III SA/Kr 886/13

Dnia 14 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 8 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zakładu budżetowego - Miejskie Centrum Profilaktyki Uzależnień w K, przy ul. R oraz utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejskie Centrum Profilaktyki Uzależnień w K" i nadania statutu jednostce postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu 4 lipca 2013 r. do Urzędu Miasta wpłynęła skarga K. B. z dnia 1 lipca 2013 r., która została zakwalifikowana jako skarga na uchwałę Rady Miasta z dnia 8 września 2010 r. Nr [...] w sprawie likwidacji zakładu budżetowego - Miejskie Centrum Profilaktyki Uzależnień w K, przy ul. R oraz utworzenie jednostki budżetowej pod nazwą "Miejskie Centrum Profilaktyki Uzależnień w K" i nadanie statutu jednostce. Razem ze skargą K. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż pismo Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2013 r., zawierające stanowisko Prezydenta Miasta odnośnie jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie zawierało pouczenia o środku zaskarżenia co stanowi naruszenie art. 107 § 1 i art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący leczył złamanie ręki do 14 czerwca 2013 r. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. pełnomocnik K. B. oświadczył, że przedmiotem skargi, wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jest uchwała Rady Miasta z dnia 8 września 2010 r. Nr [...]. Pełnomocnik skarżącego uważa, że skarżący w sposób niezawiniony uchybił terminowi do wniesienia skargi. Obecny na rozprawie skarżący wyjaśnił, iż choroba ręki trwała do połowy maja kiedy zdjęto mu gips, a potem trwała rehabilitacja. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 886/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek K. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sad wskazał, iż z treści wniosku o przywrócenie terminu oraz z protokołu rozprawy wynika, że skarżący nie mógł wnieść skargi w ustawowym terminie, gdyż miał złamaną rękę, a leczenie i rehabilitacja trwały do 14 czerwca 2013 r. WSA w Krakowie uznał zatem, że z tym właśnie dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał w dniu 21 czerwca 2013 r. Natomiast skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 1 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że pismo Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2013 r. nie zawierało pouczenia o sposobie wniesienia skargi Sąd stwierdził, że nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, zarzut ten mógłby być rozpoznany tylko w przypadku dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, który w niniejszej sprawie był spóźniony. Po rozpoznaniu zażalenia K. B., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 342/14 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 886/13. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd l instancji nietrafnie przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu. Sąd l instancji uznał bowiem, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie z wnioskiem był dzień 21 czerwca 2013 r., a więc ostatni dzień siedmiodniowego terminu liczonego od dnia zakończenia leczenia i rehabilitacji złamanej ręki skarżącego. NSA zwrócił jednak uwagę, że skarżący wskazał dwie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. W treści skargi wskazał bowiem, że uchybienie terminu było skutkiem braku pouczenia w piśmie Przewodniczącego Rady Miasta z 24 kwietnia 2013 r. o sposobie i terminie wniesienia skargi. Powyższą okoliczność skarżący potwierdził na rozprawie przed Sądem l instancji, dodatkowo uzupełniając wniosek o wyjaśnienia dotyczące złamania ręki. NSA stwierdził więc, że wbrew stanowisku Sądu l instancji, okoliczność braku pouczenia przez Przewodniczącego Rady Miasta w piśmie z 24 kwietnia 2013 r. o sposobie i terminie wniesienia skargi, powinna być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie już na tym etapie postępowania. Zdaniem NSA, skoro skarżący podnosi, że brak pouczenia spowodował uchybienie terminu do wniesienia skargi, to Sąd l instancji powinien ustalić (na podstawie akt sprawy bądź wzywając skarżącego do złożenia stosowanych wyjaśnień), kiedy ustała ta przyczyna uchybienia terminu i dopiero wówczas ocenić, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się natomiast z zawartymi w zażaleniu zarzutami, że skarżący mógł posługiwać się złamaną ręką dopiero od 30 czerwca 2013 r., gdyż z załączonych zaświadczeń wynika, że gips zdjęto mu 9 maja 2013 r., a zabiegi rehabilitacyjne trwały od 4 do 14 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż podziela ocenę wyrażoną przez Sąd l instancji w tym zakresie, mimo, że wobec wskazania przez skarżącego dwóch różnych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia skargi, nieprawidłowe było odrzucenie wniosku z uwzględnieniem tylko jednej z nich. W związku z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w powyższym postanowieniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 7 października 2014 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie, kiedy według skarżącego ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi spowodowana brakiem pouczenia przez Przewodniczącego Rady Miasta w piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. o sposobie i terminie wniesienia skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo z dnia 15 października 2014 r., w którym wskazał, że stan po złamaniu, według dokumentacji medycznej, trwał