III SA/Kr 895/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody z dnia 9 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia 15 marca 2016 r., znak: [...], Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M.K. z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. M.K. wniosła do Prezydenta Miasta żądanie o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia 15 marca 2016 r., nr [...], wskazując, że w uzasadnieniu tej decyzji znalazło się m.in. stwierdzenie: "Wprawdzie M.K. jest zameldowana w obecnym miejscu zamieszkania tj. w lokalu przy ul. [...] w K. na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 16.02.2021 r. to jednak zgłoszenie tego pobytu nastąpiło dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie o wymeldowanie ww. osoby z pobytu stałego co niewątpliwie ma swój wydźwięk". Zdaniem skarżącej stwierdzenie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk" zarówno w kontekście całego zdania, jak i szerzej w kontekście całego uzasadnienia przedmiotowej decyzji jest niezrozumiałe. W ocenie skarżącej, uzasadnienia rozstrzygnięć organów administracyjnych powinny zawierać twierdzenia kategoryczne, a niedające pola do ich różnorakich interpretacji. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta wyjaśnił, że użyte w treści decyzji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk" należy rozumieć ten sposób, że zgłoszenie pobytu czasowego przez M. K. nastąpiło w dniu 16.02.2016 r., a więc już w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie. Takie działanie organ I instancji uznał jako wykonane na potrzeby prowadzonego postępowania i mające na celu próbę uniemożliwienia przyjęcia przez tutejszy organ faktu, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania w/w osoby z pobytu stałego. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji skarżąca wniosła o jego uchylenie, gdyż narusza ono art. 6 k.p.a. Zdaniem skarżącej, wyjaśnienie organu I instancji jest nieprzekonywujące i w związku z powyższym zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ II instancji. Zarzuciła, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta formułując swoją tezę przypisującą jej zachowanie intencjonalne nie poparł jej żadnym dowodem zgromadzonym w aktach prowadzonej sprawy meldunkowej. Skarżąca podniosła, że dokując zameldowania w miejscu pobytu czasowego jedynie dopełniła obowiązku meldunkowego, za co, jej zdaniem, nie powinna być napiętnowana. Postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 6 kwietnia 2016 r., nr [...]. W ocenie organu drugiej instancji zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta nie naruszyło w jakikolwiek sposób art. 113 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja jest niejednoznaczna lub tak zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Organ drugiej instancji uznał, że Prezydent Miasta nie naruszył powyższych zasad oraz wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji w zakresie wnioskowanym przez skarżącą, a w związku z tym wniesione zażalenie jest niezasadne. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody M. K. wniosła o jego uchylenie i stwierdziła, że stanowisko organu II instancji jest błędne i powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Celem instytucji uregulowanej w tym przepisie jest zatem usunięcie niejasności co do treści decyzji, przede wszystkim wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub nacechowana zawiłością utrudniającą ustalenie sensu samego rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma jedynie obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji niedopuszczalne jest dokonywanie nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego a także, iż postępowanie to nie może prowadzić do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Kr 2114/98, Lex nr 655566; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2003r., sygn. akt I SA 1283/01, Lex nr 156394; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II FSK 594/07, Lex nr 475581 czy wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, Lex nr 493163). Zatem jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę przy wydawaniu postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Skoro bowiem w ramach postępowania kończącego się postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można dokonywać ponownej oceny stanu faktycznego, to tym bardziej nie można brać pod uwagę nowych dowodów. Mimo, że zasady te dotyczą postępowania administracyjnego, to ze względu na fakt, że kontrola sądowoadministracyjna polega na ocenie legalności stosowania przez organy administracji mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa, zasady te będą miały bezpośrednie przełożenie na zakres czynności i rozumowań, które mogą być udziałem sądu administracyjnego kontrolującego legalność postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Będą one przy tym podlegać modyfikacji ze względu na zakres kontroli sądowoadministracyjnej, która obejmuje zarówno pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze postępowanie administracyjne. Skutkuje to tym, że dokonując kontroli legalności wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji jako dowody w sprawie traktować może jedynie treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie, treść postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. przez organ administracji pierwszej instancji oraz treść postanowienia organu odwoławczego. Z treści wniosku skarżącej z dnia 1 kwietnia 2016 r. wynika, że domagała się ona wyjaśnienia wątpliwości odnośnie użytego przez Prezydenta Miasta w treści decyzji z dnia 15 marca 2016 r., nr [...] stwierdzenia "co niewątpliwie ma swój wydźwięk". Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta wyjaśnił, że użyte w treści decyzji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk" należy rozumieć ten sposób, że zgłoszenie pobytu czasowego przez skarżącą w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie miało na celu uniemożliwienie przyjęcia przez organ faktu, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania jej z pobytu stałego. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyjaśniły, jak należy rozumieć użyte przez organ I instancji sformułowanie "co niewątpliwie ma swój wydźwięk". Treść zaskarżonego postanowienia nie wychodzi zatem poza ramy stanu faktycznego i prawnego zakreślonego w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r., znak: [...], a tym samym postępowanie w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji nie prowadzi do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia. Organy administracyjne uczyniły więc zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz w skardze skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji co do oceny dokonanego przez nią zgłoszenia pobytu czasowego w trakcie trwania sprawy o jej wymeldowanie. Jak to jednak zostało już powyżej wyjaśnione postępowanie w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nie może prowadzić do merytorycznych zmian wydanej przez organ decyzji. Wszelkie zatem zarzuty co do prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016r., nr [...], skarżąca powinna była podnosić w toku toczącego się przed tut. Sądem postępowania III SA/Kr 894/16 zainicjowanego jej skargą na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016r. nr [...] utrzymującą w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r. Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, powinny być bowiem zwalczane generalnie w trybie odwoławczym (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 1997r., sygn. akt I SA/Ka 1612/96, LEX nr 30804, z dnia 27 stycznia 2003r., sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799, z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, LEX nr 493163). Zarzuty skarżącej nie mogą zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, gdyż w ocenie Sądu jest ono prawidłowe. Należy przy tym podkreślić, że w toku niniejszego postępowania Sąd nie badał legalności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia 6 maja 2016 r., gdyż to nastąpić mogło jedynie w toku postępowania o sygn. akt III SA/Kr 894/16. Na marginesie należy podnieść, że w postępowaniu w sprawie o sygnaturze akt III SA/Kr 894/16 w dniu 28 marca 2017 r. zapadł wyrok oddalający skargę M.K. Wyrok ten jest nieprawomocny. Nie znajdując więc podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.