III SA/Kr 908/12

Sygn. akt III SA/Kr 908/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.), Sędziowie WSA Maria Zawadzka, WSA Halina Jakubiec, , Protokolant Urszula Czerwińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013r. sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 maja 2012r. nr [....] z dnia 22 maja 2012r. nr [....] w przedmiocie odmowy zwrotu zabezpieczenia wraz z odsetkami skargi oddala W dniu [...] 2011 r. za zgłoszeniem celnym nr [...] oraz nr [...] zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci artykułów tekstylnych. Naczelnik Urzędu Celnego w związku z wnioskami z dnia 23 stycznia 2012r., firmy A Sp. z o. o. w sprawie zwrotu złożonego zabezpieczenia w kwocie: 1. 34 406 zł, 2. 42 389 zł na pokrycie długu celnego i podatku od towarów i usług, decyzjami z dnia [...] 2012 r., 1. nr [...], 2. nr [...], odmówił zwrotu kwot wraz z odsetkami stanowiącej zabezpieczenie kwoty podatku od towarów i usług, pobranych do zgłoszeń celnych: 1. nr [...], 2. nr [...] z dnia [...] 2011 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 207 §1, art. 210 § 1, § 4 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej "O.p.", art. 192 ust. 1, art. 199, art. 243 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. - ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 302 z 19.10.1992 r. ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004r. rozdz. 2, t.4, str. 307 ze zm.) dalej "WKC", art. 248 ust. 1, art. 858 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2.07.1993r. ustanawiające przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.WE L 253 z 1993r. ze zm.), dalej "RWKC", art. 73 ust.1 ustawy z 19.03.2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54 poz. 535 ze zm.), dalej "u.p.t.u." W uzasadnieniach decyzji organ podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami: 1. nr [...] z dnia [...] 2011 r., 2. nr [...] z dnia [...] 2011 r., zażądał złożenia zabezpieczenia w kwocie: 1. 81 631 zł, 2. 87 354 zł wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotami długu celnego i podatku od towarów i usług, wynikających z danych zawartych w zgłoszeniach celnych a kwotami należnymi mogącymi wystąpić za towary objęte tymi zgłoszeniami. W dniu 27.06.2011r. Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 199 ust. 2 RWKC, poinformował stronę o możliwości częściowego zwrotu zabezpieczenia w wysokości: 1. 47 225,00 zł, 2. 44 965 zł. Kwoty te zostały ustalone w związku z ekspertyzą rzeczoznawczą dotyczącą ustalenia aktualnej wartości rynkowej wyrobów odzieżowych i po przeprowadzeniu analizy polegającej na porównaniu cen towarów z ekspertyzy z cenami towarów zgłoszonych do odprawy celnej. Dnia 8.07.2011 r. kwoty te zostały zwrócone stronie. Zabezpieczona pozostała kwota w wysokości: 1. 34 406 zł, 2. 42 389 zł - odpowiada jak wskazał organ - jedynie maksymalnej kwocie podatku od towarów i usług jaka może powstać. W dniu 23.01.2012r., do Urzędu Celnego wpłynęły wnioski strony o zwrot zajętych kwot wraz z odsetkami. Strona wskazała, że z pozyskanych informacji z Izby Celnej wynika, że nie są prowadzone żadne działania w celu zweryfikowania wartości transakcyjnej towaru wynikającej z faktur dołączonych do zgłoszeń i nie są one przedmiotem weryfikacji w kraju eksportu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 192 ust. 1 RWKC "Jeżeli prawodawstwo celne przewiduje obowiązek złożenia zabezpieczenia i z zastrzeżeniem szczególnych przepisów procedury tranzytu określonych zgodnie z procedurą Komitetu, organy celne wyznaczają kwotę tego zabezpieczenia w wysokości równej: - dokładnej kwocie długu celnego lub długów celnych, gdy kwota taka może zostać dokładnie obliczona przy przyjmowaniu zabezpieczenia; - w pozostałych przypadkach, oszacowanej przez organy celne maksymalnej kwocie powstałego lub mogącego powstać długu celnego. W przypadku, gdy przyjmowane jest generalne zabezpieczenie długów celnych, których wysokość może ulec zmianie z upływem czasu, wysokość takiego zabezpieczenia zostaje wyznaczona na poziomie pozwalającym na pokrycie w każdej chwili kwoty tych długów celnych". Zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC "Zabezpieczenie nie może zostać zwolnione dopóki dług celny, na pokrycie którego zostało złożone, nie wygaśnie lub nie będzie mógł już powstać. Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione". Natomiast art. 199 ust. 2 WKC stwierdza "Jeżeli dług celny wygaśnie częściowo lub nie będzie mógł już powstać dla części zabezpieczonej kwoty, złożone zabezpieczenie może zostać częściowo zwolnione na wniosek osoby zainteresowanej chyba, że kwota, o którą chodzi nie uzasadnia takiej czynności". Ponadto art. 33 ust. 7 u.p.t.u. stanowi, że organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych. W myśl art. 248 ust. 1 RWKC, organy celne żądają zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikająca z danych zawartych w zgłoszeniu celnym a ostateczną kwotą należną za towar, w przypadku gdy kontrole, które przeprowadziły mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jednakże zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary. Zgodnie z art. 858 RWKC - "Złożenie zabezpieczenia w gotówce nie daje prawa do wypłacenia przez organ celny odsetek". Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami: 1. nr [...] z dnia [...] 2011r., 2. [...] z dnia [...] 2011r. zażądał złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotami długu celnego i podatku od towarów i usług wynikających z danych zawartych w zgłoszeniach celnych, a kwotami należnymi mogącymi wystąpić za towary objęte tymi zgłoszeniami. Postanowienia te zostały wydane w związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do zadeklarowanej wartości celnej wskazując, że na podstawie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż wartość celna odbiega od średniej wartości towarów w kraju co może doprowadzić do ustalenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług wyższych od kwot ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Ponadto w postanowieniach tych poinformowano stronę o możliwości złożenia zabezpieczenia: w formie depozytu w gotówce lub formie poręczenia. Strona wybrała formę złożonego zabezpieczenia. Wniosek Naczelnika Urzędu Celnego o udzielenie pomocy w sprawach celnych przez władze celne Turcji, dotyczący weryfikacji faktur handlowych został przesłany w dniu 9.08.2011r., do Ministerstwa Finansów. Do dnia wydania decyzji odpowiedz w sprawie weryfikacji nie wpłynęła. Organ stwierdził, że weryfikacja faktur handlowych dołączonych do zgłoszeń celnych może doprowadzić do ustalenia kwot należności celnych przywozowych i podatkowych, wyższych od kwot ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Ponadto kontrole podjęte przez organ celny nie zostały zakończone. Zakończenie ich nastąpi z chwilą otrzymania odpowiedzi od władz celnych Turcji. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 199 ust. 1 WKC oraz art. 248 ust. 1 RWKC organ stwierdził, że nie upłynął termin po którym dług celny nie będzie mógł już powstać (art. 221 ust. 3 WKC) oraz nie upłynął termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 3 O.p.), a ponadto prowadzona weryfikacja faktury handlowej, może doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych i podatkowych wyższych od kwot ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym, w związku z powyższym nie zachodzą żadne z przesłanek skutkujących zwrotem zabezpieczenia. A Sp. z o.o. w W wniosła odwołania od powyższych decyzji. Zarzuciła decyzjom naruszenie: - art. 181a RWKC polegającego na jego zastosowaniu w okolicznościach faktycznych sprawy; - art. 217 § 2 O.p. polegające na braku uzasadnienia decyzji w sposób wykraczający ponad blankietowe powtórzenie hipotezy art. 181a RWKC bez odniesienia do konkretnych realiów stanu faktycznego sprawy; - art. 23 § 1 kodeksu celnego zgodnie z którymi wartością celną jest cena faktycznie zapłacona lub należna. - art. 189 WKC oraz art. 248 ust 1 RWKC w zw. z art. 120 i 125 § 1 O.p. a polegające na ich zastosowaniu w okolicznościach