do 14 czerwca 2013 r., a zabiegi rehabilitacyjne zakończyły się 30 czerwca 2013 r. i właśnie ta data winna stanowić początek terminu, od którego liczy się możliwość złożenia przez skarżącego skargi, gdyż właśnie od 30 czerwca 2013 r. mógł on posługiwać się ręką, tj. pisać nią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia zostały uregulowane w art. 85-89 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), * w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), * wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.), * równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 88 p.p.s.a., spóźniony wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W piśmie z dnia 15 października 2014 r., będącym odpowiedzią na pytanie Sądu o to kiedy zdaniem skarżącego ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi spowodowana brakiem pouczenia go przez Przewodniczącego rady Miasta o możliwości wniesienia skargi, pełnomocnik skarżącego wskazał, że stan po złamaniu, według dokumentacji medycznej, trwał do 14 czerwca 2013 r., a zabiegi rehabilitacyjne zakończyły się 30 czerwca 2013 r. i właśnie ta data, jego zdaniem, winna stanowić początek terminu, od którego skarżący mógł wnieść skargę. W ocenie Sądu nie jest to zasadne, albowiem ze znajdującej się w aktach i dołączonej do zażalenia dokumentacji medycznej wynika, że gips zdjęto skarżącemu 9 maja 2013 r., a zabiegi rehabilitacyjne trwały od 4 do 14 czerwca 2013 r. Także z treści wniosku o przywrócenie terminu oraz z protokołu rozprawy wynika, że skarżący nie mógł wnieść skargi w ustawowym terminie, gdyż miał złamaną rękę, a leczenie i rehabilitacja trwały do 14 czerwca 2013 r. Należy zatem uznać, że to z dniem 14 czerwca 2013 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę tut. Sądu w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, że pismo Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2013 r. nie zawierało pouczenia o sposobie wniesienia skargi należy stwierdzić, że nie może od odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, będąc związanym wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2014 r., zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie, kiedy według skarżącego ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi spowodowana brakiem pouczenia przez Przewodniczącego Rady Miasta w piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. o sposobie i terminie wniesienia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego nadesłał jedynie pismo z dnia 15 października 2014 r., w którym wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała z dniem 30 czerwca 2013 r., kiedy to skarżący zakończył zabiegi rehabilitacyjne. Oznacza to więc, że skarżący wiąże ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi z zakończeniem przez niego zabiegów rehabilitacyjnych, a nie z brakiem pouczenia w piśmie Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2013 r. o sposobie wniesienia skargi. Treść udzielonej przez pełnomocnika skarżącego odpowiedzi świadczy o tym, że zarzut braku należytego pouczenia skarżącego o prawie wniesienia skargi został podniesiony wyłącznie w celu wykazania braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a nie w celu wykazania zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pełnomocnik skarżącego, pomimo stanowiska zawartego w postanowieniu NSA z dnia 8 kwietnia 2014r. oraz wyraźnego pytania skierowanego do niego przez WSA w Krakowie, w ogóle nie powołał tej przesłanki jako mającej wpływ na dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Treść udzielonej odpowiedzi potwierdza więc, że w ocenie skarżącego brak pouczenia go o prawie wniesienia skargi nie miał znaczenia dla dochowania terminu 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż termin ten wiąże on wyłącznie z przeszkodą związaną ze złamaniem ręki. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skarga na uchwałę rady gminy wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) musi być poprzedzona wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Od momentu wniesienia wezwania biegnie określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do złożenia skargi do sądu, który w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wynosi 30 dni od doręczenia odpowiedzi, a w przypadku braku takiej odpowiedzi - 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Skoro zatem wezwanie nie wymaga załatwienia w postępowaniu administracyjnym, to ani rada gminy jako organ stanowiący, ani wójt, burmistrz, prezydent jako organ wykonawczy, nie mają obowiązku pouczania strony skarżącej o terminie do wniesienia skargi. W takiej sytuacji nie obowiązują bowiem zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zawarta w art. 9 tego Kodeksu zasada czuwania przez organy, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i udzielania im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie można zatem przerzucać na organ winy ze względu na brak pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi. Brak tego pouczenia nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała z dniem 14 czerwca 2013r., kiedy to skarżący zakończył zabiegi rehabilitacyjne i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał w dniu 21 czerwca 2013 r. Natomiast skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 1 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony po terminie, a zatem na podstawie art. 88 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.