III SA/Kr 86/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. P. – A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 października 2011r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Zaskarżoną przez R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A decyzją z dnia 25 października 2011r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011r. znak [...] o nałożeniu na R. P. kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł. Jako podstawę prawną wskazano przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 391, art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Ip. 11.4 ust. l, Ip. 1.8 ust. l załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.) oraz art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: R. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A był kontrolowany przez organy inspekcji transportu drogowego w okresie od 15 października 2009 r. do 10 października 2010 r. pod kątem przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym. O zamiarze podejmowania czynności kontrolnych skarżący był zawiadamiany pismami z dnia 22 kwietnia 2010 r. Nr [...], 27 maja 2010 r. nr [...], 24 czerwca 2010 r. nr [...], 3 sierpnia nr [...], 13 września 2010 r. nr [...]. Kontrola została przeprowadzona na podstawie imiennego upoważnienia nr [...] wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 września 2010 r. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...], co stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, o czym zawiadomiono skarżącego pismem z dnia 27 października 2010r. Organ ustalił, że R. P. zatrudniał na dzień przeprowadzenia kontroli 35 pracowników na podstawie umowy o pracę, w tym 25 kierowców. Wyniki kontroli dały podstawę Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego do wydania w dniu [...] 2011r. decyzji znak [...] o nałożeniu na R. P. kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ogólnie rzecz ujmując nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie i wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Organ zaznaczył przy tym, że łączna kwota kary pieniężnej z tytułu w.w naruszeń wyniosła 2.719.500, jednakże zgodnie z przepisem art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł (trzydzieści tysięcy złotych) - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Odnosząc się szczegółowo do stwierdzonych naruszeń, organ wskazał, że przedsiębiorca naruszył przepis art. 25 ust. 1 o czasie pracy kierowców stanowiący, że pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Zgodnie z ust. 2 w/w przepisu ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. l, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. W tym zakresie naruszył również przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85, stanowiący, że przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przechodząc do ustaleń faktycznych organ podał, że przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę M. B. łącznie za 219 dni, kierowcę J. C. za łącznie 247 dni, kierowcę W. C. za 251 dni, kierowcę J. C. za 251 dni, kierowcę J. C. za 251 dni, kierowcę W. D. za 251 dni, kierowcę A. H. za 209 dni, kierowcę Z. K. za 251 dni, kierowcę A. K. za 251 dni, kierowcę J. K. za 251 dni, kierowcę M. K. za 251 dni, kierowcę K. K. za 251 dni, kierowcę J. L. za 251 dni, kierowcę S. L. za 239 dni, kierowcę J. M. za 251 dni, kierowcę R. M. za 251 dni, kierowcę P. P.za 251 dni, kierowcę D. S. za 251 dni, kierowcę T. Z. za 251 dni, kierowcę A. Z. za 251 dni, kierowcę M. K. za 251 dni i kierowcę D. O. za 251 dni. Odnośnie drugiego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne organ przytoczył wpierw obowiązujące w tej materii przepisy prawne : art. 39a ustawy o transporcie drogowym stanowiący, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: ukończyła 21 lat; posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.); nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikacje wstępną; 6) ukończyła szkolenie okresowe. 7) Wymagań, o których mowa w ust. l pkt l, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu m.in.: do kierowania, którego wymagane jest prawo jazdy kategorii Al, A, Bl, B lub B+E; Następnie organ wskazał na przepis art. 39 j ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania lekarskie, o których mowa w ust. l, są przeprowadzane: 1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy. Zgodnie natomiast z art. 39k ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. l, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. l, są przeprowadzane: 1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy. Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. l, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Zgodnie z art. 39l ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany m.in. do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. W zakresie badania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy mają zastosowanie przepisy kodeksu pracy, a w szczególności art. 229 § 4 k.p., który stanowi, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia. Następnie organ przeszedł do szczegółowych w sprawie ustaleń. Wskazał, że podczas kontroli okazano orzeczenie o odbytych badaniach lekarskich kierowców M. B., D. O. i S. L. zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w okresie objętym kontrolą, tj. od dnia 15.10.2009 r. do dnia 10.10.2010 r. Orzeczenia zostały wystawione kolejno w dniu 15.01.2009 r. z ważnością do stycznia 2014 r., 14.04.2008 r. z ważnością do kwietnia 2013 r. i w dniu 20.07.2009r. z ważnością do 20.07.2014 r. na podstawie art. 122 ust. 2 pkt l i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy, ale nie dla osób zatrudnionych na stanowisku kierowcy. W związku z tym organ uznał, że nie okazane zostały w tym przypadku wymagane dokumenty potwierdzające posiadanie ważnych badań lekarskich i psychologicznych w/w kierowców. Następnie okazano zaświadczenie o odbytych badaniach lekarskich kierowcy W. D., zatrudnionego na podstawie umowy o pracę w okresie objętym kontrolą. W/w orzeczenie wystawione zostało w dniu 27.03.2010 r. z ważnością do dnia 27.03.2015 r. Przedsiębiorca okazał także orzeczenie psychologiczne tego kierowcy wystawione w dniu 30.12.2009 r. z ważnością do dnia 30.12.2014 r. Przedsiębiorca nie okazał innych dokumentów potwierdzających posiadanie ważnych badań lekarskich i psychologicznych z pełnego okresu objętego kontrolą. Wobec tego organ uznał, że przedsiębiorca naruszył warunki dotyczące dokumentacji pracy w/w kierowcy w zakresie skierowania tego kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne. Organ zauważył przy tym, że w trakcie postępowania wyjaśniającego przedsiębiorca dostarczył zaświadczenie lekarskie kierowcy W. D. z ważnością od dnia 28.03.2008 r. do marca 2010 r. oraz orzeczenie psychologiczne z ważnością od 23.04.2004r. do kwietnia 2009r. i drugie z ważnością od 30.12.2009r. do dnia 30.12.2004r. Wobec kolejnych kierowców organ wskazał, że przedsiębiorca okazał zaświadczenie o odbytych badaniach lekarskich kierowcy J. L., wystawione w dniu 3.04.2010 r. z ważnością do dnia 3.04.2015 r. Przedsiębiorca okazał także orzeczenie psychologiczne w/w kierowcy wystawione w dniu 12.05.2010 r. z ważnością do dnia 11.05.2013 r. Przedsiębiorca nie okazał jednak innych dokumentów potwierdzających posiadanie ważnych badań lekarskich i psychologicznych z pełnego okresu objętego kontrolą, tj. od dnia 15.10.2009 r. do dnia 10.10.2010 r. Następnie okazano orzeczenie psychologiczne kierowcy A. Z., wystawione w dniu 28.08.2010 r. z ważnością do dnia 27.08.2015 r. Przedsiębiorca nie okazał jednak innych dokumentów potwierdzających posiadanie ważnych badań lekarskich i psychologicznych z pełnego okresu objętego kontrolą tego kierowcy. W trakcie postępowania wyjaśniającego przedsiębiorca dostarczył orzeczenie psychologiczne kierowcy A. Z. z ważnością od dnia 30.07.2005 r. do dnia 30.07.2009r. r., i drugie z ważnością od dnia 28.08.2010 r. do dnia 27 .08.2015 r. niemniej w okresie objętym kontrolą kierowca A. Z. nie posiadał ważnych badań psychologicznych z pełnego okresu objętego przedmiotową kontrolą. Wobec ostatniego kierowcy J. C., przedsiębiorca nie okazał zaświadczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego. W trakcie postępowania wyjaśniającego przedsiębiorca dostarczył jedynie zaświadczenie lekarskie tego kierowcy z ważnością od dnia 4.02.2008 r. do lutego 2011 r. oraz orzeczenie psychologiczne z ważnością od dnia 13.07.2005 r. do dnia 13.07.2010 r. niemniej w okresie objętym kontrolą kierowca J. C. nie posiadał ważnych badań psychologicznych z pełnego okresu objętego przedmiotową kontrolą, tj. od dnia15.10.2009 r. do dnia 10.10.2010 r. Odwołując się od w.w decyzji R. P. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, wskazując w uzasadnieniu na okoliczność tego rodzaju, że w zawiadomieniu o kontroli, kontrolą objęto wyłącznie okres od dnia 10 do 15 października 2010r., stąd w ocenie R. P. wydanie decyzji na podstawie dowodów za okres inny niż objęty kontrolą jest niedopuszczalny. Ponadto w zawiadomieniu dokonano niedopuszczalnych skreśleń i poprawek. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołania, organ podał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wskazanie nieadekwatnej w stosunku do faktycznej daty kontroli w zawiadomieniu o kontroli nie może być podstawą do dostąpienia od nałożenia kary pieniężnej w ocenie organu, ponieważ zawiadomienie było poprawione ręcznie i zaparafowane oraz pierwotny pełnomocnik strony, tj. G. G., który był upoważniony do reprezentowania przedsiębiorstwa zapoznał się z treścią upoważnienia do przeprowadzenia kontroli przedsiębiorstwa, wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w którym to upoważnieniu wyraźnie był wyszczególniony właściwy zakres i okres objęty przedmiotową kontrolą, tj. okres od dnia 15 października 2009 r. do dnia 10 października 2010 r. Organ zwrócił uwagę, że G. G. podpisał przedmiotowe upoważnienie, nie zgłaszając jakichkolwiek uwag czy zastrzeżeń. Organ tez zauważył, iż w protokole kontroli również wyraźnie wskazany jest okres, który obejmuje przedmiotową kontrolę, tj. 15 października 2009 r. - 10 październik 2010 r. Organ odwoławczy ogólnie uznał, że przedsiębiorca mając świadomość czekającej go kontroli powinien dołożyć szczególnej staranności, aby wymagane dokumenty były właściwie przechowywane i w konsekwencji mogły być okazane w toku kontroli. Przedsiębiorca będąc prawnie zobowiązany do przechowywania wykresówek powinien je zabezpieczyć skutecznie i starannie, ażeby uchronić je przed utratą. W związku z tym organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak wymaganych dokumentów spowodowany był niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa, co musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości przewidzianej w powołanych przepisach. Organ wskazał też, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była prowadzona ona zgodnie z przepisami prawa. Przechodząc do omówienia zasadności nałożenia wskazanej kary pieniężnej organ wskazał, że łączna kara pieniężna za naruszenie Ip. 11.4 ust. l załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi 2.716.000 zł (dwa miliony siedemset szesnaście tysięcy złotych), tj. (5432 x 500 zł) i wynika z tytułu nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Naruszenie wskazane w Ip. 1.8 ust. l załącznika do ustawy o transporcie drogowym jest również bezsporne, a szczegółowo odnosząc się do odpowiedzialności wskazanej w tym punkcie załącznika organ wskazał, że użyte przez ustawodawcę w dyspozycji Ip. 1.8 ust. l załącznika do ustawy o transporcie drogowym określenie "kierowca" oznacza, że za każdy stwierdzony przypadek wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne powinna być nałożona kara pieniężna w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Oznacza to, iż w sytuacji gdy przepisy załącznika odnoszą się do pojedynczego przypadku naruszeń, organ powinien zsumować kary pieniężne z tej samej podstawy prawnej, chyba, że w danej pozycji załącznika określono maksymalną kwotę takiej kumulacji. Przechodząc do odpowiedzialności przedsiębiorcy na tle przepisów unijnych organ wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych, tj. z rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L102/1 z 11.04.2006 r.). W szczególności organ wskazał na treść art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z brzmieniem ust. 2 w/w artykułu to przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. l w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z ust. 3 w/w artykułu to przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. W związku z tym organ podkreślił, iż to obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi (m.in. przestrzeganie czasu pracy kierowcy, przechowywanie odpowiednich dokumentów na wypadek kontroli właściwego organu). Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Na koniec organ podniósł, że z uwagi na specyfikę prowadzonej przez R. P. działalności winien on liczyć się z koniecznością przestrzegania szeregu przepisów. Osoba podejmująca się prowadzenia działalności gospodarczej, musi zatem zdawać sobie sprawę z ciężarów jakie na niej spoczywają oraz ze związanego z tym ryzyka. Przedsiębiorca powinien, więc obmyślać takie rozwiązania organizacyjne, które zapewnią przestrzeganie obowiązujących przepisów, np. poprzez powierzenie pewnych zadań kompetentnym pracownikom. W skardze na w.w decyzję R. P. wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania kontrolnego, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 79 a ust. 6 do 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 6 Kpa poprzez dokonanie czynności kontrolnych w zakresie nie objętym upoważnieniem, w wyniku czego zgromadzony został materiał dowodowy za okres nie objęty upoważnieniem, stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący zauważył przy tym, że organ odwoławczy przyznał, iż upoważnienie do kontroli obejmowało wyłącznie okres od 10 do 15.10.2010r. a kontrolujący dokonał przerobienia tego dokumentu, do czego nie upoważniał go żaden przepis prawa. Skarżący zauważył również, że okoliczność tę zgłosił we właściwym czasie, podczas zastrzeżeń do protokołu kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, zauważając, że wskazane przez skarżącego uchybienie w gruncie rzeczy nie miało wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonych przez R. P. decyzjach zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Na podstawie § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( Dz.U. z 2011 Nr 89, poz. 506) właściwym w sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Na wstępie rozważań wypada odnieść się do w zasadzie do jedynego zarzutu skargi opierającego się na twierdzeniu, że w sprawie