faktycznych sprawy; - art. 29 WKC przez kwestionowanie wartości objętych zgłoszeniem towarów w odniesieniu do średniej wartości towarów na obszarze RP; - art. 29 ust. 1 ust. 18 u.p.t.u. przez ustalenie podstawy opodatkowania w sposób uznaniowy. - art. 33 ust 1 u.p.t.u. przez kwestionowanie kwoty podatku obliczonym i wykazanym w zgłoszeniu celnym zgodnie z w/w artykułem; - art. 33 ust. 7 u.p.t.u. przez działania niezgodne z brzmieniem artykułu; - art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p. przez działania bez podstawy prawnej; - art. 33 ust. 2 u.p.t.u. przez to, że do dnia dzisiejszego nie wydano decyzji pomimo stwierdzenia że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo; - art. 192 WKC przez odmowę zwrotu zabezpieczenia. Skarżąca podniosła, że Urząd Celny działał bez podstawy prawnej. Przepisy WKC, RWKC oraz u.p.t.u. nie dawały prawa organom celnym do wydania postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca kwestionując zasadność tych postanowień wskazała, że po złożeniu zabezpieczenia towar zwolniono do deklarowanej procedury oraz, że nie wszczęto żadnego postępowania, nie wydano żadnej decyzji lub postanowienia, bezprawnie przetrzymując na koncie do dnia dzisiejszego kwotę pieniężną wynikającą z w/w postanowienia. Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 22 maja 2012 r.: 1. nr [...], 2. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje - na podstawie art. 233 §1 ust. 1 O.p., art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zwrócił się do organu I instancji z prośbą o wyjaśnienie m.in. dlaczego w postanowieniach wzywających do złożenia zabezpieczenia mowa jest o zabezpieczeniu różnicy między kwotą długu celnego wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a kwotą należną mogącą wystąpić za towary objęte tym zgłoszeniem celnym, natomiast z wyliczeń wynika, iż zabezpieczono jedynie kwotę podatku od towarów i usług. W odpowiedzi stwierdzono, iż w podstawach prawnych, sentencji oraz w uzasadnieniu postanowień omyłkowo odniesiono się do długu celnego. Organ II instancji zauważył, iż jak słusznie stwierdziła strona w odwołaniu oraz co przyznał Naczelnik Urzędu Celnego, postanowienia z dnia [...] 2011 r. i [...] 2011 r. odnosiły się jedynie do zabezpieczenia kwoty podatku od towarów i usług. Zatem podstawą prawną wydania ww. postanowień jest art. 33 ust. 7 u.p.t.u. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 248 ust. 1 RWKC, organy celne żądają złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary, w przypadku gdy kontrole, które przeprowadziły mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jednakże zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może żądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary. Natomiast art. 192 do 200 WKC określają tryb postępowania w przypadku zabezpieczenia należności celnych. Jak wynika z ww. postanowień, Naczelnik Urzędu Celnego powziął uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej. Jego zdaniem, kontrole które przeprowadził "wskazują, iż wartości celne odbiegają od średniej wartości towarów w kraju i mogą doprowadzić do ustalenia kwot długu celnego i podatku od towarów i usług wyższych od kwot ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu". Zatem wątpliwości odnośnie świadectwa ATR nie były powodem zabezpieczenia należności celnych i ze względu na stawkę celną wynoszącą zero, należności celnych nie zabezpieczono. Natomiast, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów, zgodnie z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl art. 29 ust. 15 u.p.t.u. podstawa opodatkowania obejmuje również, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Interpretacja ww. przepisów nie wzbudza wątpliwości, ani po stronie organu celnego, ani po stronie zgłaszającego. W zgłoszeniach celnych z dnia 25.03.2012 r., Spółka A podała, iż wartość celna wynosi: 1. 51 947 złotych, 2. 50 915 zł, należności celne 0. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna, powiększona o cło (w tym przypadku zero), przy zastosowaniu stawki 23%: kwota podatku wynosi: 1. 