazał przyczyn, dla których dowodom przedstawionym przez stronę odmówił wiarygodności. Jest to niewątpliwie naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę do jej uchylenia. Mając jednak na uwadze, iż w wyniku przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego, w którym zebrany został materiał dowodowy pozwalający na ustalenie stanu faktycznego tj. stanu towaru z dnia przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego - na podstawie dokumentacji technicznej producenta towaru - uchylenie decyzji organu I instancji z powodu naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, prowadziłoby do wydania takiego samego rozstrzygnięcia, jak w zaskarżonej decyzji. Organ drugiej instancji, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ celny winien wskazać okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie należało przeprowadzić postępowanie dowodowe, ale nie w całości, czy w znacznej części. Uzupełniające postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania. H. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej zarzucając jej: - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez: I. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej raz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia wg SAD [...] niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu, II. błędna wykładnię art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania, III. obrazę art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie w sprawie i zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego, IV. obrazę art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez żądania zapłaty odsetek od długu celnego, pomimo, iż decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego była bezzasadna. - rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy przez: V. obrazę art. 122, 180, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich dowodów przedstawionych przez stronę, VI. obrazę art. 197 O.p. przez niepowołanie biegłego w zakresie znajomości technicznej aparatów cyfrowych, ich części i akcesoriów, podczas, gdy zakres przedmiotowy sprawy wymagał od organów celnych wiadomości specjalnych w tym zakresie. VII. obrazę art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości. I. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie podnosi, iż 8 mm obiektywy do aparatów cyfrowych mogą być stosowane również z aparatami analogowymi. Zastosowana w powyższych obiektywach matryca APS-C jest stosowana jedynie w lustrzankach cyfrowych. Jest możliwe "doczepienie" tego rodzaju obiektywów do aparatów fotograficznych, jednak wówczas nie spełniają one swojej funkcji. Organ odwoławczy podkreśla, iż producent przedmiotowych obiektywów nie wyklucza ich zastosowania do tzw. tradycyjnych aparatów fotograficznych, nie oznacza to jednak, iż takie użycie obiektywów 8 mm jest możliwe. Organ nie podaje źródła pochodzenia tej informacji i nie wiadomo czy producent dopuszcza użycie tych obiektywów z aparatami analogowymi, czy też organ wywiódł taki wniosek w związku z brakiem informacji producenta na ten temat. Skarżący podkreślił, iż o ile obiektywy 85 mm mogą być stosowane również z aparatami analogowymi, to nie jest to możliwe z obiektywami 8 mm, stosowanymi wyłącznie z aparatami cyfrowymi. Efekt zastosowania obiektywu 8 mm z aparatem analogowym opisuje organ odwoławczy: "przy zastosowaniu obiektów szerokokątnych typu "rybie oko" może dochodzić do zaciemnienia rogów kadru tzw. winietowanie (..).". Efekt ten, nie może zostać uznany przez profesjonalnych fotografów, za prawidłowe działanie obiektywu 8 mm z aparatem analogowym. Winietowanie jest uznawane za wadę obrazu/zdjęcia, a nie za walor estetyczny i pożądany ze względu na użycie przedmiotowego obiektywu z aparatem analogowym. Podkreślając brak zastosowanie obiektywów 8 mm z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi skarżący zaznaczył, iż zostały one zaprojektowane dla matrycy APS-C czyli mniejszej niż klatka filmu w aparacie analogowym. Również powoływana przez organ odwoławczy strona producenta zawiera informację, iż obiektywy 8 mm są przeznaczone do aparatów z matrycą ASP-C, czyli tylko do aparatów cyfrowych. Zatem producent przedmiotowych obiektów wyklucza ich zastosowanie z aparatami analogowymi. W związku z powyższym zdaniem skarżącego, organy obu instancji, przez błędne uznanie, że towar jest obiektywem do aparatu fotograficznego nieprawidłowo zastosowały regułę 1 i 6 ORINS. Obiektywy ośmiomilimetrowe powinny zostać zakwalifikowane jako akcesoria do aparatów cyfrowych - obiektywy z kodem CN 9002 19 00. Jest to klasyfikacja zgodna z decydującym kryterium klasyfikacji towarowej tj. obiektywnym kryterium klasyfikacji, czyli również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono dla niego właściwe. Skarżący nie zgadza się z tezą, iż aparat cyfrowy i aparat analogowy należą do zbiorczej grupy tzw. aparatów fotograficznych. Wówczas ustawodawca nie stworzyłby odrębnej pozycji w nomenklaturze celnej. Dlatego też, obiektywy do aparatów zwykłych nie mogą oznaczać jednocześnie obiektywów do aparatów cyfrowych. Klasyfikacja przedmiotowych towarów, jako obiektywy do aparatów fotograficznych jest sprzeczna z regułą 1 ORINS. Według skarżącego, można zgodzić się z poglądem, iż obiektywy, jako, że mają własną pozycję w nomenklaturze scalonej, powinny być klasyfikowane wg tej pozycji. Nie zgodził się jednak z poglądem, iż obiektywy używane wyłącznie z aparatami cyfrowymi winny być klasyfikowane wg kodu odpowiadającemu obiektywom używanym z aparatami fotograficznymi analogowymi. Takie działanie narusza regułę 3a ORINS. Zarówno kod przyjęty przez skarżącego w zgłoszeniu celnym odnośnie obiektywów 9002 19 00 oraz kod określony przez organy celne, mają wyznaczoną taką samą stawkę celną w wysokości 6,7%. Skarżący zwrócił uwagę na niekonsekwencję organów i problemy jakie to działanie, często błędne, negatywnie wpływa na interesy drobnych przedsiębiorców m.in. narażenie na wysokie koszty związane z toczącymi się postępowaniami celnymi i podatkowymi, opóźnienia związane z kontrolami. Przedmiotowe zgłoszenie SAD pod poz. 2 zawierało towar opisany jako lunety z kodem 9005 80 00 ze stawką celną 4,2%. Zdaniem organów przedmiotowy towar należy klasyfikować, również jako obiektywy do kodu CN 9002 11 00. Zdaniem skarżącego, organ przez uznanie, że towar jest obiektywem fotograficznym nieprawidłowo zastosował regułę 1 i 6 ORINS. Lunety nie są, w stanie w jakim znajdują się w chwili importu, przystosowane do współpracy z aparatem fotograficznym, nie posiadają żadnych mocowań pozwalających na przymocowanie do aparatu fotograficznego, cyfrowego czy kamer video. Sam organ odwoławczy wspomina, iż do zainstalowania przedmiotowej lunety potrzebny jest adapter tzw. T2. Skarżący podkreślił, iż tylko w takiej postaci tj. luneta + adapter T2, są oferowane przez skarżącego w sklepie internetowym, jako obiektywy. Natomiast sprowadzany towar bez adaptera T2 należy klasyfikować, jako lunety. Zatem nieprawdziwy jest zarzut, iż skarżący prowadzi sprzedaż przedmiotowych lunet jako obiektywy wymienne. Sklep internetowy prowadzi sprzedaż tego rodzaju lunet, jako obiektyw jedynie wraz z odpowiednimi adapterami. Organ odwoławczy stwierdził, iż stosowane nazewnictwo w fotografii odnoszące się do obiektywów i lunet, "jest czysto umowne i zdarza się, iż ten sam przyrząd może być różnie nazwany, co jednak nie przesądza o jego klasyfikacji taryfowej". Zatem organ odwoławczy nie jest pewien, co do materii sprawy. Jednak wszelkie wątpliwości w sprawie przyjmuje na niekorzyść skarżącego. Potwierdzeniem niepewności organów w określaniu kodów klasyfikacji taryfowej, jest to, że Naczelnik Urzędu Celnego (sygn. akt: [...]), w decyzji z dnia [...] 