III SA/Kr 874/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. O. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej skargę oddala Orzeczeniem z dnia 10 kwietnia 2012r., nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, po rozpatrzeniu odwołania kandydata M. O., uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2012r., nr [...] w części rozpoznań lekarskich zastępując je nowym rozpoznaniem oraz utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie I instancji w części ustalonej kwalifikacji orzeczniczej do kategorii "N" – Niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 127 § 1 138 k.p.a., art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2010r. nr 40, poz. 593) w związku z § 29 oraz § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach ( Dz. U. z 2010r., nr 15, poz. 80). Z wyrzeczenia orzeczenia organu II instancji wynika, także że M. O. – dalej skarżący - został zaliczony do kategorii N – Niezdolny do zawodowej służby wojskowej, według kwalifikacji przewidzianych załącznikiem Nr 1 do powyższego rozporządzenia dla I grupy badanych. W części rozpoznania lekarskiego orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej stwierdzono: 1. czynnościowe zaburzenia układu sercowo-naczyniowego pod postacią przyśpieszonego rytmu serca ( tachykardia) u osoby z objawowym nadciśnieniem tętniczym ( RR 160/90 mm Hg) nieupośledzające sprawności ustroju - § 38 pkt 1, 2. wadę zastawkową serca pod postacią łagodnej niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej nieupośledzającej sprawności ustroju - § 38 pkt 9, 3. blizny po samookaleczeniach kończyny górnej prawej i lewej - § 3 pkt 5, 4. przebyte zaburzenia zachowania i emocji – bez §, 5. bliznę pooperacyjną prawego podbrzusza - § 3 pkt 1, 6. liczne znamiona barwnikowe tułowia - § 2 pkt 1. Uzasadniając swoje orzeczenie Wojskowa Rejonowa Komisja Lekarska ( dalej WRKL) wskazała okoliczności faktycznie i motywy prawne rozstrzygnięcia. Wskazano, że skarżący jako kandydat do zawodowej służby wojskowej, orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 202r. zaliczony został do Kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej według załącznika Nr 1, grupa I. Organ I instancji rozpoznał u skarżącego: 1. niedomykalność zastawki dwudzielnej I stopnia z wypadaniem obu płatków mitralnych i niedomykalność zastawki trójdzielnej I stopnia z powiększoną prawą komorą serca bez cech nadciśnienia płucnego - § 38 pkt 9 i § 38 pkt 14, 2. blizny po samookaleczeniach kończyny prawej i lewej - § 3 pkt 5, 3. przebyte zaburzenia zachowania i emocji – bez § bez pkt 4. bliznę pooperacyjną prawego podbrzusza - § 3 pkt 1 5. liczne znamiona barwnikowe tułowia - § 2 pkt 1. Stwierdzono, że kandydat nie przedstawił organowi I instancji dokumentacji nowej – tzn. nieznanej a skierowany został do Szpitala Wojskowego do konsultacji i badań niezbędnych do oceny zdolności do zawodowej służby wojskowej. W oparciu o przeprowadzone badania terenowa Wojskowa Komisja Lekarska dokonała wyżej opisanego rozpoznania chorób i ułomności. W oparciu o dokonane rozpoznanie TWKL przyjęła, że opisane w punkcie pierwszym rozpoznanie w postaci niedomykalności zastawki dwudzielnej I stopnia z wypadaniem obu płatków mitralnych i niedomykalność zastawki trójdzielnej I stopnia z powiększoną prawą komorą serca bez cech nadciśnienia tętniczego stanowią schorzenia opisane w § 38 pkt 9 i 38 pkt 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach ( Dz. U. 2010r, nr 15, poz. 80), które badanych należących do I grupy kwalifikują do osób niezdolnych do zawodowej służby wojskowej – kat. N. Z rozpoznaniem tym nie zgodził się skarżący składając odwołanie. W celu uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do wydania orzeczenia RWKL skierowała skarżącego w dniu 2 kwietnia 2012r. do konsultacji kardiologicznej (połączonej z badaniem EKG, oraz z badaniem echokardiograficznym) oraz psychiatrycznej (połączonej z badaniem psychologicznym). Specjalistyczne badania kardiologiczne przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym wykazały obecność czynnościowych zaburzeń układu sercowo naczyniowego pod postacią przyśpieszonego rytmu serca (tachykardia) z objawowym nadciśnieniem tętniczym (RR 160/90 mm HG), które nie upośledzają sprawności ustroju. Jednakże