11 947 zł., 2. 11 710 zł. Zatem poza sporem jest fakt istnienia korelacji pomiędzy wartością celną o kwotą podatku od towarów i usług. O ile w tej sytuacji nie zmienia się wysokość należności celnych (w związku z faktem, iż stawka celna wynosi 0), to może zmienić się wartość celna sprowadzonych towarów co ma bezpośredni wpływ na kwotę podatku od towarów i usług. Podsumowując, doszło do takiej sytuacji, o której mowa w art. 248 RWKC tj. kontrole przeprowadzone przez organy celne mogą doprowadzić do ustalenie kwoty należności podatkowych wyższej niż kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Zatem wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 33 ust. 7 u.p.t.u. do zabezpieczenia kwoty podatku. Z treści art. 33 ust. 7 u.p.t.u nie wynika, iż tylko w przypadku zabezpieczenia należności celnych, zabezpiecza się należności z tytułu podatku VAT. Fakt, iż należności celne nie zostały zabezpieczone, nie ma związku z obowiązkiem zabezpieczenia należności podatkowych. W sprawie nie doszło do zakwestionowania wartości celnej. Stwierdzono jedynie po przeprowadzeniu kontroli, iż wartość celna sprowadzonych towarów może być wyższa niż zadeklarowana, co ma wpływ na kwotę podatku od towarów i usług. Dlatego też wezwano stronę do złożenia zabezpieczenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartość celna przywożonych towarów to wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna. Ustawodawca wskazał w art. 181a RWKC, że można zakwestionować wartość celną. Zgodnie z jego brzmieniem, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Na tym etapie postępowania nie doszło do zakwestionowania wartości celnej, zatem nie ma zastosowania art. 30 WKC, ale art. 192 ust. 1 WKC, który wskazuje w jaki sposób należy wyznaczyć wysokość kwoty zabezpieczenia. W myśl art. 23 ust. 4 prawa celnego w sprawach zainicjowanych weryfikacją zgłoszenia celnego nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania. W tym przypadku, za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem w sprawie zgłoszeń celnych z dnia [...] 2011 r. postępowanie celne i podatkowe zostało już wszczęte. Natomiast rozstrzygnięcie kończące to postępowanie, zostanie wydane po uzyskaniu przez organ I instancji wyników weryfikacji faktury dołączonej do zgłoszenia celnego oraz po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC zabezpieczenie nie może zostać zwolnione dopóki dług celny, na pokrycie którego zostało złożone, nie wygaśnie lub nie będzie mógł już powstać. Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione. Zatem, mając na uwadze art. 33 ust. 7 u.p.t.u., do zwrotu zabezpieczenia kwoty podatku od towarów i usług może dojść jedynie wtedy, gdy nie ma możliwości wydania decyzji określającej wysokość kwoty tego podatku- innej niż wykazano w zgłoszeniu celnym. Taka sytuacja nie zaistniała w przypadku zgłoszeń celnych z dnia [...] 2011 r. W konsekwencji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zwolnienia zabezpieczenia. A Sp. z o.o. w W wniosła na powyższe decyzje skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzuciła naruszenie przepisów jak w odwołaniach, powtórzyła również zawarta w nich argumentację. Dodała ponadto, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z 2007-06-12 sygn. III SA/Łd 160/07 powołanym w odwołaniu, Sąd stanął na stanowisku, że art. 33 ust. 7 należy interpretować jako samodzielną (nie powiązaną z poprzednimi ustępami tego artykułu) podstawę prawną zabezpieczenia należności podatkowych, w tych przypadkach gdy organy celne nie pobierają a zabezpieczają należności celne. W sprawie, organ celny nie pobierał jak również nie zabezpieczał należności celnych aby art. 33 ust. 7 u.p.t.u. mógł być podstawą prawną zabezpieczenia tylko podatku VAT i to w wysokości innej niż wynika to z ustawy o VAT. Jak wynika z uzasadnienia Sądu w Łodzi odmiennego od stanowiska Dyrektora Izby Celnej, w opinii Sądu świadczy o tym zapis - w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczeniu należności