2010 r. adaptery T2 do lunet (odpowiadających lunetom, które są m.in. przedmiotami niniejszej skargi), zakwalifikował do kodu 9005 90 00 00, jako akcesoria do lunet - adaptery. Oznacza to, iż wg Naczelnika Urzędu Celnego w dniu [...] 2010 r. towar, opisywany jako lunety, powinien być klasyfikowany wg kodu CN 9005 odpowiadającemu klasyfikacji celnej dla lunet, podczas gdy organ odwoławczy w decyzji z 13.05.2010 r. ten sam produkt określił jako obiektywy z kodem CN 9002 11 00. Zastosowana przez organy klasyfikacja celna nie jest jednolita. Taki rozdźwięk w treści decyzji organów celnych jest niedopuszczalny. Towar pod poz. 2 to lunety, czyli przyrząd optyczny służący do powiększania odległych obrazów, składający się zasadniczo z obiektywu i okularu (luneta soczewkowa) bądź zwierciadła i okularu (teleskop zwierciadlany). Zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej do pozycji 9005, posiadanie okularu nie jest cechą konstytutywną uznania przyrządu za lunetę - np. w odniesieniu do refraktora astronomicznego. Zdaniem skarżącego, organy winny zakwalifikować przedmiotowe lunety wg reguły 1 ORINS, czyli wg nazwy pozycji taryfy celnej z kodem 9005. W przypadku gdy zgłoszony towar mógł zostać również zakwalifikowany do innej pozycji, jak np. 9002, to zastosowanie powinna znaleźć reguła 3a ORINS, zgodnie z którą jeżeli stosując regułę 2b lub z innego powodu towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w sposób następujący: a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny (określenie przedmiotowego towaru jako "lunety" jest bardziej precyzyjne niż "oprawione soczewki obiektywów", ponieważ odwołuje się do tak podkreślanego przez organ odwoławczy obiektywnego kryterium klasyfikacji towaru ujętego w opisie pozycji), bądź ostatecznie zgodnie z regułą 3c ORINS stanowiącą, że jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. Numerycznie ostatnia z dwóch rozważanych pozycji jest pozycja 9005. Organy celne określając prawidłowy kod taryfy celnej, same nie stosują się do reguł ORINS, czym naruszają zasadę pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji publicznej. Towary ujęte w poz. 3 zgłoszenia celnego zostały opisane jako akcesoria do lunety - konwerter z zadeklarowanym kodem CN 9005 90 00. Powyższy kod CN jest zgodny z kodem ustalonym przez Naczelnika Urzędu Celnego dla akcesoriów do lunet, w powoływanej decyzji z dnia [...] 2010 r. Przedmiotowe konwertery są przeznaczone do wspomagania działania lunet po zamocowaniu ich do aparatu cyfrowego, zatem stanowią akcesoria lunet. Importowany towar - "konwertery do lunet", są przystosowane do połączenia wyłącznie z lunetami, o których mowa we wcześniejszej części skargi. Nie są to zatem konwertery do obiektywów fotograficznych, a zatem zgodnie z regułą 1 ORINS winny być klasyfikowane wg kodu CN 9005 90 00, czyli: Lornetki, lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych - części i akcesoria (włączając mocowania). II. W konsekwencji naruszenia przez organ odwoławczy wyżej opisanych zasad i reguł ORINS, organ odwoławczy naruszył także art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania. W sprawie nie zostały spełnione przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Skarżący określił prawidłowo kody CN w odniesieniu do importowanych towarów obiektywów, lunet oraz konwerterów. Są to kody wyznaczone zgodnie z regułami ORINS. III. WKC przewiduje sytuacje, w których organy celne mają ograniczoną możliwość wszczęcia postępowania w zakresie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b retrospektywne zaksięgowanie kwoty długu celnego nie jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki: 1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych, 2) błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, 3) osoba zobowiązana działała w dobrej wierze, 4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Pierwsza przesłanka błędu organów celnych została spełniona już na poziomie przyjęcia błędnego zgłoszenia celnego. Późniejsze, milczenie organu tylko utwierdziło skarżącego o prawidłowości dokonanego zaksięgowania. Przedmiotowe towary były przechowywane w składzie celnym, co umożliwiało organom celnym dokładne przyjrzenie się sprowadzonym towarom. Jednak wówczas wg organów celnych kody podane w zgłoszeniu celnym były kodami prawidłowymi. Zachowanie skarżącego wypełniło także drugi i trzeci warunek odnoszący się do działania w błędzie zgłaszającego oraz jego dobrej wiary. Wg wiedzy skarżącego, nie był możliwy inny sposób zakwalifikowania zgłoszonego towaru, mimo dochowania odpowiednie staranności był to dla niego (i nadal jest) niewykrywalny błąd. Mimo przeprowadzonego postępowania w dwóch instancjach, nie zostało jednoznacznie wyjaśnione skarżącemu, dlaczego określone przez niego kody CN są błędne. Co więcej, jak już zostało podniesione w pkt. I skargi, Naczelnik Urzędu Celnego, w odniesieniu do towarów będących lunetami tego samego typu, co lunety w niniejszej skardze, stosuje kody, które wcześniej podważał (decyzja z dnia [...] 2009 r. nr [...]). Nie jest możliwe w obecnych warunkach określenie przez skarżącego prawidłowego kodu CN dla sprowadzanych towarów. Uniemożliwia to działanie organów celnych, które ustanowiły nową zasadę tj. stosowania kodów wg własnych preferencji, w oderwaniu od zasady jednolitości. O spełnieniu ostatniej przesłanki świadczy przestrzeganie przez skarżącego przepisów prawa w trakcie dokonywania zgłoszenia towaru. W przedmiotowym zgłoszeniu zostały przedstawione organowi celnemu wszystkie wymagane dane odnośnie towarów, wg wiedzy skarżącego wystarczające i prawidłowe. W związku z powyższym, skarżący spełnił wszystkie warunki wymagane, aby wyłączyć zastosowanie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Zatem organy obu instancji wydały decyzje o retrospektywnym zaksięgowaniu bezpodstawnie oraz z naruszeniem przepisów WKC. IV. Przywołując treść 65 ust. 5 prawa celnego, skarżący podniósł, iż niesłusznie organy celne domagały się odsetek od należności wynikającej z zaksięgowanego długu celnego. Organy nie wskazały jakich zaniedbań skarżący się dopuścił bądź jakie niekompletne/nieprawidłowe dane podał, aby w konsekwencji organ celny mógł pobrać przedmiotowe odsetki. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.01.2009 r. (I GSK 1185/07) wyjaśnia, iż "Kompletność danych", o której mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z 2004 r. - Prawo celne nie jest równoznaczne ze szczegółowym opisem wszystkich funkcji towaru, lecz jedynie polega na podaniu tych funkcji, które mają znaczenie dla klasyfikacji taryfowej towaru. W przekonaniu skarżącego, podał kompletne a zarazem prawidłowe dane w zgłoszeniu celnym w odniesieniu do sprowadzanych towarów. Skarżący w toku postępowania dostarczał materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość zawartych w zgłoszeniu celnym informacji. Zatem organ bezpodstawnie domaga się odsetek od zaksięgowanego długu celnego. Ponownie podkreślił, iż same organy celne mają problemy z prawidłowym określeniem kodu CN dla przedmiotowego towaru. Świadczy o tym zarówno długość postępowań jak i wydawane przez organy decyzje określające ten sam towar wg różnych kodów. Nie jest jednak dopuszczalne aby błędy organów celnych były przypisywane skarżącemu, któremu zarzuca się niedbalstwo i kłamstwo w odniesieniu do zgłoszeń celnych. Zdaniem skarżącego, wystąpiło rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. V. Organ I instancji naruszył przepisy Ordynacji podatkowej przez obrazę art. 122, 187 § 1 przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich dowodów przedstawionych przez stronę. Organ nie odniósł się do przedstawionego wraz z odwołaniem pisma producenta towarów, wskazującego na zasadniczą różnicę między obiektywami a lunetami w odniesieniu do sposobu ich zamocowania do aparatu