III SA/Kr 913/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat M.J., Kancelaria Adwokacka, ul. [...] w K. , kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [....] odmówił przyznania M.G. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - Z.C. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 20 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 16 a, art. 23 oraz art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), dalej "u.ś.r."; art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.", rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 959), rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. z 2013 r., poz. 3). W uzasadnieniu decyzji organ przytaczając treść art. 16a u.ś.r. podniósł, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.ś.r. - tj. kwoty 623 zł ustalonej rozporządzeniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. W dniu 31 stycznia 2013 r. M.G. złożył wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad babką Z.C. Z.C. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2009 r. została trwale zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ustalono, że łączny dochód rodziny oraz Z.C. nie przekracza dopuszczalnej kwoty 623 zł. Wnioskodawca był zatrudniony do 31 maja 2011 r. a następnie do 13 stycznia 2013 r. był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy. W związku z faktem, iż po rezygnacji z zatrudnienia był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy nie można uznać, że rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną babką Z.C. Na podstawie art. 3 pkt 22 u.ś.r. przez zatrudnienie lub inną pracą zarobkową rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ nie kwestionuje faktu sprawowania przez wnioskodawcę opieki nad babką Z.C. , co potwierdził wywiad środowiskowy. Jednakże specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o specjalny zasiłek opiekuńczy nie rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje. M.G. wniósł od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że nie jest prawdą, iż nie zrezygnował z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad babką Z.C. . Wyrejestrował się z Grodzkiego Urzędu Pracy dlatego, że nie był gotowy do podjęcia pracy ze względu na sprawowanie opieki nad babką. Bezrobotnym może być ten, kto jest gotowy do podjęcia zatrudnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 29 maja 2013 r. nr [....] , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 3, art. 5, art. 16a, art. 24 u.ś.r., ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012, poz. 1548) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając ustalenia stanu faktycznego i stanowisko organu I instancji przytoczył brzmienie art. 16a ust. 1-3 u.ś.r. i wskazał, że zgodnie z art. 128 K.r.o. obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z kolei art. 129 § 1 K.r.o. stanowi, iż obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Specjalny zasiłek opiekuńczy przyznawany jest osobom, które oprócz spełnienia wymaganego kryterium dochodowego - tj. 623 zł na osobę w rodzinie (w przedmiotowym przypadku jest to kwota 0 zł na osobę - karta nr 1), m.in. rezygnują z aktywności zawodowej, aby sprawować opiekę nad chorym członkiem rodziny, zatem w sprawie nie może być mowy o rezygnacji z aktywności zawodowej. Art. 16a ust. 1 u.ś.r. odnosi się do związku przyczynowo-skutkowego. To znaczy, iż musi nastąpić rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (skutek) w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności (przyczyna). Ustawodawca wyraźnie wskazuje, aby rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła "w związku z koniecznością sprawowania opieki". Z akt sprawy wynika, że Z.C. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2009 r. została zaliczona trwale do znacznego stopnia niepełnosprawności. Wywiad środowiskowy potwierdził, że opiekę nad Z.C. sprawuje jej wnuk M.G. . Z ustaleń organu l instancji wynika także, że miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 438,66 zł. Dochód ten został ustalony na podstawie zaświadczeń z właściwego urzędu skarbowego oraz informacji o zobowiązaniach finansowych strony (alimenty) znajdujących się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika także, że M. G. był zatrudniony [....] sp. z o.o. przy ul. [....] w okresie od 1 czerwca 2010 r. do 31 maja 2011 r. Następnie był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 stycznia 2013 r. został pozbawiony statusu bezrobotnego od dnia 14 stycznia 2013 r. na jego wniosek. Mając na uwadze cel regulacji art. 16a u.