III SA/Kr 893/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Wojewody z dnia 9 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala. wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2017r. Decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego A. K. (obecnie J.) z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. M w K. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016r. działający imieniem A. J. jej pełnomocnik A. M., wniósł do Prezydenta Miasta żądanie o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] 2016 r., nr [...]. We wniosku wskazano, że w uzasadnieniu tej decyzji znalazło się m.in. stwierdzenie: "Wprawdzie Pani A. K. jest zameldowana w obecnym miejscu zamieszkania tj. w lokalu przy ul. D w K na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 16.02.2021 r. to jednak zgłoszenie tego pobytu nastąpiło dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie o wymeldowanie ww. osoby z pobytu stałego co niewątpliwie ma swój wydźwięk". Zdaniem wnioskodawcy stwierdzenie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk", zarówno w kontekście całego zdania, jak i szerzej w kontekście całego uzasadnienia przedmiotowej decyzji jest niezrozumiałe. Uzasadnienia rozstrzygnięć organów administracyjnych powinny zawierać twierdzenia kategoryczne, a nie dające pole do ich różnorakich interpretacji. Postanowieniem z dnia [...] 2016r. nr [...] Prezydent Miasta wyjaśnił, że użyte w treści decyzji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk" należy rozumieć w ten sposób, że zgłoszenie pobytu czasowego przez A. K. nastąpiło w dniu 16.02.2016r., a więc już w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie. Takie działanie organ I instancji uznał jako wykonane na potrzeby prowadzonego postępowania i mające na celu próbę uniemożliwienia przyjęcia przez organ faktu, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania w/w osoby z pobytu stałego. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji A. M. wniósł o jego uchylenie, gdyż narusza ono art. 6 k.p.a., jest nieprzekonujące i w związku z powyższym zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ II instancji. W zażaleniu zarzucono, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta formułując swoją tezę przypisującą A. K. zachowanie intencjonalne, nie poparł jej żadnym dowodem zgromadzonym w aktach prowadzonej sprawy meldunkowej. Organ podnosi, że dokując zameldowania w miejscu pobytu czasowego A. K. jedynie dopełniła obowiązku meldunkowego, za co, zdaniem wnoszącego zażalenie, nie powinna być ona napiętnowana. Postanowieniem z dnia [...] 2016r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23), Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r. nr [...]. W ocenie organu II instancji, zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta nie naruszyło art. 113 § 2 k.p.a. regulującego zasady wyjaśniania wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja jest niejednoznaczna lub tak zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Prezydent Miasta wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji w zakresie wnioskowanym przez stronę, a w związku z tym wniesione zażalenie jest niezasadne. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody A. K. (obecnie J.) zarzuciła, że stanowisko organu II instancji jest błędne i powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Skarżąca oświadczyła, że w pełni podziela argumentację swojego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Celem instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności co do treści decyzji, przede wszystkim wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub nacechowana zawiłością utrudniającą ustalenie sensu samego rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie tego przepisu jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów, utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, niedopuszczalne jest dokonywanie nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a także, iż postępowanie to nie może prowadzić do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Kr 2114/98, Lex nr 655566; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2003r., sygn. akt I SA 1283/01, Lex nr 156394; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II FSK 594/07, Lex nr 475581 czy wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, Lex nr 493163). Zatem jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę przy wydawaniu postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Skoro bowiem w ramach postępowania kończącego się postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można dokonywać ponownej oceny stanu faktycznego, to tym bardziej nie można brać pod uwagę nowych dowodów. Dokonując kontroli legalności wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji oceniać zatem może jedynie treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie, treść postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. przez organ administracji pierwszej instancji oraz treść postanowienia organu odwoławczego. Z treści wniosku z dnia 1 kwietnia 2016r. wynika, że strona domagała się wyjaśnienia wątpliwości odnośnie użytego przez Prezydenta Miasta w treści decyzji z dnia [...] 2016r., nr [...] stwierdzenia "co niewątpliwie ma swój wydźwięk". Postanowieniem z dnia [...] 2016r. nr [...] Prezydent Miasta wyjaśnił, że użyte w treści decyzji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk" należy rozumieć w ten sposób, że zgłoszenie pobytu czasowego przez skarżącą w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie miało na celu uniemożliwienie przyjęcia przez organ faktu, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania jej z pobytu stałego. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz w skardze skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji co do oceny dokonanego przez nią zgłoszenia pobytu czasowego w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie. Jak to zostało już powyżej wskazane, postępowanie w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nie może prowadzić do merytorycznych zmian wydanej przez organ decyzji. Wszelkie zatem zarzuty co do prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r., nr [...], skarżąca powinna podnosić w toku toczącego się przed tut. Sądem postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 892/16 zainicjowanego jej skargą na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016r. nr [...] utrzymującą w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r. Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, powinny być bowiem zwalczane w trybie odwoławczym (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 1997r., sygn. akt I SA/Ka 1612/96, LEX nr 30804, z dnia 27 stycznia 2003r., sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799, z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, LEX nr 493163). Zarzuty skarżącej nie mogą zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, gdyż w ocenie Sądu jest ono prawidłowe. Zdaniem Sądu organy obu instancji należycie wyjaśniły jak należy rozumieć użyte przez organ I instancji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk", usuwając w ten sposób niejasności co do treści decyzji, utrudniające ustalenie sensu samego rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracyjne uczyniły zatem zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a. Treść zaskarżonego postanowienia nie wychodzi poza ramy stanu faktycznego i prawnego zakreślonego w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r. nr [...], a tym samym postępowanie w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji nie prowadzi do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że w toku niniejszego postępowania dotyczącego wyjaśnienia treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r., Sąd nie badał legalności tej decyzji, gdyż to byłoby możliwe jedynie w toku odrębnego postępowania kwestionującego zgodność z prawem tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody, o czym była mowa powyżej. Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.