cyfrowego. Obiektywy są mocowane bezpośrednio, podczas gdy do umocowania lunety potrzeby jest specjalny adapter, który to umożliwia. Jest to ważna cecha lunet, przemawiająca za tezą skarżącego, iż nie można postawić znaku równości pomiędzy lunetami i obiektywami do aparatów cyfrowych, a w konsekwencji powinny być klasyfikowane wg odrębnych kodów CN. Również organ odwoławczy nie przychylił się do wniosku skarżącego odnośnie próby użycia lunety wraz z aparatem cyfrowym i skonfrontowania z rzeczywistym sposobem działania przedmiotowego sprzętu. Zgodnie z art. 180 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a zwłaszcza wymienione w 181 O.p. oględziny towaru. Organy obu instancji nie zdecydowały się na taki środek dowodowy. Zamiast tego, organowi odwoławczemu za całokształt materiału dowodowego posłużyły wydruki kart produktów ze stron internetowych producenta, zawierające podstawowe informacje o opisanych w nich produktach. Owe "podstawowe informacje", nie mogą zostać potraktowane jako wypełnienie obowiązku organu w postaci zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Organ odwoławczy w rzeczywistości przyznaje, iż nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego, a jedynie podstawowe informacje. VI. Organ odwoławczy naruszył również art. 197 O.p, który daje organowi możliwość powołania biegłego, dysponującego wiedzą specjalną w określonej dziedzinie. W sprawie byłaby to wiedza z szeroko rozumianej fotografii cyfrowej. Ustawodawca pozostawia organowi pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego - przez użycie słowa "może" - jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. Organ odwoławczy, w sytuacji, gdy nie chciał skorzystać z oględzin przedmiotowego towaru, winien był zasięgnąć opinii biegłego, która z pewnością rozszerzyłaby materiał dowodowy zgromadzony przez organ odwoławczy w postaci informacji pochodzących ze stron internetowych. W sprawach o zawiłym stanie faktycznym, jak niniejsza sprawa, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ podatkowy jest obowiązany wykorzystać opinię biegłego (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2001 r., niepubl.). W sprawie do prawidłowego rozstrzygnięcia wątpliwości, organ celny powinien posiadać wiedzę specjalną. Dowodzą tego przede wszystkim trudności, jakie organy miały z przyporządkowaniem kodu taryfikacji, długi czas procedury oraz fakt, iż Naczelnik Urzędu Celnego te same towary określa wg innego kodu niż organ wyższego rzędu (np. lunety i akcesoria do nich). VII. Organy obu instancji wielokrotnie akcentowały, iż "jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celna, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę ". Faktem jest natomiast, iż nawet organy celne nie przestrzegają powyższej zasady. W związku z tym, iż skarżący prowadzi spór z krakowskimi organami celnymi w wielu postępowaniach, zaobserwował on nieścisłości w ich sposobie określania kodu CN dla zgłaszanych towarów. Na przykład w przywoływanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r., towary zgłoszone w zgłoszeniu celnym SAD [...] z dnia [...] 2009, jako akcesoria do lunet: adaptery zostały zakwalifikowane do pozycji CN 9005 90 00 00 ze stawką celną 4,2 %. Opisane powyżej lunety, to te same lunety pod względem technicznym, co lunety będące przedmiotem zaskarżanej decyzji. Wg organów I i II instancji, akcesoria do lunet: konwertery należy przyporządkować do kodu CN 9002 11 00. Zatem w jednej sprawie towar będący lunetami jest klasyfikowany jako lunety do kodu 9005, podczas gdy w zaskarżanej decyzji prawidłowym kodem jest kod 9002. Z powyższego wynika, iż zasada przypisania tego samego kodu temu samemu towarowi nie ma zastosowania, a strona nie może liczyć na jednakowe traktowanie ze strony organów celnych. Takie zachowanie jest sprzeczne z zasadą działania organów celnych w sposób budzący zaufanie, wyrażonej w art. 121 O.p. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Swoistą tradycją Urzędu Celnego i Izby celnej jest załatwianie spraw podatkowo-celnych dwiema odrębnymi decyzjami, mimo, iż decyzja podatkowa jest ściśle związana z poprzedzającą ją chronologicznie decyzją o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Obie decyzje dotyczące tej samej sprawy- zgłoszenia celnego z dnia [...] 2009 r. SAD nr [...], zostają sporządzone przez organ w tym samym czasie, jak również równocześnie zostają doręczone (w tej samej kopercie). Działanie urzędów celnych prowadzą do podwojenia spraw wszczętych przeciwko skarżącemu, co wiąże się z narażeniem go na dodatkowe koszty, które ponosi w związku z korzystaniem z prawa do odwołania się i wniesienia skargi. Wg treści art. 13 O.p. organ celny został włączony do grona organów podatkowych. Nie ma, więc prawnych przeszkód by organ celny rozpoznając sprawę o tym samym stanie faktycznym, zawierał rozstrzygnięcie zarówno w kwestii retrospektywnego zaksięgowania, jak i wskazania zaległej wartości podatku w jednej decyzji. Działanie organów celnych jest sprzeczne z zasadą ekonomii procesowej wyrażonej w art. 125 O.p. Realizując powołany przepis w odniesieniu do art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organy celne zobowiązane są zasadniczo do wydania jednej decyzji zawierającej dwa rozstrzygnięcia, celne i podatkowe. Osobne rozstrzygnięcie powyższych kwestii mogłoby nastąpić w sytuacji napotkania trudności przez organ celny w jednoczesnym wydaniu takich decyzji, co przedmiotowym postępowaniu nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o je j oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko, szczegółowo odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem odprawy celnej wg spornego zgłoszenia celnego w: - poz. 1 były obiektywy, jak deklaruje zgłaszający, do aparatów cyfrowych. Obejmują one pozycje towarowe faktury nr [...] z dnia [...] 2009 od 1. do 7. Sprzedawca, firma B z K - opisała przedmiotowe obiektywy w sposób następujący: 8 mm Lens Canon, 8 mm Lens Nikon, 8 mm Lens Sony, 8 mm Lens Pentax, 85 mm F1.4 for Canon, 85 mm F1.4 for Nikon, 85 mm Fl,4 for Pentax. - poz. 2 były, jak deklaruje zgłaszający, lunety, objęte pozycjami towarowymi faktury jw. od 8 do 10. Sprzedawca opisał przedmiotowe lunety w sposób następujący: 500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3. Na swojej stronie internetowej oraz na stronie internetowej, producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych. - poz. 3 były, jak deklaruje zgłaszający, akcesoria do lunety - konwertery, objęte pozycją 11 faktury jw. Sprzedawca opisał przedmiotowy towar, jako 2x Converter. W zgłoszeniu dokonano zakwalifikowania towarów objętych: - poz. 1 - kod CN 9002.19.00 ze stawką celną 6,7%, - poz. 2 - kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%; - poz. 3 - kod CN 9005.90.00 ze stawką celną 4,2%. Łączna kwota należności celnych zadeklarowana w zgłoszeniu celnym i zaksięgowana wyniosła tj. kwotę 8.478,00 zł. Organ I instancji decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...]: określił kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 349,00 zł., 2. powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu, 3. poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, 4. określił jako dłużnika firmę "A" H. A. w oparciu o art. 201 ust.1a, ust. 3 w związku z art. 4pkt 12 WKC. W decyzji dla towarów objętych zgłoszeniem celnym organ określił także prawidłowy kod towaru (kod CN) - CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) ze stawką celną (erga omnes) w wysokości 6,7%. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Cała grupa towarów, o których wyżej i ujętych na fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego, została określona w tym dokumencie przez eksportera i producenta, firmę B LTD. jako - wymienne obiektywy. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje klasyfikację taryfową: - obiektywów ośmiomilimetrowych (8 mm Lens Canon, 8 mm Lens Nikon, 8 mm Lens Sony, 8 mm Lens Pentax), - "lunet" (500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3) oraz - konwerterów. Skarżący nie podważa, jak z tego wynika, prawidłowości klasyfikacji taryfowej obiektywów 85 mm (85 mm F 1.4 for Canon, 85 mm F 1.4 for Nikon, 85 mm Fl,4 for Pentax) do kodu CN 9002.11.00. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie były zasadne. Tranie organ odwoławczy wskazał, że Wspólna Taryfa Celna wprowadzona w życie rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dn. 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 256 z dn. 07.09.1987 r.; Dz.Urz. Polskie wydanie specjalne 2004 r., rozdz. 2, t. 2, s. 382) zmieniona Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załączniki do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L nr 291 z dn. 31.10.2008 r. ze zm.), oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna) i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14.06.1983 r. (zał. do Dz.U. Nr 11, poz. 62 z 1997 r.), do której Polska przystąpiła od dnia 1.01.1996 r. (oświadczenie rządowe z dnia 30.12.1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów- Dz.U. Nr 11, poz. 63 z 1997 r.). Klasyfikacji taryfowej towarów (wskazanie właściwej pozycji lub podpozycji Taryfy celnej) dokonuje się na podstawie: > dostępnych danych dotyczących produktu, > Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: ORINS) - podanych w Taryfie celnej, > uwag do sekcji i działów Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary. Dodatkową pomoc w klasyfikacji taryfowej stanowi opracowanie pn. Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną (WCO). Polska wersja językowa Not do HS (wersja 2002) została opublikowana w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01.06.2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej w Monitorze Polskim (MP Nr 86, poz. 880; zwane dalej: Noty Wyjaśniające do HS). Noty są wynikiem ustaleń poczynionych na gruncie problemów, jakie występują w praktyce stosowania Taryfy celnej, podając propozycje rozwiązań tych problemów. W okresie, gdy miała miejsce odprawa celna towaru w niniejszej sprawie, tj. w dniu 04.08.2009 r., funkcjonowały Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. UE C 133 z 30.05.2008 r. z późniejszymi zmianami). Przedmowa do wydania not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich stanowi, że noty wyjaśniające do CN nie zastępują not wyjaśniających do HS, ale powinny być uważane za ich dopełnienie i używane w połączeniu z nimi. Trafnie też organ odwoławczy podkreślił, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze podlega bowiem pewnym regułom. Zgodnie z regułą l ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Zgodnie z regułą l ORINS opis pozycji, jak również uwagi do sekcji i działów, zwykle mają pierwszeństwo w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych o numerach 2 - 6, co potwierdza chronologiczny układ uwag. Dopiero jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z postanowieniami reguły l ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uzupełniony w części na etapie postępowania odwoławczego, w odniesieniu do kwestionowanej klasyfikacji taryfowej spornych obiektywów jak i klasyfikacji taryfowej pozostałych towarów zgłoszonych do procedury celnej dopuszczenia do obrotu, a przywołana szczegółowa argumentacja dotycząca przeznaczenia tych towarów, budowy, sposobu działania i celu wykorzystania-nie budzi wątpliwości. Zasadnie, zatem organ wskazał w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej w/w obiektywów ośmiomilimetrowych, że przedmiotowe obiektywy do aparatów Canon, Nikon, Sony i Pentax to obiektywy wymienne, przeznaczone do aparatów wymienionych marek producentów. Obiektywy z tej grupy są stosowane są w fotografii zarówno profesjonalnej, jak i amatorskiej, montowane mogą być zarówno do tradycyjnych aparatów fotograficznych (zapis obrazu na błonie fotograficznej), jak i do aparatów cyfrowych (matryca CCD lub CMOS). Przy stosowaniu w tradycyjnych aparatach fotograficznych obiektywów szerokokątnych typu "rybie oko" (kąt widzenia 180°) może dochodzić do zaciemnienia rogów kadru tzw. winietowanie (dzieje się tak również przy stosowaniu tzw. "tradycyjnych obiektywów szerokokątnych"). Takiego efektu brak w przypadku stosowania tych obiektywów szerokokątnych w aparatach cyfrowych ze względu na mniejszy rozmiar matrycy (w stosunku do wymiarów kadru błony fotograficznej) - matryca APS-C. Producent nie wyklucza możliwości stosowania w/w obiektywów do tzw. tradycyjnych aparatów fotograficznych (z odpowiednim sposobem mocowania, tak jak i w aparatach cyfrowych). To do użytkownika należy decyzja, w którego rodzaju aparacie zastosuje ten obiektyw, uwzględniając możliwość winietowania w przypadku jego stosowania w aparatach pełnoklatkowych. W celu wyeliminowania skutków winietowania konieczne może być odpowiednie skadrowanie zdjęcia. Zasada ich działania jest bowiem taka sama - odpowiednie skupienie obrazu na materiale (nośniku) światłoczułym. W przypadku obiektywów 85 mm (85 mm F1.4 for Canon, 85 mm F1.4 for Nikon, 85 mm Fl,4 for Pentax), co do klasyfikacji których skarżący nie wnosi zastrzeżeń, producent, firma B, przewidział możliwość stosowania tych obiektywów właśnie z aparatami wyposażonymi w matrycę APS-C. W kartach produktów wskazuje na kąt widzenia 28,3°, a w przypadku matrycy APS-C kąt ten wynosi 18,8°. Zwrócić należy uwagę, że większość aparatów cyfrowych, objętych pozycją 8525.80.30 taryfy celnej ma konstrukcję tradycyjnego aparatu fotograficznego, aparaty te mogą posiadać możliwość utrwalania wideo, aby rejestrować sekwencje wideo. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do HS (do kodu HS 8525), wiele spośród kamer objętych tą pozycją może przypominać aparaty fotograficzne objęte pozycją 9006 lub kamery filmowe objęte pozycją 9007. Kamery objęte pozycją 8525 i kamery objęte działem 90. zwykle posiadają soczewki optyczne w celu skupienia obrazu na nośniku światłoczułym oraz nastawienia do zmiany ilości światła wpadającego do wnętrza aparatu. Jednakże aparaty fotograficzne i filmowe objęte działem 90 naświetlają obrazy na błonę fotograficzna, objęta działem 37. podczas gdy aparaty i kamery objęte pożycia 8525 zapisują obrazy, jako dane analogowe lub cyfrowe na nośniki objęte pozycja 8523. Zatem na te wyraźne podobieństwa pomiędzy tradycyjnymi aparatami fotograficznymi, a aparatami cyfrowymi zwracają uwagę Noty Wyjaśniające do HS (do kodu HS 8525), a nie organ celny, jak podnosi w skarżący. Jak z powyższego wynika różnice pomiędzy tymi dwoma rodzajami sprzętu fotograficznego polegają przede wszystkim na stosowanych różnych nośnikach zapisu obrazu. Natomiast stosowane do nich obiektywy mają jedną wspólną funkcję-odpowiednie skupienie obrazu na materiale (nośniku) światłoczułym. O ile prawodawca Unijny wprowadził podział aparatów fotograficznych ze względu na zastosowane w nich rodzaje naświetlanych (zapisywanych) nośników (film lub matryca CCD, CMOS), na aparaty fotograficzne (rozumiane jako tradycyjne, analogowe) oraz cyfrowe, o tyle nie ma takiego podziału wśród obiektywów, które, niezależnie od tego z jakim aparatem współpracują, służą do jednego celu - wykonania fotografii poprzez odpowiednie skupienie obrazu na materiale (nośniku) światłoczułym. Obiektywy współpracujące z aparatami zawierającymi światłoczuły nośnik APS (błona fotograficzna), czy APS-C (rozmiar matrycy różny u różnych producentów aparatów) nie mogą być więc traktowane, jako inne, odmienne towary. Nie są przeznaczone do innych celów, niż fotografia. W myśl reguły 1 ORINS, Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi w kolejności