celnych, powoływany jest art. 33 ust. 7 u.p.t.u., jako podstawa prawna zabezpieczenia należności podatkowych (konsekwencją zabezpieczenia cła jest zabezpieczenie podatku VAT na podstawie art. 33 ust. 7 u.p.t.u.). Skarżąca nie ma wątpliwości, że podstawa prawna zabezpieczenia cła art. 248 ust. 1 RWKC - powołuje podstawę prawną zabezpieczenia podatku VAT - art. 33 ust. 7 ustawy o VAT. Ponadto art. 33 ust. 7 ustawy o VAT dotyczy zabezpieczenia podatku VAT wynikającego z wartości cła, a nie jak twierdzi organ, od wartości towaru dlatego stosowany jest jako podstawa prawna zabezpieczenia podatku VAT, po wcześniejszym powołaniu podstawy prawnej zabezpieczenia należności celnych. Zatem niewątpliwym jest, że uzasadnienie jest nielogiczne, oderwane od rzeczywistości, że art. 33 ust. 7 u.p.t.u. powołuje przepisy celne m.in. art. 248 RWKC, strona ma tutaj na myśli stwierdzenie (w tym miejscu należy więc odwołać się od przepisów celnych odnośnie przypadków i trybie zabezpieczenia należności celnych). Wbrew twierdzeniom organu, art. 248 RWKC nie dotyczy podatku VAT w związku z czym zgłaszający na podstawie tego przepisu nie ma prawa zażądać natychmiastowego zaksięgowania podatku VAT. Strona zarzuciła organowi, iż dopiero po 7 miesiącach Izba Celna wysłała do weryfikacji fakturę dołączoną do zgłoszenia celnego. W sprawie zgodnie z wyrokiem Sądu powołanie art. 33 ust. 7 ustawy jako podstawy prawnej do zabezpieczenia podatku jest konsekwencją zabezpieczenia należności celnych, a w sprawie zabezpieczenia należności celnych nie było. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 877/11- oddalił skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2011 r.: nr [...], nr [...]. W zaskarżonych postanowieniach organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażaleń na postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. nr [...]; oraz z dnia [...] 2011 r. nr [...]. Wyrok stał się prawomocny z dniem 18.08.2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1487/11 uchylił zaskarżone przez A Sp. z o.o. w W decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2011r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. Uchylone decyzje dotyczyły odsetek od zwróconego zabezpieczenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami z dnia: 1. [...] 2011 r. nr [...], 2. [...] 2011 r. nr [...] - wezwał "A" Sp. z o.o. - do złożenia zabezpieczenia w wysokości 1. 81 631 zł, 2. 87 354 zł "wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotami długu celnego i podatku od towarów i usług wynikających z danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a kwotami należnymi mogącymi wystąpić za towary objęte tym zgłoszeniem". w związku z kontrolą zgłoszenia celnego 1. [...], 2. [...] z dnia [...] 2011 r. oraz istnieniem podstawy do tego, iż dług celny i podatek od towarów i usług VAT może być wyższy od wykazanego w zgłoszeniu celnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 216 §1 O. p., art. 23 ust. 2, ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne, art. 73 ust. 1, art. 189, art. 192, art. 193, art.198 WKC, art. 248 ust.1 RWKC, art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargi nie są zasadne a Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonych rozstrzygnięciach. Na wstępie należy zauważyć, że spór dotyczy odmowy zwrotu zabezpieczenia. Należy też zauważyć, że zarzuty i argumentacja skarżącej dotyczy w istocie zasadności zażądania i pobrania zabezpieczenia przez organy celne. Argumentacja ta zatem nie mogła przynieść zamierzonego skutku ponieważ wydane w tym przedmiocie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia: 1. [...] 2011 r. nr [...]; 2. [...] 2011 r. nr [...] - nie zostały dotychczas wyeliminowane z obrotu prawnego, pozostają więc poza granicami sprawy. Zupełnie zbędna była też podnoszona przez organ argumentacja i wyjaśnienia, że jak słusznie stwierdziła strona w odwołaniu oraz co przyznał Naczelnik Urzędu Celnego, postanowienia z dnia [...] 2011 r. i [...] 