naruszone zostały przepisy o postępowaniu kontrolnym, które to naruszenie winno w ocenie skarżącego mieć wpływ na ocenę zasadności nałożenia na niego kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Mianowicie, w odwołaniu R. P. podnosi, że w zawiadomieniu o kontroli (nie podając daty zawiadomienia) znajduje się wskazany okres kontroli od 10 do 15 października 2010r., i na tej podstawie uważa, że przeprowadzone przez organ dowody poza tym okresem nie powinny być wzięte przez organ pod uwagę. W skardze podtrzymując tę tezę, zwraca uwagę na dokument w postaci upoważnienia do kontroli. Skarżący uważa, że skoro zakres kontroli był odmienny od upoważnienia (i zawiadomienia) to wszelkie ustalenia faktyczne dokonane za okres nie wynikający z upoważnienia nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji, albowiem czynności kontrolne prowadzone były w tym zakresie bez podstawy prawnej. Nie można zgodzić się z powyższym stanowiskiem skarżącego. Organ dokonujący w przedsiębiorstwie R. P. kontroli przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym działał w granicach prawa, w tym dokonał ustaleń faktycznych na podstawie czynności dowodowych w granicach upoważnienia do kontroli, również jeśli chodzi o czasokres kontroli. Począwszy od zawiadomień o kontroli z dnia 22.04.2010r., 27.05.2010r., 24.06.2010 r., 03.08.2010r., 13.09.2010r. w każdym z tych dokumentów wskazano, iż kontrola obejmie czas od 15.10.2009r. do 10.10.2010r. Faktycznie, w piśmie z dnia 13.09.2010r. dokonano w polu dat skreśleń i poprawek, niemniej, jak zauważył organ, ostatecznie zmiany te należy ocenić na tle pozostałych dokumentów. W upoważnieniach do kontroli również wskazano, że zakres kontroli obejmuje rok 2009 i 2010 (pismo z 13.05.2010r.,10.06.2010r., 15.07.2010r., 31.08.2010r. i 23.09.2010r.). Co istotne protokół kontroli podaje, że zakres kontroli obejmował okres od 15.10.2009 r. do 10.10.2010r. Wynika z tego, iż faktyczny zakres czasowy kontroli w niniejszej sprawie obejmował czas od 15.10.2009r. do 10.10.2010r., co znaczy, że kontroli, która dokonywała się faktycznie w roku 2010 podlegał sposób realizacji przez przedsiębiorcę R. P. obowiązków ustawowych co do dokumentacji czasu pracy kierowców i kierowania na badania lekarskie i psychologiczne kierowców również w roku 2009. Zasady przeprowadzenia kontroli u przedsiębiorcy reguluje ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.), która stanowi w przepisie art. 79a ust. 1, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli, natomiast art. 79 a ust. 6 określa składniki upoważnienia poprzez wskazanie, że zawiera 1) wskazanie podstawy prawnej; 2) oznaczenie organu kontroli; 3) datę i miejsce wystawienia; 4) imię i nazwisko pracownika organu kontroli uprawnionego do wykonania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej; 5) oznaczenie przedsiębiorcy objętego kontrolą; 6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli; 7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli; 8) podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji; 9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy. Zgodnie z ust. 7. Dokument, który nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 6, nie stanowi podstawy do przeprowadzenia kontroli a zgodnie z ust. 8. Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu. W niniejszej sprawie, w upoważnieniu do kontroli z dnia 23.09.2010r., powołanemu następnie w protokole kontroli, w pkt 22 został określony szczegółowo zakres kontroli, w tym czas którego kontrola dotyczy, zatem nie można czynić zarzutu tego rodzaju, że upoważnienie nie spełniło wymagań ustawowych, wyżej podanych. Odnosząc się do kwestii merytorycznych, według Sądu, organ po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w tym zebrania w sprawie pełnego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7, 77 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadnie nałożył na R. P. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, to jest na dzień na dzień 25.10.2011r. Stąd też podstawą kontroli zaskarżonej decyzji jak również przedmiotem wykładni i orzecznictwa sądowego jest stan prawny obowiązujący na dzień 25.10.2011r. a więc dzień w którym zakończone zostało postępowanie administracyjne, a wydana decyzja uzyskała przymiot ostateczności. Ten stan prawny uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2012r., z datą wejścia w życie ustawy z dnia 16 września 2011r. zmieniającej ustawę o transporcie drogowym (Dz.U. nr 244. poz.1454). Zgodnie z art. 92 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ust 1. Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) (201) o publicznym transporcie zbiorowym; 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. 2. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej; 2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. W rozpoznawanej sprawie po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, za naruszenie różnych przepisów, została wymierzona karę pieniężna w wysokości 30 000 złotych. Podkreślić należy, że kontrola drogowa (lub kontrola w przedsiębiorstwie), w wyniku której stwierdzono naruszenie różnych przepisów prawa regulujących transport drogowy, powoduje wszczęcie jednej sprawy administracyjnej zapoczątkowanej omawianą kontrolą. Przedmiotem tej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenia prawa stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli. W wyniku rozpoznania sprawy zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 u.t.d., nałożona zostaje jedna kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar za poszczególne naruszenia. Na tle tego stanu prawnego bezsporną jest zasada, że odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, a związanych z przewozem drogowym ponosi przedsiębiorca, czyli osoba prowadząca działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozu drogowego. Ta odpowiedzialność przedsiębiorcy w formie kary pieniężnej ma miejsce również wówczas gdy naruszenia obowiązków lub warunków dokonała osoba, którą posługuje się przedsiębiorca przy wykonywaniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, niezależnie od charakteru tytułu prawnego jaki łączy te osoby. Ustawodawca dopuścił możliwość wyłączenia tej odpowiedzialności na zasadach określonych w art. 92a ust. 4. Jak wynika z przepisu art. 92a ust.1, regulacja ta ma zastosowanie w przypadku gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia. Natomiast przepis art. 92a ust.4 ustawy stanowił, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ( podmioty nie będące przedsiębiorcami ) nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011r. II GSK 716/10). W niniejszej sprawie tego rodzaju okoliczności nie były przedmiotem analizy organu a zarzuty ze strony przedsiębiorcy skupiły się na względach formalnych kontroli. Pozostaje zatem bezsporne, że R. P. naruszył przepis art.25 ust. 1 o czasie pracy kierowców stanowiący, że pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 6) zapisów na wykresówkach; 7) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 8) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 9) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 10) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W tym zakresie naruszył również przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85, stanowiący, że przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Prawidłowo organ ustalił stan faktyczny i orzekł następnie w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za naruszenie przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w zakresie dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Przepisy prawne w tej materii stanowią, że : art. 39a ustawy o transporcie drogowym : przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 3) ukończyła 21 lat; 4) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.); 5) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 6) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 8) uzyskała kwalifikacje wstępną; 9) ukończyła szkolenie okresowe. 10) Wymagań, o których mowa w ust. l pkt l, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu m.in.: do kierowania, którego wymagane jest prawo jazdy kategorii Al, A, Bl, B lub B+E; Przepis art. 39 j ustawy o transporcie drogowym, stanowi, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, póz. 94, ze zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania lekarskie, o których mowa w ust. l, są przeprowadzane: 3) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 4) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy. Zgodnie natomiast z art. 39k ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. l, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. l, są przeprowadzane: 3) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 4) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy. Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. l, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Istotnym w tym względzie jest przepis art. 39l ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany m.in. do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. W zakresie badania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy mają zastosowanie przepisy kodeksu pracy, a w szczególności art. 229 § 4 k.p., który stanowi, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia. Wskazane wyżej przepisy stanowią, jak słusznie orzekł organ, podstawę do nałożenia na skarżącego ostatecznie określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej to jest 30 000 zł (zgodnie z wyliczeniem podanym w załączniku l.4 i l.8 ust. 1 do ustawy o transporcie drogowym). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, a podniesiony w skardze zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W takich okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę R. P.