rozpoznane schorzenie w stosunku do kandydatów do zawodowej służby wojskowej, zgodnie z § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia MON powoduje zaliczenie do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Te same badania wykazały również wadę zastawkową serca pod postacią niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej, która aktualnie nie upośledza sprawności ustroju, ale które to schorzenie zgodnie z § 38 pkt 9 załącznika nr 1 również daje podstawę do zaliczenia badanego do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska podkreśliła, że przewidziana w § 38 pkt 9 możliwość kwalifikacji do kategorii " N/Z" – wskazuje, że jako pierwszą należy przyjmować kategorię N. Organ odwoławczy podkreślił, ze uchylenie orzeczenia I instancji w części dotyczącej rozpoznań lekarskich miało na celu uściślenie brzmienia rozpoznań odzwierciadlających stwierdzone u badanego ułomności i ich następstw. Natomiast dokonane w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie potwierdza niezdolność do zawodowej służby wojskowej i uzasadniało utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji co do przyjętej kwalifikacji orzeczniczej "N". Na powyższe orzeczenie M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o jego uchylenie wraz z orzeczeniem poprzedzającym. Zarzucił naruszenie: - art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 24 ust. 5 rozporządzenia, przez wadliwe uzasadnienie decyzji i wyrywkową ocenę materiału dowodowego przez organy obu instancji. Podniósł, że organ nie odniósł się do konkretnych wskazanych przez niego okoliczności oraz nie wskazał przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy, - art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niewyjaśnienie stronie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych oraz brak odniesienia się do argumentów podniesionych w odwołaniu i nie uwzględnienia wszystkich wyników badań, - art. 9, art. 16, art. 77 § 1, art. 80 przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony i przyjęty w decyzji organu I instancji, który uległ zmianie, - art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przez subiektywny wybór i analizę niektórych dowodów w sprawie, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przepisów art. 6, 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 24 ust. 5 rozporządzenia. Skarżący zarzucił, że decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia. Organ I instancji nie wskazał, dlaczego chorobę wymienioną w § 38 pkt 9, którą można ocenić w skali N/Z, zakwalifikował do kategorii "N". Organ odwoławczy również nie dokonał oceny w powyższym zakresie. Skarżący podniósł, że rodzaj i stopień nasilenia schorzeń ustalono w oparciu o badania specjalistyczne Wojskowego Szpitala Klinicznego oraz własne wyniki badań. Całość dokumentacji lekarskiej uznano za wystarczającą pomimo znajdujących się w aktach zaświadczeń lekarskich i próby wysiłkowej, podważających wyniki przeprowadzonych w trybie odwoławczym badań. Wskazał, ze wbrew twierdzeniom organu, przedstawił nową dokumentację medyczna w postaci raportu z elektrokardiograficznego badania wysiłkowego z dnia 29 marca 2012r., z którego wynika brak nieprawidłowości pracy serca, co wyklucza istnienie objawów wskazanych w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia. Nie mógł dostarczyć innej dokumentacji w postaci historii choroby, ponieważ dotychczas był zdrowy, co potwierdzają wcześniejsze badania. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie wskazał gdzie i kiedy powstały zdiagnozowane u skarżącego choroby oraz jakie mogą być ich przyczyny, przywołał też wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 stycznia 2010r., II SA/Bd 1091/09. Podniósł, że organ pominął zaświadczenia lekarskie z 29 marca 2012r., 3 lutego 2012r. oraz raport z badania wysiłkowego, nie kwestionując ich treści. Wskazał, że wszystkie przeprowadzone 2 kwietnia 2012r. w trybie odwoławczym badania zostały wykonane w ciągu zaledwie kilku godzin, co wpłynęło na podwyższone ciśnienie skarżącego w ostatnim badaniu. Skarżący musiał biegać między budynkami szpitala i wykonywać badania w stanie zmęczenia fizycznego ( po przebiegnięciu 300-400 metrów), co zaskutkowało niemiarodajnymi wynikami. Nigdy wcześniej ani później nie stwierdzono