III SA/Kr 896/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały w Krakowie M. P. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia terminu do wniesienia odwołania 1. skargę oddala; 2. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego A. D. – C., kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o obowiązującą w dniu orzekania stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Zaskarżonym przez A. L. (zwaną dalej skarżącą) postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził wniesienie odwołania skarżącej z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta decyzją z dnia [...] 2018 r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej, odmówił aktualizacji informacji objętych ewidencją gruntów i budynków w obrębie R, dotyczących przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz pola powierzchni działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji skarżąca złożyła osobiście w dniu 5 kwietnia 2019 r. w Biurze Obsługi Klienta Starostwa Powiatowego. W odwołaniu podkreśliła, że "decyzję odebrałam 28-03-2019 r. w związku z chorobą, pobytem na rehabilitacji, poza miejscem zamieszkania, konsultacje u specjalistów włącznie ze Szpitalem [...] w K, Oddział Chirurgia - Naczyniowa włącznie z operacją. O nieobecności mojej powiadomiłam telefonicznie aż do odwołania Wydział Geodezji i Kartografii, mgr inż. D. A., z powodu trudności w przemieszczaniu się w sierpniu 2018 r. wezwano mnie do Starostwa w celu zapoznania z pracą w mojej sprawie". W odwołaniu skarżąca zakwestionowała wykazany w ewidencji przebieg granicy swojej działki nr [...] z działką nr [...] a także wykazaną bezpodstawnie, jej zdaniem, powierzchnię 1018 m2 dla jej działki nr [...], a która to powierzchnia od 1962 do 1998 r. wynosiła 1071 m2. Do odwołania dołączyła kopie załączników, a to: decyzją zastępcy Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z 31 maja 1963 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 13 lutego 2018 r. (2 kartki), kartę informacyjną z rehabilitacji w Z, kartę informacyjną Szpitala [...] w K. Opisanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził wniesienie odwołania skarżącej z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy zobowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Organ podkreślił, ze warunkiem skuteczności czynności procesowej, w przypadku wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej wykonania. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Uchybienie ustawowego terminu powoduje natomiast bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Skutkiem procesowym wniesienia odwołania po terminie w przypadku, gdy wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 2), jest obowiązek po stronie organu administracji publicznej wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że Starosta nadał już klauzulę decyzji pierwszoinstancyjnej, stwierdzając, że "wobec niezaskarżenia decyzji z [...] 2018 r. znak: [...] w terminie i trybie ustawowo przewidzianym decyzja ta z dniem 14.11.2018 r. stała się ostateczna i podlega wykonaniu". Organ podkreślił, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 k.p.a. w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, ale całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się dyspozycji art. 134 k.p.a. Wobec powyższego organ odwoławczy podniósł, że stosownie do przepisu art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W myśl § 3 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Odnośnie do doręczenia zastępczego art. 44 § 1 k.p.a. stanowi, że "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Jak stanowi § 2 tego przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W świetle § 3 art. 44 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do § 4 art. 44 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1,a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ wskazał, że z akt sprawy organu pierwszej instancji wynika, że kwestionowana odwołaniem decyzja Starosty z [...] 2018 r., znak: [...], pomimo dwukrotnego awizowania przez Urząd Pocztowy w R nie została podjęta w terminie przez adresata - skarżącą. Stempel placówki pocztowej Urzędu Pocztowego w N dowodzi, że przesyłka nr [...] - list polecony ekonomiczny nadana została "9.10.2018 r." i następnie przekazana celem doręczenia adresatowi do placówki Urzędu Pocztowego R. Urząd ten "awizował", jak ustalił organ odwoławczy, przesyłkę dwukrotnie "15.10.2018 r" i "23.10.2018 r.", a następnie w związku z jej niepodjęciem przez skarżącą, w dniu "30.10.2018 r." zwrócił przesyłkę do Urzędu Pocztowego w N. Urząd Pocztowy N w dniu 6 listopada 2018 r. zwrócił przesyłkę nadawcy decyzji - Staroście. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania minął zatem, zdaniem organu odwoławczego, z dniem - 13 listopada 2018 r. Zgodnie bowiem z art.129 § 2 k.p.a. "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Decyzja Starosty z [...] 