ś.r., którym jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną funkcją tego zasiłku jest zastąpienie dochodu, wynikającego ze świadczenia pracy, której nie może wykonywać osoba pielęgnująca. W art. 3 pkt 22 u.ś.r. zawarto definicję "zatrudnienia" lub "innej pracy zarobkowej". Zatem literalna wykładnia art. 16a w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. prowadzi do wniosku, iż przepis dotyczy rezygnacji z realnego, rzeczywistego zatrudnienia, nie obejmuje zaś rezygnacji potencjalnego zatrudnienia, którą to możliwość ma osoba zarejestrowana w GUP jako bezrobotna, pozostająca w gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zatem wyrejestrowanie się na swój wniosek z GUP nie może być traktowane jako rezygnacja z zatrudnienia, bowiem stanowi co najwyżej rezygnację z potencjalnego zatrudnienia. Przed wprowadzeniem art. 16a u.ś.r., przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była m.in. niepodejmowanie zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką. Natomiast wprowadzając zasiłek opiekuńczy specjalny ograniczono ww. przesłankę do rezygnacji z zatrudnienia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że o ile w uprzednim stanie prawnym istniały podstawy do przyznania świadczenia osobie, która nie pracowała (bez względu na to czy miała status osoby bezrobotnej czy nie), to w obecnym stanie prawnym ustawodawca wyraźnie wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co zakłada bezsprzecznie uprzednie zatrudnienie. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w celu regulacji art. 16a u.ś.r., którym jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną, zatem funkcją i intencją tego zasiłku jest zastąpienie dochodu, wynikającego ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Zatem mając na uwadze wykładnię literalną i celowościową art. 16a u.ś.r., przesłanka "rezygnacji z zatrudnienia" wymaga istnienia uprzedniej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. M.G. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nie zgodził się z wykładnią art. 16a u.ś.r. Przepis ten jego zdaniem, nie może być interpretowany wyłącznie literalnie i że dotyczy on realnego, rzeczywistego zatrudnienia, nie obejmuje zaś rezygnacji z potencjalnego zatrudnienia. Podniósł, że to, iż zrezygnował ze statusu osoby bezrobotnej w celu sprawowania opieki nad babką jest rezygnacją z zatrudnienia o jakiej mowa w art. 16a ustawy. Ze względu na konieczność sprawowania opieki nad babką przestał być bowiem gotowy do podjęcia zatrudnienia, a więc przestał spełniać przesłanki osoby bezrobotnej. Literalna wykładnia art. 16a u.ś.r. prowadzi do patologii - wystarczy 1 dzień pracować, wykonywać zlecenie czy dzieło, rozwiązać umowę i spełniać tym samym przesłanki osoby uprawnionej do świadczenia opiekuńczego. Przepis powinien być interpretowany szerzej. Skarżący jest osobą, która zrezygnowała z wykonywania pracy w celu sprawowania opieki nad babką. Podniósł także, że pierwszy wniosek złożył w organie I instancji w dniu 31 grudnia 2012 r. a więc pod rządami nieobowiązujących już przepisów. Pracownicy tego organu prosili go o wycofanie wniosku i złożenie nowego, tak aby mógł być rozpatrzony zgodnie z nowoobowiązującymi przepisami. Decyzje organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady zaufania do organów administracji (wycofanie pierwszego wniosku). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że organ nie poprzestał na wykładni literalnej, lecz uwzględnił cel nowej regulacji oraz porównał uprzednio obowiązującą regulację z nową regulacją. W tym stanie rzeczy nie leży w gestii organu szersza interpretacja spornego przepisu, mimo że w istocie ogranicza on dostępność świadczenia w sposób istotny w porównaniu z poprzednio obowiązującym stanem prawnym. Z akt sprawy wynika także, że M.G. był zatrudniony w [....] sp. z o.o. przy ul. [....] w okresie od 1 czerwca 2010 r. do 31 maja 2011 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy art. 30 § 1 pkt 4 K.p. (k.13 akt). Następnie był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 stycznia 2013 r. został pozbawiony statusu bezrobotnego od dnia 14 stycznia 2013 r. na jego wniosek. Z.C. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [....] 2009 r. została zaliczona na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności. Niepełnosprawność istnieje od – nie da się ustalić. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 30.06.2009 r. Orzeczono, że wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w sprawie została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2013 r. nr [....] , utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [....] , w której odmówiono skarżącemu przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - babką Z.C.. Świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego uregulowane zostało w art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, który dodano do ustawy z dniem 1 stycznia 2013 r., na mocy art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548). W myśl art. 16a ust. 1 u.ś.r., specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W sprawie nie budzi wątpliwości, że opiekę nad Z.C. sprawuje jej wnuk M.G. , że miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 438,66 zł i nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.ś.r. - tj. kwoty 623 zł stanowiącej kryterium dochodowe przedmiotowego świadczenia. Poza sporem jest także to, że Z.C. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia 6 października 2009 r. została zaliczona na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności. Niepełnosprawność istnieje od – nie da się ustalić. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 30.06.2009 r. Orzeczono, że wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Natomiast spór budzi okoliczność, czy organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad babką. W ocenie Sądu, stanowisko organów I i II instancji co do braku podstaw do przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego w konfrontacji z analizą zebranego materiału dowodowego, uznać należy za prawidłowe. Sąd w pełni podziela stanowisko, że specjalny zasiłek opiekuńczy przyznawany jest osobom, które oprócz spełnienia wymaganego kryterium dochodowego - tj. 623 zł na osobę w rodzinie (w przedmiotowym przypadku jest to kwota 0 zł na osobę - karta nr 1), m.in. rezygnują z aktywności zawodowej, aby sprawować opiekę nad chorym członkiem rodziny, zatem w sprawie nie może być mowy o rezygnacji z aktywności zawodowej. Art. 16a ust. 1 u.ś.r. odnosi się do związku przyczynowo-skutkowego. To znaczy, iż musi nastąpić rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (skutek) w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności (przyczyna). Ustawodawca wyraźnie wskazuje, aby rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła "w związku z koniecznością sprawowania opieki". Z prawidłowych i bezspornych ustaleń stanu faktycznego wynika, że skarżący M.G. był zatrudniony w okresie od 1 czerwca 2010 r. do 31 maja 2011 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy art. 30 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ) dalej "K.p." (k.13 akt), który stanowi, że umowa o pracę rozwiązuje się z upływem czasu na który była zawarta. Następnie był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 stycznia 2013 r. został pozbawiony statusu bezrobotnego od dnia 14 stycznia 2013 r. na jego wniosek. Już w odwołaniu skarżący podniósł, że to, iż zrezygnował ze statusu osoby bezrobotnej w celu sprawowania opieki nad babką jest rezygnacją z zatrudnienia o jakiej mowa w art. 16a ustawy. Ze względu na konieczność sprawowania opieki nad babką przestał być bowiem gotowy do podjęcia zatrudnienia, a więc przestał spełniać przesłanki osoby bezrobotnej. Argumentacja ta nie mogła przynieść zamierzonego skutku. Mając, bowiem na uwadze treść przywołanych powyżej przepisów, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazał, iż skarżący był zatrudniony do 31 maja 2011 r. a następnie do 13 stycznia 2013 r. był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy. W związku z faktem, iż po rezygnacji z zatrudnienia był zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy trafnie organ I instancji wskazał, że nie można uznać, że rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną babką Z.C. Organ II instancji, szerzej uzasadnił twierdzenie o niespełnieniu przesłanki z art. 16a ust. 1 u.ś.r. wskazując, że literalna wykładnia art. 16a w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. prowadzi do wniosku, iż powołany przepis dotyczy rezygnacji z realnego, rzeczywistego zatrudnienia, nie obejmuje zaś rezygnacji z potencjalnego zatrudnienia, którą to możliwość ma osoba zarejestrowana w GUP jako bezrobotna, pozostająca w gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zatem wyrejestrowanie się na swój wniosek z GUP nie może być traktowane jako rezygnacja z zatrudnienia, bowiem stanowi co najwyżej rezygnację z potencjalnego zatrudnienia. Zatem mając na uwadze wykładnię literalną i celowościową art. 16a u.