2011 r. odnosiły się jedynie do zabezpieczenia kwoty podatku od towarów i usług. Kwestia zasadności tych postanowień co do wysokości zażądanego zabezpieczenia i podstawy prawnej będą mogły zostać skontrolowane przy rozpoznawaniu skarg na decyzje określające, ponieważ jak słusznie zauważył organ w sprawie zgłoszeń celnych z dnia [...] 2011 r. postępowanie celne i podatkowe zostało już wszczęte. Natomiast rozstrzygnięcie kończące to postępowanie, zostanie wydane po uzyskaniu przez organ celny I instancji wyników weryfikacji faktury dołączonej do zgłoszenia celnego oraz po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego. W myśl art. 248 ust.1 RWKC, organy celne żądają zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikająca z danych zawartych w zgłoszeniu celnym a ostateczną kwotą należną za towar, w przypadku gdy kontrole, które przeprowadziły mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jednakże zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary. Natomiast art. 192 do 200 WKC określają tryb postępowania w przypadku zabezpieczenia należności celnych. Ponadto art. 33 ust. 7 u.p.t.u. stanowi, że organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych. Z treści art. 33 ust. 7 u.p.t.u nie wynika, iż tylko w przypadku zabezpieczenia należności celnych, zabezpiecza się należności z tytułu podatku VAT. Nawet fakt, iż należności celne nie zostały zabezpieczone, nie ma związku z obowiązkiem zabezpieczenia należności podatkowych. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów, zgodnie z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC "Zabezpieczenie nie może zostać zwolnione dopóki dług celny, na pokrycie którego zostało złożone, nie wygaśnie lub nie będzie mógł już powstać. Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione". Natomiast art. 199 ust. 2 WKC stwierdza "Jeżeli dług celny wygaśnie częściowo lub nie będzie mógł już powstać dla części zabezpieczonej kwoty, złożone zabezpieczenie może zostać częściowo zwolnione na wniosek osoby zainteresowanej chyba, że kwota, o którą chodzi nie uzasadnia takiej czynności". Organ celny nie jest zatem uprawniony do zwolnienia zabezpieczenia dopóty, dopóki nie wystąpią wskazane w przytoczonym przepisie okoliczności. Wygaśnięcie długu celnego czy też wystąpienie okoliczności powodującej, że dług celny już nie może powstać skutkuje natomiast obowiązkiem zwolnienia zabezpieczenia przez organ celny. Zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC: Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej. Dług celny w przywozie powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Zgodnie z art. 19 ust. 7. u.p.t.u.: Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 3 O.p.). W związku z powyższym, mając na uwadze art. 199 ust. 1 WKC oraz art. 248 ust. 1 RWKC zasadnie organ stwierdził że, nie upłynął termin po którym dług celny nie będzie mógł już powstać (art. 221 ust. 3 WKC) oraz nie upłynął termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 3 O.p.), a ponadto prowadzona weryfikacja faktury handlowej, może doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych i podatkowych wyższych od kwot ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym, w związku z powyższym nie zachodzą żadne z przesłanek skutkujących zwrotem zabezpieczenia. W sprawie do takiej sytuacji może dojść w przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego. W myśl §1 art. 70 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W sprawie, zgłoszenia celne zostały złożone w dniu [...] 2011 r., a więc zobowiązanie podatkowe przedawni się (w przypadku nie wystąpienia przesłanek o których mowa w § 2 ww. przepisu) w dniu 31.12.2016 r. Zatem na podstawie ww. przepisów zabezpieczenie, które złożono w dniu 26.03.2011 r. nie może zostać zwolnione. Trafnie, zatem organ II instancji w zaskarżonych rozstrzygnięciach podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zwolnienia zabezpieczenia. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Organy nie naruszyły przepisów ani tych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.