zasadami. Pozycja 9002 Taryfy celnej obejmuje soczewki, pryzmaty, zwierciadła i pozostałe elementy optyczne, z dowolnego materiału, oprawione, stanowiące część lub wyposażenie przyrządów lub aparatury, ale inne niż elementy tego rodzaju ze szkła nieobrobionego optycznie. Zatem obiektywy fotograficzne, stosowane do aparatów cyfrowych objęte są tą pozycją, a nie pozycją 8529, która obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528. Wyklucza to też treść Uwagi l m) do sekcji XVI taryfy celnej, zgodnie z którą sekcja ta nie obejmuje artykułów objętych działem 90. Na istotność tej Uwagi zwracają Noty Wyjaśniające do HS dot. części do aparatów objętych pozycją 8525: Z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (patrz Uwagi ogólne do sekcji XVI Not wyjaśniających), części do urządzeń objętych poz. 8525 klasyfikuje się do poz. 8529. Zatem w pierwszym rzędzie należy uwzględnić Uwagi ogólne do sekcji, a w dalszej kolejności rozważać możliwość stosowania pozycji 8529. Pozycja 9002 Taryfy celnej obejmuje: - Soczewki obiektywów: 9002 11 00 - - Do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników 9002 19 00 - - Do pozostałych 9002 20 00 - Filtry 9002 90 00 - Pozostałe Kod CN 9002.11.00 obejmuje, więc m.in. obiektywy fotograficzne do aparatów fotograficznych. Grupa obiektywów objętych kodem CN 9002 11 00 związana jest z szeroko rozumianą fotografią; naświetlaniem materiału światłoczułego, ekspozycją fotografii, naświetlaniem światłoczułego papieru przy zmianie wielkości rzutowanego obrazu. Obiektywy przeznaczone są do celów fotograficznych, realizowanych również przez aparaty cyfrowe. Obiektywy przeznaczone do innych urządzeń i aparatury, a więc do innych celów niż fotografia, klasyfikowane są do kodu CN 9002.19.00. Obiektywy montowane w aparatach cyfrowych służą do wykonywania fotografii. Same aparaty cyfrowe są aparatami fotograficznymi, które jedynie ze względu na rodzaj nośnika zapisywanych obrazów (zdjęć), zostały ujęte w nomenklaturze scalonej (w taryfie celnej) w pozycji 8525.80.30. Trafnie organy wskazywały, że do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Obiektywy fotograficzne, które mogą być wykorzystywane zarówno w konwencjonalnych aparatach fotograficznych, jak i w aparatach cyfrowych mają ten sam cel - skupienie obrazu na nośniku światłoczułym oraz nastawienie do zmiany ilości światła wpadającego do wnętrza aparatu. Zatem importowane obiektywy 8 mm, jako przeznaczone do wykonywania fotografii, wykorzystywane w połączeniu z aparatami cyfrowymi, są objęte kodem CN 9002.11.00. Deklarowany kod CN 9002.19.00 nie jest kodem prawidłowym z wyżej wymienionych względów, nie jest związany z naświetlaniem materiału światłoczułego, ekspozycją fotografii, naświetlaniem światłoczułego papieru przy zmianie wielkości rzutowanego obrazu. Obiektywy objęte tą pozycją przeznaczone są więc do celów innych niż szeroko rozumiana fotografia. Taka sama lub podobna budowa obiektywów do tradycyjnych aparatów fotograficznych, jak i do aparatów cyfrowych oraz spełniane funkcje (skupienie obrazu na nośniku światłoczułym) wykluczają możliwość klasyfikacji takiego towaru do dwóch różnych pozycji taryfowych. Należy uwzględnić przeznaczenie przedmiotowych obiektywów - do celów fotograficznych. Skarżący podnosi, iż obiektywy do aparatów cyfrowych winny być objęte kodem CN 9002.19.00, obejmującym pozostałe soczewki obiektywów (obiektywy), nieprzeznaczone do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników. Trafnie organy uznały, że nie jest to jednak właściwe stanowisko. Nie można abstrahować od budowy obiektywu, sposobu działania i celu wykorzystania, jakim jest fotografowanie. czynności, tej, tylko z tego względu, że jest to aparat cyfrowy zaopatrzony w obiektyw do takiego aparatu, nie można nazwać inaczej, niż fotografowanie. Kod CN 9002.19.00 obejmują pozostałe soczewki obiektywów (obiektywy), które nie są przeznaczone do celów fotograficznych. Podpozycja ta obejmuje więc elementy optyczne (soczewki, obiektywy) wykorzystywane z zasady w innych celach i przyrządach, np. w mikroskopach, przyrządach astronomicznych, refraktorach, w ławach optycznych i w szeregu innych urządzeń nie związanych z fotografią. Jak więc z powyższego widać, dla potrzeb klasyfikacji taryfowej w/w obiektywów nie ma znaczenia, w których aparatach - cyfrowych, czy tradycyjnych analogowych - są stosowane. Z tego względu klasyfikacja taryfowa obiektywów 8 mm i 85 mm firmy B do CN 9002.11.00 jest prawidłowa. Odnośnie klasyfikacji taryfowej towaru ujętego w poz. 2 zgłoszenia celnego, został on opisany przez zgłaszającego jako lunety, do których zadeklarowany został kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%. Producent określił te towary symbolami: 500 mm ED Preset F 8.0; 500 mm Preset F 8.0 oraz 500 mm Mirror F 6.3. Na stronie internetowej producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych. Również na fakturze handlowej, w/w towar został określony w tym dokumencie przez eksportera i producenta, jako - wymienne obiektywy. Firma "A" H. A. w swoim sklepie internetowym C, oferuje w/w towary, jako teleobiektywy skonstruowane specjalnie do ekstremalnych zbliżeń, doskonale sprawdzające się w fotografii przyrodniczej, astronomii, fotografii szpiegowskiej. Tak zostały opisane w/w teleobiektywy na stronach internetowych których wydruki stanowią załączniki do akt sprawy. Z tego względu nie był trafny zarzut skarżącego, iż ten fakt, podniesiony przez organ celny, jest nieprawdziwy. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z dokumentacji technicznej opublikowanej na stronie internetowej producenta towar opisany jako 500 mm ED Preset11 F 8.0 to teleobiektyw. Teleobiektyw nie posiada mocowania przystosowanego do bezpośredniego połączenia z aparatem fotograficznym. Cechą tego obiektywu jest uniwersalne mocowanie tzw. T2 pozwalające zamocować go do wszystkich typów aparatów po zastosowaniu odpowiedniego adaptera (złącza) T2. Połączenie teleobiektywu z korpusem aparatu nie wymaga dokonywania przeróbek obiektywu. Również towar opisany jako 500 mm ED F 8.0 to teleobiektyw. Oba wymienione typy obiektywów są określone w dokumentacji technicznej producenta, jako teleobiektywy, a na fakturze handlowej i na stronie internetowej wymienione są w grupie obiektywów wymiennych. Producent informując o rodzaju mocowania wskazuje na stosowanie obiektywów w konkretnych aparatach. Konstrukcja w/w obiektywów spełnia wymogi obiektywów wykorzystywanych w fotografii wymagającej "ekstremalnych zbliżeń". Niewątpliwie nie zostały zdefiniowane, jako parametr różnicujący obiektywy i lunety - długości ogniskowych. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że wszelkie stosowane w tym zakresie nazewnictwo jest czysto umowne i zdarza się, iż ten sam przyrząd może być różnie nazywany, co jednak nie przesądza o jego klasyfikacji taryfowej ale odnosi się to tylko do tego jednego parametru, natomiast pozostają inne cechy (niżej wymienione), które pozwalają na odróżnienie tych przyrządów optycznych. Zatem organ celny nie rozstrzyga wątpliwości, jak nietrafnie podnosi skarżący, na jego niekorzyść. Zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że firma B LTD., nie wyposażyła tego sprzętu w typowy element lunet, jakim jest okular, przez który można oglądać utworzony obraz. Również firma "A" H. A., w sklepie internetowym nie oferuje tego sprzętu wyposażonego w okular; okulary do lunet nie są także oferowane, jako części lunet. Skarżący podnosi, że posiadanie okularu nie jest cechą konstytutywną uznania przyrządu za lunetę, co, jak wywodzi, wynika z Not Wyjaśniających do HS (do pozycji 9005) odnoszących się do np. refraktora (czyli lunety soczewkowej) astronomicznego. Trafnie w tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że tylko (a nie "na przykład", jak