ś.r., przesłanka "rezygnacji z zatrudnienia" wymaga istnienia uprzedniej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ponadto jak już wskazano Z.C. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2009 r. została zaliczona trwale do znacznego stopnia niepełnosprawności. Już zatem samo porównanie daty orzeczenia o niepełnosprawności Z.C. z datą 31 maja 2011 r. w której nastąpiło rozwiązanie ostatniej umowy o pracę skarżącego wskazuje, że nie można uznać za zasadną argumentacji skarżącego, iż zrezygnował z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad babką Z.C. . Ponadto należy mieć na względzie, że zatrudnienie skarżącego na podstawie tej umowy ustało nie na skutek rezygnacji, a na skutek rozwiązania umowy o pracę z upływem czasu na który była zawarta, a więc nie na skutek oświadczenia woli każdej ze stron o wypowiedzeniu umowy o pracę lub o rozwiązaniu jej bez wypowiedzenia. Nie sposób również podzielić argumentacji skarżącego, że literalna wykładnia art. 16a ustawy prowadzi do patologii - wystarczy 1 dzień pracować, wykonywać zlecenie czy dzieło, rozwiązać umowę i spełniać tym samym przesłanki osoby uprawnionej do świadczenia opiekuńczego, że przepis powinien być interpretowany szerzej. Trafnie, bowiem organ odwoławczy zwrócił uwagę, że o ile w uprzednim stanie prawnym istniały podstawy do przyznania świadczenia osobie, która nie pracowała (bez względu na to czy miała status osoby bezrobotnej czy nie), to w obecnym stanie prawnym ustawodawca wyraźnie wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co zakłada bezsprzecznie uprzednie zatrudnienie. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w celu regulacji art. 16a u.ś.r., którym jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną, zatem funkcją i intencją tego zasiłku jest zastąpienie dochodu, wynikającego ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Ponadto przywołana przez skarżącego argumentacja sprowadza się do tego, że nie do pogodzenia z założeniem o racjonalności ustawodawcy byłoby wymaganie do osoby, która podejmuje starania o uzyskanie świadczenia związanego ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, aby podjęła pracę, żeby następnie z niej rezygnować w celu spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w art. 16a ust. 1 u.ś.r. Zdaniem Sądu, zakładana racjonalność ustawodawcy nakazuje w każdej sprawie badanie spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w art. 16a ust. 1 u.ś.r. w odniesieniu do indywidualnych okoliczności stanu faktycznego, Niewątpliwie, zatem okoliczność podjęcia krótkotrwałego zatrudnienia wyłącznie w celu uzyskania przedmiotowego świadczenia podlegałaby wyjaśnianiu przez organy prowadzące postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem o przyznanie świadczenia. Nie mogła również przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że pierwszy wniosek złożył w organie I instancji w dniu 31 grudnia 2012 r. a więc pod rządami nieobowiązujących już przepisów oraz, że pracownicy tego organu prosili go o wycofanie wniosku i złożenie nowego, tak aby mógł być rozpatrzony zgodnie z nowoobowiązującymi przepisami, a zatem decyzje organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady zaufania do organów administracji (wycofanie pierwszego wniosku). Przy rozstrzyganiu sprawy organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w tym w szczególności do respektowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 K.p.a., co nakazuje organom podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei przepisem gwarantującym realizację obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej jest art. 77 § 1 K.p.a., który obliguje organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 80 K.p.a., który zobowiązuje organ do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, następuje w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.), co związane jest z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Zdaniem Sądu, nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organu naruszenie praworządności lub interesów osób uprawnia do skorzystania z instytucji skargi przewidzianej w art. 227 K.p.a, nie stanowiąc jednocześnie ani podstawy ani przesłanki przyznania świadczenia. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego decyzje organów I i II instancji zostały wydane z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Organy nie naruszyły przepisów ani tych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.