III SA/Kr 9/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skarg A. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2012r. nr [....] z dnia 8 listopada 2012r. nr [....] z dnia 8 listopada 2012r. nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata B. M. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 720 zł (słownie: siedemset dwadzieścia złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] Starosta orzekł o cofnięciu A. R. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, Nr [...], seria i nr druku H [...], w trybie art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.; dalej: k.k.w.). Orzeczenie to zapadło w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt [...], w którym orzeczono względem skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy. W dniu 24 stycznia 2011 r. do Starosty wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, C, BE, CE oraz T. W związku z powyższym Starosta decyzją z dnia [...] 2011 r. znak [...] orzekł o zmianie swojej decyzji z dnia [...] 2011 r. znak: [...] orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, Nr [...], seria i nr druku H [...], w związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz niedoręczenia orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2011 r. znak [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, w wyniku czego Starosta decyzją z dnia [...] 2011 r. znak: [...] orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B, C, BE, CE oraz T, potwierdzonych dokumentem nr [...], seria i nr druku H [...] do czasu dostarczenia przez stronę orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Od powyższej decyzji skarżący nie wniósł odwołania. W dniu 9 czerwca 2011 r. skarżący zwrócił się do Starosty z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Starosta odmówił skarżącemu zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy, do czasu uzyskania orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kat. B, C, BE, CE, T. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, a wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1149/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W dniu 4 września 2012 r. A. R. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności: – decyzji Starosty z dnia [...] 2010 r. znak: [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B nr dokument [...] nr druku H [...] zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt [...] oraz uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, C, BE, CE oraz T do czasu dostarczenia przez stronę orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, – decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. znak: [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, C, BE, CE oraz T, nr dokumentu [...] nr druku H [...] do czasu dostarczenia przez stronę orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, – decyzji Starosty z dnia [...] 2012 r. znak: [...], w sprawie zwrotu skarżącemu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy kat. BABE.CE.T., nr dokumentu [...] nr druku H [...] wydanego dnia 11 sierpnia 2006 r. przez Starostę do czasu uzyskania orzeczenia lekarskiego wydanego przez Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień tj. kat. B, C, BE, CE oraz T. Postanowieniami z dnia [...] 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało skarżącego, że z dniem 4 września 2012 r. zostały wszczęte postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2, art. 158 §1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) – decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2010 r. znak [...], – decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2011r. znak [...], – decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2012 r. znak [...]. W uzasadnieniach decyzji organ nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby, przy uwzględnieniu wyroku Sądu Okręgowego Wydziału II Karnego z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt [...], jak i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 maja 2000 r. sygn. akt P 1/99 ww. decyzje Starosty "została wydana z naruszeniem pozycji prawnej i przepisów rozdziału drugiego k.p.a w związku z czym są nielegalne z mocy prawa". Co więcej, dokonując z urzędu badania zgodności z przepisami prawa organ nie znalazł jakichkolwiek podstaw, pozwalających przyjąć, że w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. Występując o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że "decyzja pozostaje w rażącej sprzeczności z prawem i z Konstytucją RP. Do takiego stwierdzenia upoważnia go wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 maja 2000 r., który ma rangę obowiązującego prawa, z którym Kolegium nie raczyło się zapoznać". Skarżący zwrócił się również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonymi decyzjami z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...], nr [...], nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy swoje poprzednie decyzje z dnia [...] 2012 r. Organ powtórzył swoje poprzednie ustalenia faktyczne i prawne, zwracając uwagę, że Sąd Okręgowy, zmieniając wyrok Sądu Rejonowego, potwierdził winę i fakt popełnienia zarzucanego czynu przez A. R. Należy zatem stwierdzić, że organy administracji orzekające w sprawach zakończonych władaniem decyzji, których stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, działały prawidłowo, nie przekraczając granic prawa. Dodatkowo wyrok Trybunału Konstytucyjnego na jaki powołuje się skarżący, potwierdza zgodność przepisów procedury karnej mającej zastosowanie w opisanej sprawie karnej, z normą zasadniczą, a zatem pozostaje bez wpływu na niniejsza sprawę. Pismami z dnia 11 grudnia 2012 r. A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na powyższe decyzje, wnosząc o stwierdzenie nieważności "wszystkich decyzji wydanych po 28 maja 2010". Zdaniem skarżącego, działania Samorządowe Kolegium Odwoławczego i Starosty naruszają normy konstytucyjne, zwłaszcza art. 2, art. 7 i art. 42 Konstytucji RP, jak również art. 3 k.p.k. W odpowiedzi na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Postanowieniami z dnia 29 marca 2013 r. Referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata. Z kolei postanowieniem 29 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, oddalając wniosek skarżącego z dnia 22 maja 2013 r. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. Sąd postanowił połączyć sprawy z powyższych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygn. akt III SA/Kr 9/13, jak również dopuścił dowód z pisma Dyrektora Departamentu Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 8 października 2012 r. do Starostwa Powiatowego o przesłanie dokumentacji znajdującej się w aktach skarżącego w związku z jego wnioskiem o przeprowadzenie kontroli orzeczenia lekarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art.134 p. p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone decyzje naruszały prawo w sposób uzasadniający ich usunięcie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący domagał się stwierdzenia nieważności szeregu decyzji administracyjnych dotyczących uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami. Wypada zatem przypomnieć, że w świetle art. 156 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą lub też 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W tym kontekście trzeba zaznaczyć, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, a nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ocenianą w trybie postępowania nadzwyczajnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1298/12, LEX nr 1287078). Natomiast stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru, wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem (zob. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OZ 952/12, LEX nr 1240847). Skarżący upatruje podstaw stwierdzenia nieważności decyzji w rzekomym niepodporządkowaniu się organów administracji publicznej treści wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt [...], którym umorzono warunkowo postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Przytoczonym wyrokiem zmienił wcześniejszy (nieprawomocny) wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt [...]. W ocenie skarżącego, organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu zignorowały również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 maja 2000 r., sygn. akt P 1/99, w którym TK stwierdził zgodność art. 342 w zw. z art. 341 § 2 k.p.k. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Wobec powyższego należy zauważyć, że decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący polegały na cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami (różnych kategorii) do czasu dostarczenia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy – względnie na odmowie zwrotu prawa jazdy wobec nieprzedstawienia przeciwnego orzeczenia lekarskiego. Przyczyną wydania tych decyzji było zatem istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz niedoręczenie orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, a nie orzeczenie względem skarżącego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Wypada podkreślić, że podstawą prawną tych decyzji był art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Przepis ten stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z kolei za podstawę faktyczną przyjęto orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, C, BE, CE oraz T. W tym miejscu należy przypomnieć, że postępowanie administracyjne w przedmiocie weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Pierwszy etap to postępowanie diagnostyczno-orzecznicze, prowadzone przez uprawnionych lekarzy, w którym to postępowaniu nie mają zastosowania reguły procedury administracyjnej. Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, opinie medyczne, w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z uprawnienia do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Z kolei decyzja w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego podejmowana jest w drugim etapie, regulowanym przepisami procedury administracyjnej, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W tym postępowaniu Starosta nie posiadał prawnej możliwości weryfikowania orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 103/11, LEX nr 1113233). Powyższe oznacza również, że dopóki takie przeciwwskazania zdrowotne nie ustaną, uprawnienia do prowadzenia pojazdami nie mogą zostać skarżącemu zwrócone. Z powyższych rozważań wynika, że decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, nie zostały wydane jako skutek jakiegokolwiek wyroku sądu karnego, a w szczególności wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt [...]. Innymi słowy, nawet gdyby wobec skarżącego nigdy nie orzeczono zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych lub gdyby skarżący nigdy nie był nawet stroną żadnego postępowania karnego, to w razie stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim przeciwwskazań do prowadzenia pojazdami, właściwy starosta byłby zobowiązany do wydania takich samych decyzji, jak te, których dotyczył wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności. Jak bowiem celnie wskazywały organy w toku kontrolowanego postępowania, przesłanki cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów – 1) wynikająca z art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym oraz 2) wynikająca z art. 182 § 2 k.k.w., tj. będąca skutkiem orzeczenia w postępowaniu karnym zakazu prowadzenia pojazdów – są od siebie całkowicie niezależne i nie mają na siebie żadnego wpływu. W sytuacji skarżącego te dwa tryby cofnięcia uprawnień połączyła jedynie zbieżność czasowa, która sprawia, że pomimo upływu okresu, na jaki orzeczono względem niego środek karny zakazu prowadzenia pojazdów, skarżący nadal nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na inne – medyczne – przyczyny (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1149/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też zarzuty naruszenia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przepisów Konstytucji RP dotyczących odpowiedzialności karnej czy też art. 3 k.p.k. są oczywiście bezzasadne. Decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący nie były bowiem skutkiem postępowania karnego, ale zostały wydane w ramach administracyjnej kontroli medycznych przesłanek posiadania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Kontrola taka nie ma natomiast charakteru dyskryminacyjnego, gdyż jej celem jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego (w tym skarżącemu jako kierującemu pojazdami) i jest podyktowana obiektywnymi przesłankami, stwierdzanymi przez kompetentnych w tym zakresie orzeczników lekarskich. Z powyższych przyczyn nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów obowiązującego prawa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ dokonał wyczerpującej i merytorycznie poprawnej oceny legalności tych decyzji przez pryzmat przesłanek stwierdzenia ich nieważności z art. 156 k.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył również prawa odstępując od przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Podstawą tej instytucji jest art. 89 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w kontrolowanej sprawie przeprowadzenia rozprawy nie wymagał odrębny przepis, a jej przeprowadzenie nie zapewniłoby ani przyspieszenia ani uproszczenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd dodatkowo zauważa, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron ani też nie było potrzeby wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Nawet jednak w takim przypadku przeprowadzenie rozprawy nie jest obligatoryjne, a zależy od stanu wyjaśnienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty skarg okazały się zatem bezzasadne. Sąd dokonując kontroli zaskarżonych decyzji nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby uzasadnić ich uchylenie lub stwierdzenie ich nieważności. Wobec powyższego na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalono. Na marginesie należy podnieść, że Sąd na rozprawie dopuścił dowód uzupełniający z pisma Dyrektora Departamentu Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., albowiem było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie mogło spowodować nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. O wynagrodzeniu dla adwokata ustanowionego dla skarżącego w ramach przyznanego prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. Wysokość zasądzonej kwoty ustalono w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) i przyznano za każdą z połączonych spraw. Stosownie natomiast do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, zasądzona kwota podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Na zakończenie wskazać należy, że istniały podstawy do połączenia skarg na wszystkie decyzje do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wszystkie skargi ze względu na stan faktyczny i istotę spornych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Wobec powyższego, orzeczono, jak w sentencji.