u skarżącego zaburzeń rytmu serca ani nadciśnienia tętniczego. Opisywany przed laty przeciek między przedsionkami nie potwierdził się w aktualnym badaniu (ECHO-kardiogram z dnia 3 lutego 2012r.) Również niedomykalność zastawki trójdzielnej i dwudzielnej opisano jako nieistotną hemodynamicznie, śladową nie mającą znaczenia. Wskazał, że Wojskowa komisja Lekarska ma obowiązek dokładnie uzasadnić przyjęcie konkretnego punktu lub paragrafu. Przywołał również wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000r. III SA 897/00 ( Lex nr 47326). W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że skarżący w trakcie procesu odwoławczego dołączył wyniki badań przeprowadzonych we własnym zakresie – ECHO serca i próby wysiłkowej. W celu uzupełnienia materiału dowodowego RWKL wezwała skarżącego do badań na dzień 2 kwietnia 2012r. Przeprowadzono badania dodatkowe w tym EKG, Echo serca i konsultację kardiologiczną oraz psychiatryczną. Skarżący nie podnosił przed badaniem kardiologicznym, że badanie było wykonane po wysiłku fizycznym bez odpoczynku. Nie podnosił tego również w chwili zwrotu wyników badań do RWKL. RWKL oceniła jako nieprawdopodobny przebieg badania opisany w skardze. Wskazała również, że odległość pomiędzy gabinetami psychiatry i kardiologa nie jest większa niż 100m. RWKL wskazała, że zarówno z badań ECHO serca przeprowadzonych w TWKL, w RWKL jak i w przedłożonych przez skarżącego badaniach z 3 lutego 2012r. i 29 marca 2012r., wynika istnienie niedomykalności zastawek serca. W badaniach TWKL i przedstawionych przez skarżącego opisano wadę jako niedomykalność zastawek dwudzielnej i trójdzielnej, w badaniu RWKL jako niedomykalność zastawek dwudzielnej i aortalnej. W badaniu TWKL opisano niedomykalność "I stopnia", w badaniach skarżącego jako "mała" w RWKL jako "łagodna". Zdaniem RWKL każdy z tych opisów kwalifikuje stopień nasilenia niedomykalności jako większy niż " śladowy", o którym mowa w § 38 pkt 9 rozporządzenia, który rozpoznaje się jako fizjologiczny w zakresie zastawki dwudzielnej i trójdzielnej, a patologiczny w zakresie zastawki aortalnej. Rozpoznanie niedomykalności zastawki dwudzielnej i aortalnej ustalono w oparciu o aktualny wynik badania, stosując kryterium aktualności. U skarżącego w przeszłości rozpoznano ubytek przegrody międzyprzedsionkowej kwalifikujacy do kat. "E" – trwale niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, niestwierdzony w aktualnych badaniach. Wyjaśniono, że orzeczenie wydano po analizie całości dokumentacji, w tym przedłożonej przez skarżącego. Organ nie kwestionował wyników ujemnej próby wysiłkowej, która nie ma decydującego znaczenia. Wskazano, że próba wysiłkowa bada wydolność organizmu i tolerancję wysiłku fizycznego, może ujawnić zaburzenia rytmu po wysiłku ale o innym niż ustalone w zaskarżonym orzeczeniu charakterze. W sprawie decydujące były zaburzenia rytmu serca w spoczynku pod postacią przyspieszenia rytmu powyżej normy i niedomykalność zastawek w stopniu wyższym niż śladowa, stwierdzane we wszystkich badaniach przed organami jak i przedstawionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej ustawa P.p.s.a) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kryterium sądowej kontroli stanowi zgodność z prawem jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawując kontrolę pod względem zgodności z prawem stosownie do przepisu art. 134 § 1 k.p.a Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przytoczenie tego ostatniego przepisu jest szczególnie uzasadnione. Skarga w całości opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, a nadto zarzuca brak odniesienia w zaskarżonym orzeczeniu do okoliczności podniesionych w odwołaniu. Ostatni zarzut jest o tyle gołosłowny, że w odwołaniu – jednozdaniowym – skarżący stwierdził tylko, ze nie zgadza się z treścią orzeczenia. Po wniesieniu odwołania złożył natomiast wprost do Wojskowej Rejonowej Komisji Lekarskiej; raport z elektrokardiograficznego badania wysiłkowego z dnia 29 marca 2012r. oraz wynik badania echokardiograficznego z dnia 29 marca 2012r. przeprowadzone w Indywidualnej Specjalistycznej Praktyce Lekarskiej Lek. med. G. D. w L, specjalisty chorób wewnętrznych i toksykologii klinicznej. Natomiast wynikiem badania echokardiograficznego przeprowadzonego na zlecenie