2018 r., znak: [...] z dniem 14 listopada 2018 r. stała się ostateczna. Organ podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi umieszczonymi tym na dokumencie. Tylko taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 264/18). Ponadto, z notatki spisanej przez pracownika Starostwa Powiatowego w dniu 12 października 2018 r. czyli już po wysłaniu decyzji do stron postępowania (zawartej w aktach sprawy) wynika, że "W dniu 12 października 2018 r. Pani A. L., w związku z problemami zdrowotnymi, telefonicznie zwróciła się z prośbą, aby do czasu zakończenia leczenia nie wysyłać do Niej żadnej korespondencji. Pani A. została poinformowana, że w dniu 9 października 2018 roku do wszystkich stron postępowania została wysłana decyzja Starosty z dnia [...] 2018 roku, znak: [...]". Organ podkreślił zatem, że nie ma takiego przepisu prawnego normującego działanie organu, by na prośbę czy żądanie jednej ze stron prowadzonego postępowania administracyjnego, "aby do czasu zakończenia leczenia nie wysyłać do niej żadnej korespondencji, co więcej nie wywołuje takie żądanie strony żadnych skutków prawnych względem organu." Organ wskazał, że nie ma wątpliwości, iż przedmiotowa decyzja do wszystkich stron postępowania, w tym do skarżącej, została wysłana 9 października 2018 r. Przesyłkę skierowaną do skarżącej dwukrotnie "awizowano", co w świetle przytoczonych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza jej skuteczne doręczenie. Organ dodał, że o 14 dniowym terminie wniesienia odwołania, zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. strony postępowania zostały prawidłowo pouczone w zaskarżonej decyzji. Termin 14 dni do wniesienia odwołania wyznaczany jest zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W konsekwencji, odwołanie skarżącej zostało w ocenie organu odwoławczego wniesione z uchybieniem terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a., a co za tym idzie nie podlegało merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżąca nie złożyła też wniosku o przywrócenie uchybionego terminu z uprawdopodobnieniem braku swej winy w jego niedotrzymaniu. Organ odwoławczy nie był zatem obowiązany kwestii tej uwzględnić z urzędu z tego względu, iż przywrócić uchybiony termin organ może wyłącznie na prośbę zainteresowanego (art. 58 § 1 k.p.a.). Z kolei w protokole sporządzonym w siedzibie Starostwa Powiatowego w dniu 28 marca 2019 r., znak: [...], zapisano: "W dniu 28 marca 2019 r. w łut. Urzędzie stawiła się Pani A. L. w celu zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] 2018 r, znak : [...]. Decyzja stała się ostateczna z dniem 14 listopada 2018 r. W dniu dzisiejszym został wydany egzemplarz decyzji przeznaczony dla Pani A. L. W związku z chorobą oraz pobytem na rehabilitacji poza miejscem zamieszkania, korespondencja skierowana do Pani A. L. została zwrócona z adnotacją: "nie podjęto w terminie". Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby zdaniem organu odwoławczego, rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznaczałoby to bowiem weryfikację decyzji ostatecznej w postępowaniu odwoławczym (art. 16 k.p.a.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie skarżąca przedstawiła przede wszystkim merytoryczną polemikę ze stanowiskiem Starosty, wyrażonym w kwestionowanej przez nią decyzji z dnia [...] 2018 r., znak: [...]. W treści skargi zawarła również wniosek o przywrócenie terminu - do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2020 r. wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – zwanej dalej w skrócie k.p.a.) "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania, a przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Prowadząc ustalenia w tym zakresie, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny. W razie zaś wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla ustaleń w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu, należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też dochowania terminu, uznać należy za naruszające zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., sąd ten bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, za prawidłowe ustalenia organu odwoławczego co do skutecznego doręczenia decyzji Starosty N z dnia [...] 2018 r., znak: [...]. Skarżąca została zawiadomiona o nadejściu przesyłki, zawierającej kwestionowaną przez nią decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r., znak: [...] oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Z materiału dowodowego wynika (koperta przesyłki), jak wskazał organ, że przesyłka polecona nr [...] została awizowana, w dniu "15.10.2018 r." i jak ustalił organ "23.10.2018 r.", co znajduje potwierdzenie w tzw. śledzeniu przesyłek pocztowych. Następnie w związku z jej niepodjęciem przez skarżącą, w dniu "30.10.2018 r." przesyłka została zwrócona do Urzędu Pocztowego w N. Urząd Pocztowy N w dniu 6 listopada 2018 r. zwrócił z kolei przesyłkę nadawcy decyzji - Staroście. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę postanowienia art. 42 § 1, § 2 i 3 oraz 4 art. 44 k.p.a. termin do wniesienia odwołania minął zatem, rzeczywiście skarżącej z dniem 13 listopada 2018 r. Zgodnie bowiem z art.129 § 2 k.p.a. "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Decyzja Starosty z dnia [...] 2018 r., znak: [...] rzeczywiście z dniem 14 listopada 2018 r. stała się więc ostateczna. W takim razie rację ma Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdzając, że wniesienie przez skarżącą osobiście odwołania – dopiero w dniu 5 kwietnia 2019 r. - w Biurze Obsługi Klienta Starostwa Powiatowego, było wniesieniem tego środka zaskarżenia z uchybieniem przewidzianego do jego wniesienia terminu. Zdaniem Sądu samo złożenie odwołania po upływie ustawowego terminu nie może być traktowane jako domniemany wniosek o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. W tym celu konieczne jest bowiem złożenie jasnego i jednoznacznego wniosku przez osobę zainteresowaną. Skarżąca takiego wniosku nie złożyła Nawet, jeżeli by uznać, że wskazane w odwołaniu przez skarżącą okoliczności choroby, pobytu na rehabilitacji poza miejscem zamieszkania, konsultacje u specjalistów łącznie z pobytem w Szpitalu [...] w K, stanowią, iż intencją skarżącej było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, dołączonej do dowołania wynika, że leczenie szpitalne miało miejsce w okresie od 18 października 2018 r. do 29 października 2018 r. Żadne inne okoliczności, mające znaczenie dla kwestii wniosku o przywrócenie terminu, zwłaszcza niemożności złożenia odwołania w otwartym terminie do jego wniesienia, czy niemożności posłużenia się w tym celu osobami trzecimi nie wynikają z treści odwołania i jego załączników. Organ nie miał więc obowiązku ich poszukiwania, ani tym bardziej ich kwalifikowania pod okoliczności dające podstawę przywrócenia uchybionego terminu, skoro skarżąca w sposób wyraźny woli swej w tym zakresie nie wyraziła. Nic w tej kwestii nie mogły zmienić także ustalenia Sądu w postanowienia z dnia 2 lipca 2020 r. o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Wynika z nich, że leczenie szpitalne miało też miejsce w okresie od 3 lutego 2019 r. do 12 lutego 2019 r., a później kardiologiczne do końca lipca 2019 r., oraz, iż przyczyna uniemożliwiająca nadanie skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 maja 2019 r., znak: [...], ustała dopiero z upływem miesiąca lipca 2019 r. Na uwadze mieć również należy to, że stosownie do postanowień art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Podkreślić więc należy, że jedynie okoliczności, które zaistniałyby w otwartym terminie do wniesienia odwołania, i które uniemożliwiałyby jego wniesienie przez skarżącą mogłyby być potraktowane przez organ odwoławczy jako dające mu podstawę do zwrócenia się do skarżącej, w powiązaniu z dyrektywami art. 7 i 9 k.p.a., o wskazanie, czy wnosi ona o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Skoro skarżąca złożyła odwołanie - i to osobiście w dniu 5 kwietnia 2019 r. - a więc niewątpliwie, zważywszy na powyższe okoliczności doręczenia kwestionowanej decyzji i upływ terminu do wniesienia odwołania z dniem 13 listopada 2018 r. - z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, organ odwoławczy w takim stanie rzeczy nie mógł wydać innego aktu procesowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został bowiem pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. W razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści tego przepisu. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał na podstawie art. 134 k.p.a. zasadne i nie naruszające prawa w stopniu skutkującym jego uchylenie, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą. Rozpatrzenie w tej sytuacji odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rzeczywiście, jak trafnie podniósł organ odwoławczy, rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rację ma też organ odwoławczy podnosząc, że nie ma możliwości ani prawnej, ani faktycznej zaniechania wysłania korespondencji do skarżącej w sytuacji, gdy korespondencja ta została już ekspediowana. Organ mógłby co najwyżej rozważyć prośbę skarżącej o niekierowanie do niej korespondencji z uwagi na podniesione przez nią okoliczności stanu zdrowia, ale przed ekspediowaniem korespondencji. Ponadto wskazać należy, że w dniu 28 marca 2019 r. skarżąca jedynie zaznajomiła się z treścią decyzji podczas pobytu w urzędzie, co nie jest rzecz jasna równoznaczne z doręczeniem decyzji administracyjnej. Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.