utrzymuje skarżący w przypadku refraktora astronomicznego (lunety astronomicznej) Noty Wyjaśniające do HS (pozycja 9005) informują, iż taki przyrząd optyczny nie jest wyposażony w montowany okular, ponieważ mógłby powodować spadek natężenia światła. Powodowałoby to zakłócenia i pogorszenie warunków obserwacji. Zatem nie można odnosić tego wyjątku do pozostałych (innych) lunet. Trafnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na stosowanie oznakowania sprzętu optycznego. W danych technicznych teleobiektywów 500 mm ED F 8.0 wskazano podstawowe parametry mające istotne znaczenie dla ich wyboru i zastosowania w fotografii (np. długość ogniskowej, jasność obiektywu, przesłona itp.). Takimi danymi nie opatruje się lunet, które zasadniczo przeznaczone są do obserwacji przyrodniczych, astronomicznych. Towar opisany jako 500 mm Mirror F6.3 to obiektyw lustrzany. Obiektyw posiada, tak jak wcześniej opisane teleobiektywy, uniwersalny dla tego typu sprzętu gwint mocowania M42 x P=0.75 umożliwiający mocowanie tego samego obiektywu w różnych typach aparatów fotograficznych (posiadających odmienne systemy mocowania typu bagnet) za pomocą odpowiedniego adaptera T2 5. Zasadnie organ odwoławczy podniósł, że skarżący na stronach internetowych swojego sklepu internetowego podaje informacje, iż adapter T2 służy do mocowania wszystkich obiektywów i urządzeń z mocowaniem T mount (mikroskopy, teleskopy) do aparatów z bagnetem w systemie odpowiednio - Canon EF16, Nikon17, Sony Alpha/Minolta18, czy Pentax . Adapter nie przesądza o przeznaczeniu, funkcjach, czy charakterze łączonych urządzeń, czy elementów. Również i w tym przypadku adapter T2 nie zmienia właściwości teleobiektywów, ich parametrów i danych technicznych (wskazanych przez producenta w dokumentacji technicznej), ani rozwiązań konstrukcyjnych, nie jest więc elementem, którego obecność lub brak przesądza o klasyfikacji teleobiektywów. Z tego względu klasyfikacja w/w towarów (obiektywów/teleobiektywów) do kodu CN 9002.11.00 ze stawką celną 6,7% mogła zostać dokonana już w oparciu o regułę 1 i 6 ORINS. Sięganie do kolejnych reguł ORINS, jak podnosi skarżący, tj. do reguły 3 a) lub 3 c) ORINS, aby prawidłowo sklasyfikować towar do konkretnego kodu CN, nie jest więc konieczne i dopuszczalne, gdyż klasyfikacji towarów będących przedmiotem postępowania można było dokonać właśnie na podstawie reguły 1 ORINS. Zastosowana reguła 6 ORINS ma jedynie charakter techniczny (porządkowy) i informuje, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadą, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Zatem niezastosowanie reguł 3 a) i 3 b) ORINS nie spowodowało naruszenia reguł 1 i 6 ORINS. Zarzut nieprawidłowej klasyfikacji w/w towaru do kodu CN 9002.11.00, jest wobec powyższego niezasadny. Nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego o niepewności organów celnych w określaniu klasyfikacji taryfowej towaru na przykładzie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r. dotyczącej adapterów T2 (zaklasyfikowanych przez organ I instancji jako akcesoria do lunet) i wywodzenia z tego wniosku, iż klasyfikacja tego elementu (łącznika) przesądzać musi o klasyfikacji łączonych z nim przyrządów optycznych. W sprawie zarejestrowanej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie do sygn. akt III SA/Kr 1322/10 została wniesiona skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. nr [...]. Wskazaną decyzją Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r., znak [...] w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz w części dotyczącej informacji o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 378,00 zł. Równocześnie orzekł co do określenia kwoty długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 333,00 zł. z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2009 r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 333,00 zł. W pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W tej decyzji Dyrektor Izby Celnej ustalił, iż klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym jw., do kodu CN 9005.90.00 (kod Taric 9005.90.00.00) - adaptery, dokonana przez organ I instancji jest nieprawidłowa. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów (kodu CN- 9006.91.00.00) przez organ celny odwoławczy spowodowało konieczność zastosowania do w/w towarów stawki celnej właściwej dla ustalonego kodu CN. Zatem powołane przez skarżącego stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego odnośnie klasyfikacji taryfowej towaru o nazwie adaptery, zostało zweryfikowane przez organ odwoławczy. Towar ujęty w poz. 3 zgłoszenia celnego został opisany przez zgłaszającego jako akcesoria do lunety - konwerter, do których zadeklarowany został kod CN 9005.90.00 ze stawką celną 4,2%. Przedmiotowa pozycja obejmuje części i akcesoria (włączając mocowania) do grupy towarów określonych w pozycji 9005 - Lornetki, lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Na fakturze handlowej w/w towar wraz z innymi obiektywami został określony przez eksportera i producenta, jako - wymienne obiektywy. Towar został wymieniony na fakturze, jako 2x konwerter. Konwerter to zespół soczewek (w obudowie) mocowany pomiędzy aparatem fotograficznym (cyfrowym) a obiektywem w celu powiększenia centralnej części obrazu dawanego przez obiektyw. Mając na uwadze treść pozycji 9002, która obejmuje soczewki, pryzmaty, zwierciadła i pozostałe elementy optyczne, z dowolnego materiału, oprawione, stanowiące część lub wyposażenie przyrządów lub aparatury, ale inne niż elementy tego rodzaju szkła nieobrobionego optycznie, nie sposób nie uwzględnić jej w klasyfikacji tego towaru. Tym bardziej, iż już 1 reguła ORINS wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi w kolejności zasadami. Nie można nie uznać, że sporny towar to zespół soczewek we wspólnej oprawie. Taki zespół Nomenklatura Scalona klasyfikuje w pozycji 9002. W informacji na temat przedmiotowego konwertera zamieszczonej na wskazanej przez organ stronie producenta, zwrócono uwagę na zastosowanie tego sprzętu optycznego - do wszystkich obiektywów z tego rodzaju gwintem - i na jego funkcję - zwiększenie ogniskowej obiektywu. Zatem i konstrukcja konwertera i jego przeznaczenie zostały jednoznacznie zdefiniowane i nie pozostawiają wątpliwości. Przyrząd optyczny, jakim jest konwerter, posiada z jednaj strony mocowanie typy T2, co oznacza, że może współpracować z innymi przyrządami optycznymi wyposażonymi w gwint o wymiarach M42 x P=0.75, w tym z obiektywami objętymi poz. 2 SAD, z drugiej strony mocowanie typu bagnet, przystosowane do konkretnego typu mocowania aparatu (producenci sprzętu fotograficznego stosują różnego typu mocowania w swoich aparatach). Z tych względów nie można uznać, jak utrzymuje skarżący, iż konwertery są przystosowane do połączenia wyłącznie z lunetami, a nie są przystosowane do obiektywów fotograficznych. Takie twierdzenie jest sprzeczne z informacjami zamieszczonymi na witrynie internetowej producenta. Ze względu na uniwersalny typ mocowania T2, to konwerter jest dobierany do konkretnego modelu aparatu i stosowanego w nim mocowania typu bagnet, a nie do obiektywów o gwincie M42 x P=0.75, stosowanym w wielu rodzajach przyrządów optycznych. Konwertery wykorzystywane są w celu zwiększenia ogniskowej obiektywu i tym samym uzyskania powiększenia (przybliżenia) obrazu fotografowanego obiektu. Z tego też względu, mając na uwadze regułę 1 i 6 ORINS, przedmiotowe konwertery winny być objęte pozycją (kodem CN) 9002.11.00 obejmującą, zgodnie z Taryfą celną, soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników lub pomniejszalników. Wobec powyższego zarzut błędnej klasyfikacji konwerterów do kodu CN 9002.11.00, jest nietrafny. Podsumowując, w ocenie Sądu, zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (E WG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia wg SAD OGL [...] niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu -jest bezzasadny. Klasyfikacja towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym do kodu CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) spowodowała zastosowanie do w/w towaru (wg Taryfy celnej), stawki celnej 6,7%, oraz określenie przez organ celny I instancji, kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 349,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w zaskarżonej decyzji w wysokości 8.827,00 zł. jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 8.478,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC, zgodnie z którym jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219. Zgodnie z art. 221 ust. l WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A., został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 WKC również nie jest trafny. Nie był również trafny zarzut naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, a co za tym idzie zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego. Zgodnie z art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. W odniesieniu do sprawy realizacja tych przesłanek przedstawiała się następująco. I. Błąd organu celnego. Obowiązkiem zgłaszającego jest przedstawić do odprawy celnej towar wraz z odpowiednimi dokumentami. Zapisy zawarte w zgłoszeniu celnym powinny być zgodne ze stanem faktycznym oraz z zapisami zawartymi w dokumentach handlowych. Organ celny ma obowiązek przyjąć zgłoszenie celne, jeśli spełnia ono wymogi formalne, tj. ma wypełnione wszystkie wymagane przy danej procedurze celnej pola oraz przedstawiono organowi określone w przepisach prawnych dokumenty (art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC). Znajduje to swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 16.10.2008 r., sygnatura akt III SA/Kr 597/08, "(...) zgłoszenie celne należy więc uznać za oświadczenia woli skarżącej co do m.in. procedury celnej, kodu CN dla sprowadzonego towaru oraz w zakresie wysokości długu celnego. Podkreślić należy, że przy formalnym wypełnieniu właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, organ celny ma obowiązek przyjąć taki dokument, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Zgodnie bowiem z art. 63 WKC pod warunkiem przedstawienia organom celnym zgłoszenia, które spełnia warunki określone w art. 62 WKC, jest ono natychmiast przyjmowane przez te organy. Taka konstrukcja zgłoszenia celnego i wynikającego z niego długu celnego rozumianego jako obowiązek uiszczenia należności celnych wyklucza możliwość ingerowania na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego w treść tego dokumentu przez funkcjonariusza celnego". Zgłoszenie celne może zostać przyjęte bez weryfikacji lub z weryfikacją, która jednak dotyczyć może albo całości danych zawartych w zgłoszeniu albo tylko niektórych elementów tego zgłoszenia. Podobnie rzecz się ma z rewizją celną, która może być całkowita i odnosić się do zbadania, czy towar przywieziony jest zgodny z towarem zadeklarowanym pod względem rodzaju i ilości, lub też może mieć charakter częściowy i mieć na celu sprawdzenie rodzaju towaru, co jednak nie oznacza równoczesnej weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego kodu Taryfy celnej. W sprawie w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego oraz częściowej rewizji celnej organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, dotyczących klasyfikacji taryfowej towaru, które to dane mogą mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego. Ze względu na stwierdzone nieprawidłowości podczas weryfikacji zgłoszenia celnego zostało wszczęte w tej sprawie postępowanie celne postanowieniem z dnia [...] 2009 r. Skarżący podnosi, że "błąd organu powstał na etapie przyjęcia błędnego zgłoszenia celnego przedłożonego przez Skarżącego. Późniejsze milczenie organu utwierdziło Stronę o prawidłowości dokonanego zaksięgowania. Przedmiotowe towary były przechowywane w składzie celnym, co umożliwiało organom celnym dokładne przyjrzenie się sprowadzonym obiektywom, lunetom oraz konwerterom do lunet. Wówczas wg organów celnych kody podane w zgłoszeniu celnym były kodami prawidłowymi". Mając na uwadze treść art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC, przyjęcie (nawet niepoprawnego) zgłoszenia celnego, ale spełniającego wymogi formalne było obowiązkiem organów celnych, który wynikał wprost z przepisów WKC. Zatem takim działaniom organu celnego nie można przypisać błędu. Nie był trafny zarzut, że późniejsze milczenie organu utwierdziło Stronę o prawidłowości dokonanego zaksięgowania", gdyż towar objęty zgłoszeniem celnym nie był uprzednio objęty procedurą składu celnego wbrew temu, co twierdzi skarżący. Wobec powyższego w ocenie Sądu, zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), co podnosi skarżący, nie było następstwem błędu organów celnych. Skoro zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd (który faktycznie nie zaistniał) mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego - jest bezprzedmiotowe. Trafnie jednak organ zwracał uwagę, że strona, mimo posiadania wiedzy na temat cech i właściwości oraz parametrów sprowadzonego sprzętu optycznego, określonych w udostępnionej przez producenta dokumentacji technicznej, nie uwzględniała wszystkich tych danych lub uwzględniała je wybiórczo, co prowadziło do deklarowania niewłaściwych kodów CN. Trafnie też podkreślał fakt, iż strona jest doświadczonym przedsiębiorcą, specjalizującym się w sprowadzanym sprzęcie fotograficznym, podającym te dane (techniczne) dotyczących poszczególnych towarów, także na stronie internetowej prowadzonego przez siebie sklepu internetowego. Publikowanych tam danych w wielu przypadkach nie uwzględnia w kwestii klasyfikacji sprowadzanych towarów. Taka postawa podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Jako doświadczony podmiot gospodarczy, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Podsumowując w ocenie Sądu, trafnie organy uznały, że nie zostały spełnione warunki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Nie był trafny zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez żądanie odsetek od długu celnego, pomimo faktu, iż decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego była bezzasadna. Zgodnie z art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Jak już wskazano trafnie organy przyjęły, że nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru, stawka), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym przez zgłaszającego ("A" H. A.), doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości niższej od prawnie należnej, a nie "niekompletne dane", jak podnosi skarżący, a są to dwa różne pojęcia. Możliwość uwolnienia się od rygoru art. 65 ust. 5 Prawa celnego zachodzi w przypadku zadziałania (dłużnika), polegającego na wykazaniu (udowodnieniu), że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Ciężar dowodzenia ustawodawca przeniósł jednak na dłużnika, a nie na organy celne, z tego też względu to dłużnik powinien wykazać, że podanie przez niego nieprawidłowych danych nie wynikało z jego zaniedbania lub świadomego działania, co w sprawie nie nastąpiło. Nie był trafny zarzut naruszenia art. 122, 180, 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich dowodów przedstawionych przez stronę. Skarżący wskazuje, iż organ celny nie odniósł się do pisma producenta sprzętu, fumy B LTD. z dnia 15.12.2009r. wskazującego na różnicę między obiektywami a lunetami w odniesieniu do sposobu ich zamocowania do aparatu. Obiektywy są mocowane bezpośrednio, a do umocowania lunety potrzebny jest specjalny adapter, który to umożliwia. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej trafnie podniósł, że w przedmiotowym piśmie firma B Ltd. wskazuje bowiem, że podane produkty (8mm Mirror F8.0; 500 Mirror F6.3; 800mm Mirror F8.0; 650-1300mm Zoom) wymagają do użycia specjalnego adaptera, a obiektywy 8mm fisheye F3.5 i 85 mm F1.4 mogą być bezpośrednio montowane do korpusu aparatu. W żadnym miejscu B Ltd. nie wspomina o "lunetach", ani o różnicach pomiędzy "lunetami", a pozostałymi obiektywami. Z pisma tego, zatem nie wynika jak podnosi skarżący, że producent wskazuje na cechy różniące obiektywy od lunet. Jak już wskazywano, zarówno na stronach internetowych, jak i na fakturze handlowej wszystkie te produkty firma B Ltd. określa jako - wymienne obiektywy natomiast organy celne nigdy nie kwestionowały sposobu mocowania obiektywów 500 mm ED Preset F 8.0; 500 mm Preset F 8.0 oraz 500 mm Mirror F 6.3, tj. przez adapter T2. Szczegółowa analiza tego zagadnienia (połączenia tych obiektywów z aparatami) została zamieszczona w zaskarżonej decyzji. Nie była trafna argumentacja skarżącego, że organ odwoławczy nie przychylił się do wniosku o dokonanie próby użycia lunety wraz z aparatem cyfrowym zgodnie z wyobrażeniem propagowanym przez organy celne i skonfrontowania go z rzeczywistym sposobem działania przedmiotowego sprzętu, przez co naruszył art. 180 oOrdynacji podatkowej, gdyż nie dopuścił dowodu w postaci oględzin towaru. W myśl art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W sprawie kwestia połączenia obiektywów 500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3 z korpusem aparatu nigdy nie budziła wątpliwości organów, połączenie takie mogło nastąpić dopiero z wykorzystaniem odpowiedniego adaptera T2, co wynikało z materiału dowodowego i co Strona podkreślała (potwierdzała) w swoich pismach. Ta kwestia nie wymagała więc wyjaśnienia, była jednoznaczna, zatem próba użycia lunety wraz z aparatem cyfrowym nie była konieczna. Organ celny nigdy nie kwestionował sposobu łączenia w/w obiektywów z aparatami (przez adapter T2). W tej sprawie stanowiska organu celnego i skarżącego były zbieżne. Materiał dowodowy w postaci wydruków kart produktów ze stron internetowych producenta, potwierdzał stan faktyczny (przedmiotowe obiektywy posiadały gwint M42 x P=0.75) i tego stanu Strona nie kwestionowała. Cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został rozpatrzony. W toku postępowania organ celny podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z tych względów w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 122, 180, 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Nie był trafny zarzut naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej przez niepowołanie biegłego w zakresie znajomości technicznej aparatów cyfrowych, ich części i akcesoriów, podczas, gdy zakres przedmiotowy rozpatrywanej sprawy wymagał od organów celnych wiadomości specjalnych w tym zakresie. Zgodnie z art. 197 ordynacji podatkowej w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Opinie biegłych służą do wyjaśnienia niektórych okoliczności faktycznych, których w toku postępowania nie zdołano wyjaśnić; powinny dotyczyć stanu faktycznego. Stanowią pomoc dla organu w ustaleniu rzeczywistego stanu towaru, jego cech, właściwości i parametrów. Istotą dowodu z opinii biegłego jest dostarczenie organowi w sprawie wiadomości specjalnych, danych technicznych itp., które mają umożliwić prawidłową interpretację treści odpowiednich zapisów Taryfy celnej, stanowiących obowiązujące normy prawnomaterialne. Dowód z opinii biegłego dopuszcza się i przeprowadza tylko wówczas, gdy do wyjaśnienia niektórych okoliczności faktycznych konieczne są wiadomości specjalne. W toku postępowań celnych został jednak zgromadzony (i poddany szczegółowej analizie) obszerny materiał dowodowy (uzupełniony przez organ celny drugiej instancji), który pozwolił ostatecznie ustalić rzeczywisty, faktyczny stan towaru, który został dokładnie opisany w uzasadnieniu decyzji. Z tego względu nie były w tym wypadku wymagane wiadomości specjalne, zatem również powoływanie biegłego nie było konieczne i zasadne. Stan towaru został, bowiem wystarczająco dokładnie ustalony na podstawie innych dowodów. Ustawodawca nie nałożył na organy prowadzące postępowania bezwzględnego obowiązku powoływania biegłych w każdym przypadku, a tylko wtedy, gdy jest to niezbędne. W tym przypadku takiej konieczności nie było. Zatem zarzut naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej, jest nietrafny. Nie był również trafny zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów. Skarżący podnosi, że mimo podstawowej zasady, którą wielokrotnie akcentowały organy celne, iż jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagą, zasada ta nie jest przestrzegana. Skarżący odnosi się do przytaczanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r. dotyczącej adapterów T2, zaklasyfikowanych przez organ I instancji jako akcesoria do lunet - pozycja 9005, gdy równocześnie takie same "lunety", będące przedmiotem zaskarżonej decyzji, klasyfikowane są przez organ obu instancji do pozycji 9002. To, zdaniem skarżącego, jest sprzeczne z zasadą działania organów celnych w sposób budzący zaufanie, wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie zarzut ten odnosi się nie tyle do decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi, co do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r. Dotyczy ona bowiem klasyfikacji taryfowej adapterów T2 (jako akcesoria do lunet), która stoi zdaniem skarżącego, w sprzeczności z klasyfikacją taryfową towaru (500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3) dokonaną przez organy obu instancji, jako obiektywów, a nie lunet. Skarżący przyznaje, że w kwestii taryfikacji obiektywów 500 mm ED Preset F8.0, 500 mm Preset F8.0, 500 mm Mirror F6.3 organy celne są konsekwentne i klasyfikują je do kodu CN 9002.11.00 (a nie do pozycji 9005, która obejmuje lunety). Zatem sprzeczność między klasyfikacją obiektywów dokonaną przez organy obu instancji w sprawie, nie istnieje. W obu decyzjach zasada, iż jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę, jest przestrzegana. Z tego względu nie można uznać trafności zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej (w zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji). Środek odwoławczy, z którego Strona skorzystała od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r., dała możliwość weryfikacji decyzji organu I instancji. W tej sprawie zostało wydane stosowne rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy powyżej opisane, które będzie poddane kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi. Nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut oparty na treści art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług w powiązaniu z art. 125 Ordynacji podatkowej, który jednak nie odnosi się bezpośrednio do naruszeń przepisów dotyczących prawa materialnego, czy proceduralnego w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia. W myśl art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U . z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm.), naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. We wskazanym przepisie ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Działaniom organów celnych w oparciu o takie uregulowanie ustawowe nie można zarzucić naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej, którego zakres przedmiotowy nie pokrywa się z zakresem art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasada wyrażona w art. 125 Ordynacji podatkowej, winna być przestrzegana i realizowana przez organy zarówno w postępowaniach celnych, jak i podatkowych, co się wzajemnie nie wyklucza. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy nie naruszyły przepisów ani tych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.