skarżącego w dniu 3.02.2012r. w Okręgowym Szpitalu Kolejowym dysponowała już Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska. Wszystkie te dokumenty ( tj. przedłożone przez skarżącego jak i z badania przed TWKL) wskazywały na niedomykalność zastawki dwudzielnej (mitralnej) i trójdzielnej. W istocie zatem kwestionował skarżący w odwołaniu nie rozpoznanie lecz powiązanie z nim niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Rozpoznając skargę wyjść należy od przypomnienia, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( tj. Dz. U. 2010, nr 90, poz. 593 z późn. zm.) ustawa ta m.in. określa zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 5 ust. 1 zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska która wydaje w tej sprawie orzeczenie mające charakter decyzji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 2 do wojskowej komisji lekarskiej z urzędu kieruje się żołnierza lub inną osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ustawa w przepisie art. 5 ust. 6 pkt 1, 1a i 2 określa kategorie zdolności psychicznej i fizycznej do zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 5 ust. 6 pkt 2 kategoria N – oznacza trwałą lub czasową niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolność do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W oparciu o przepis art. 5 ust. 8 i 9 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach ( Dz. U. 2010, nr 15, poz. 80 z późn. zm) – dalej rozporządzenie. Zgodnie z § 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia załącznik nr 1 do tego rozporządzenia określa wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 9 in fine ustawy, celem rozporządzenia jest zapewnienie aby do zawodowej służby wojskowej były powoływane i pełniły ją osoby posiadające stan zdrowia odpowiadający warunkom zawodowej służby wojskowej. Powołany w skardze przepis § 24 ust. 5 rozporządzenia, którego naruszenie w związku z art. 107 § 3 k.p.a. zarzucano stanowi w pkt 1, że wzór orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej określa załącznik nr 5 do rozporządzenia. Paragrafami i punktami załącznika nr 1 oznaczone są choroby i ułomności im przypisane, oraz kategorie w zakresie zdolności lub niezdolności do zawodowej służby wojskowej, w odniesieniu do poszczególnych grup ( I-IV), na które dzieli się osoby badane. Załącznik zawiera objaśnienia szczegółowe, tak co do opisu zasad zaliczenia osób badanych do poszczególnych grup, jak i zasad kwalifikowania do kategorii zdrowia w ramach poszczególnych grup, przy tych samych chorobach lub ułomnościach. Z objaśnienia szczegółowego wynika, że grupa I osób badanych obejmuje m.in. osoby ubiegające się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej, w tym pełniące służbę kandydacką na pierwszym lub drugim roku nauki ( studiów). Skarga nie podnosi zarzutów co do zaliczenia skarżącego do I grupy badanych. Paragraf 38, pomieszczony jest w rozdziale X – układ krążenia. Zgodnie z § 38 pkt 1 w stosunku do grupy I – kategorią N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej – oznacza się choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe nieupośledzające sprawności ustroju. Według objaśnień szczegółowych, do § 38 pkt 1, 2 i 3 według tych punktów należy kwalifikować również zaburzenia rytmu serca pochodzenia organicznego i zaburzenia przewodzenia, potwierdzone dokumentacją leczenia w poradni specjalistycznej. Zgodnie natomiast z § 38 pkt 9 w grupie I badanych, kategorią N/Z określone są zastawkowe wady serca bez powikłań i istotnych zaburzeń hemodynamicznych nieupośledzające sprawności ustroju. (W odniesieniu do grupy III przewidziano kategorię Z/N). Objaśnienia szczegółowe do punktu 9 i 14 stanowią, że obecność śladowej fali zwrotnej przez zastawkę aortalną jest patologią, a w przypadku pozostałych zastawek zjawiskiem fizjologicznym. Powyższe regulacje mają charakter materialno-prawny, gdyż określają jakiego rodzaju stwierdzone u określonej grupy badanych, choroby lub ułomności decydują o kategorii zdolności lub niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Przedmiotem kognicji Sądu jest kontrola zgodności z prawem wydanych orzeczeń, w tym zachowanie trybu ich podejmowania. Poza przedmiotem kontroli pozostaje natomiast ocena merytorycznej trafności dokonanych rozpoznań. Postępowanie przed organami orzekającymi w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej ma charakter dwuinstancyjny, którego istota polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy, w przypadku wniesienia odwołania. W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, miała Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy rozpatrujący sprawę, podstawę w zebranej dokumentacji do ustalenia, na podstawie badania i konsultacji ze specjalistą kardiologiem z dnia 2 kwietnia 2012r. do rozpoznania u skarżącego czynnościowego zaburzenia układu sercowo-naczyniowego pod postacią przyspieszonego rytmu serca ( tachykardii) z objawowym nadciśnieniem tętniczym (160/90 mm Hg) nieupośledzającym sprawność ustroju ( k. 20, 21). Brak podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w przyjęciu kwalifikacji z § 38 pkt 1. Wynik badania pracowni Echokardiografii Kliniki Kardiologii Wojskowego Szpitala Klinicznego z dnia 2 kwietnia 2012r. ( k. 24) stwierdza tzw. falę zwrotną w odniesieniu do zastawki aortalnej i zastawki mitralnej. Miała zatem podstawę w tym dokumencie medycznym RWKL do ustalenia wady zastawkowej serca pod postacią łagodnej niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej, nieupośledzającej ustroju. Jednakże na gruncie przyjętych standardów kwalifikowania do zdolności do zawodowej służby wojskowej osób z grupy I, nawet obecność śladowej fali zwrotnej przez zastawkę aortalną jest patologią. Uzasadnione było zatem zakwalifikowanie tej wady do § 38 pkt 9 i przyjęcie kategorii N, która w ramach tej grupy badanych jest zasadą ( odwrotnie niż dla III grupy badanych). Na tle tych okoliczności, naruszone po części przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko taki stopień naruszenia może stanowić podstawę uwzględnienia skargi, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rację ma skarżący, że orzeczenie I instancji co do uzasadnienia narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Wprawdzie prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że tam gdzie w wykazie ściśle powiązano wystąpienie określonej choroby ze ściśle określoną kategorią, to samo stwierdzenie występowania danej choroby wystarcza do rozstrzygnięcia w przedmiocie zdolności do służby i uzasadnienia orzeczenia (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy 2008.03.05, II SA/Bd 60/08, lex nr 489130). Taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż organ I instancji jednym opisem zakwalifikował schorzenie pod dwie podstawy, z których jedna łączyła się z kat. N (§ 38 pkt 9) a druga z kategorią N/Z ( § 38 pkt 14). Jednakże właśnie w postępowaniu odwoławczym w wyniku ponownego badania EKG i echokardiologicznego uściślono opis rozpoznania stwierdzonych ułomności. To prawda, że organ odwoławczy dysponując dokumentacją złożoną przez skarżącego po wniesieniu odwołania i i wykonaną na jego prywatne zlecenie w dniu 29 marca 2012r. nie odniósł się do tej dokumentacji. Wyjaśnienia dokonane w odpowiedzi na skargę nie mogą sanować tego braku uzasadnienia w świetle art. 107 § 3 kpa. Jednakże w konkretnej sprawie uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ orzekający miał bowiem podstawę do poczynienia ustaleń co do rozpoznania schorzeń na podstawie dokumentacji lekarskiej sporządzonej w ramach badań w Wojskowym Szpitalu Klinicznym, a przyjęte rozpoznanie nie jest z tymi dokumentami sprzeczne. Należy też podzielić stanowisko organu, że w odniesieniu do wad serca określonych § 38 pkt 9 sposób oznaczenia kategorii N/Z dla grupy I i Z/N dla grupy III wskazuje, że zasadą w I grupie przy opisanym schorzeniu jest przyznanie kategorii N. Przy stwierdzonej fali zwrotnej zastawki aortalnej, która nawet w postaci śladowej – w świetle objaśnień szczegółowych – ma charakter patologiczny, przyjęcie kategorii N, nie narusza zasad orzekania. Podniesione dopiero w skardze zarzuty co do warunków w jakich przeprowadzono badania nie są poparte jakimikolwiek okolicznościami dającymi się zweryfikować. Z opisu warunków wykonywania badania EKG ( k. 23 akt) wynika, że wykonano je w stanie spoczynku ( bez uprzedniego wysiłku). Z tych przyczyn zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, a skarga ulega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. tj. 2012, poz. 270).