III SA/Kr 957/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874) nałożył na Z. F. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A" karę pieniężną w wysokości 14 500 zł. Jako przepis naruszony wskazał: 1. art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 1.1 załącznika do ustawy- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji –kara pieniężna 8000 zł., 2. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r, nr 235, poz. 1701) w związku z Lp. 1.8.3. załącznika do ustawy - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. – kara pieniężna 500 zł., 3. art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 4.1. załącznika do ustawy- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – kara pieniężna 3000 zł., 4. art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/ 85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.) zmieniony art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz. Urz. UE Nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), w związku z Lp. 11.1 a załącznika do ustawy - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf – kara pieniężna 3000 zł. Ad. 1. W przedmiocie wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 12 marca 2008 r. o godz. 18:00 w miejscowości J. na ul. [...] - ciąg drogi krajowej nr [...] - zatrzymano kierującego samochodem m-ki Kamaz nr rej. [...]. Kierującym był P. Ś. W chwili kontroli pojazdem przewożona była kostka brukowa w ilości około 3 t. Kontrolowany wyjaśnił, że kostkę przewozi z miejsca zrywki z chodnika dla pieszych drogi krajowej nr [...] do miejsca jej składowania oraz, że jest zatrudniony w charakterze kierowcy w Przedsiębiorstwie Handlowo Usługowym "A" Z. F. Pomimo wezwania do okazania wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego lub zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne oraz karty opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, a także zaświadczenia wydanego przez pracodawcę o zatrudnieniu w charakterze kierowcy oraz spełnieniu wszystkich wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym, kierujący takich dokumentów nie okazał oświadczając, że ich nie posiada. Przedsiębiorca wyjaśnił, że P. Ś. w czasie kontroli zatrudniony był w firmie na podstawie umowy o dzieło. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tj. Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Kierowca wykonywał usługę na podstawie cywilno- prawnej umowy o dzieło. W związku z tym, że nie był spełniony jeden z warunków określony w art. 4 pkt. 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym charakteryzujący niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, wykonywany w dniu kontroli przewóz zakwalifikowano jako wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji. Ustalono w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego oraz w Ministerstwie Transportu, że skarżący na dzień kontroli nie posiadał licencji, co stanowi naruszenie przepisu. Ad. 2. W przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – organ wskazał, że podczas kontroli, pomimo wezwania do okazania przez kierującego zaświadczenia wydanego przez pracodawcę o zatrudnieniu w charakterze kierowcy oraz spełnieniu wszystkich wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym, kierujący takich dokumentów nie okazał oświadczając, że ich nie posiada, albowiem nie został w nie wyposażony przez pracodawcę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowcy o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Ad. 3. W przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – organ wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. W czasie kontroli w pojeździe brak było aktualnej winiety samoprzylepnej, a kierowca nie posiadał odcinka kontrolnego. Zgodnie z art. 42 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem: przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; pojazdów transportu kombinowanego; pojazdów realizujących komunikację miejską; zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. Żadne z wyłączeń nie można przyporządkować wykonywanemu w dniu 12.03.2008 r. przejazdowi po drodze krajowej. Ad. 4. W przedmiocie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf – organ wskazał, że w czasie kontroli stwierdzono, że w pojeździe brak było zainstalowanego tachografu. Zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 38217 85 z dnia 20 grudnia 1985r. zmienionym art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98: 1. Urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/ 2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełnić ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. 2. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania mniejszego rozporządzenia. 3. Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przy wykonywaniu transportu drogowego w kontrolowanym pojeździe istniał obowiązek instalacji tachografu, a dla kierowcy obowiązek rejestracji czasu pracy kierowcy za pomocą urządzenia rejestrującego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 4, art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zarzucił, że nie jest zobowiązany od posiadania licencji, ponieważ wykonywał przewozy drogowe wyłącznie pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu robót budowlanych i tylko na potrzeby własne. Przewóz kostki brukowej odbywał się w obrębie terenu budowy. Skarżący realizował usługi budowlane w ramach umowy zawartej z firmą B Sp. z o.o. Przewóz kostki brukowej miał charakter pomocniczy i incydentalny w stosunku do głównej działalności skarżącego i nie stanowił przewozu drogowego w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Incydentalne wykonywanie transportu w obrębie terenu budowy, bez względu na czym polega określona inwestycja, nie może być utożsamiane z wykonywaniem transportu drogowego. Wskazuje na to definicja legalna terenu budowy zawarta w art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane. Pojazd poruszał się w przestrzeni w której prowadzone były roboty budowlane. Pojazd w dniu kontroli prowadzony był przez P. Ś. którego łączył ze skarżącym stosunek pracy i dlatego musi on zostać uznany za pracownika bez względu na nazwę umowy z nim zawartej z uwagi na treść art. 22 kodeksu pracy. Zawarta z P. Ś. umowa nosiła wszystkie cechy stosunku pracy bowiem wykonywał on prace określonego rodzaju (rozbiórka kostki brukowej i jej przewóz w obrębie placu budowy), pod kierownictwem osoby reprezentującej pracodawcę, w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę. Niedopuszczalne jest zatem poprzestanie wyłącznie na wykładni literalnej art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym i ustalenie, iż P. Ś. wykonywał czynności na podstawie umowy o dzieło z uwagi na "uboczny" charakter przewozu kostki brukowej w obrębie terenu budowy. Nie można zgodzić się z zarzutem konieczności posiadania przez kierowcę dokumentów wymaganych w przypadku poruszania się po drogach publicznych, bowiem kierowca poruszał się wyłącznie w obrębie terenu budowy w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Skarżący wskazał, iż zarzut polegający na wykonywaniu transportu drogowego bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach publicznych jest pozbawiony uzasadnienia, ponieważ pojazd poruszał się wyłącznie w obrębie terenu budowy w rozumieniu ustawy prawo budowlane. W tym stanie rzeczy opłaty za przejazd po drogach krajowych nie są wymagane. Opłata zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym nie musi zostać uiszczona w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. Zarzut wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf jest nieuprawniony. Nie jest zasadne uznanie, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym bowiem pojazd poruszał się wyłącznie w obrębie terenu budowy w rozumieniu art. art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane. Tego rodzaju świadczenie nie może zostać uznane za wykonywanie przewozu drogowego. Skarżący przedłożył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 18.03.2008 r. z którego wynika, iż pojazd nie musiał być wyposażony w tachograf z uwagi na fakt, iż był zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 31.12.1984r. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 14 sierpnia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ad. 1. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w przedmiocie naruszenia- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji- stwierdził, że na podstawie art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, z pasażerami lub bez (załadowanego lub ładunku), przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. O przewozie na potrzeby własne można mówić jedynie wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1. pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, 2. przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, 3. w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego, rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, 4. przewóz nie jest wykonywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Pierwszy z warunków nie został spełniony przez kierowcę P. Ś., ponieważ podczas kontroli drogowej nie był on związany stosunkiem pracy ze stroną - wiązała go jedynie umowa o dzieło. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VI SA/Wa 981/06 z dnia 20 lipca 2006 r. organ odwoławczy stwierdził, że zatrudnienie kierowcy na podstawie umowy o dzieło, a więc umowy cywilnoprawnej, nie pozwala na przyjęcie, iż jest on pracownikiem przedsiębiorcy, a przewóz stanowi przewóz na potrzeby własne. Sentencja powyższego wyroku nie pozostawia wątpliwości w kwestii interpretacji art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, "Skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy". Fakt, iż pojazd poruszał się w obrębie budowy podnoszony w odwołaniu, nie może być traktowany jako okoliczność wyłączająca z obowiązku posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Wynika to z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych, 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3) z tym, że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Żadnego z tych wyłączeń nie można przyporządkować do transportu wykonywanego w dniu kontroli. Dlatego przejazd drogowy wykonany w dniu kontroli uznać należy za krajowy transport drogowy, z wszystkimi tego konsekwencjami - chodzi tu o karę za brak odpowiedniej licencji. Ad. 2. W odniesieniu do naruszenia - wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, organ odwoławczy stwierdził, iż kierowca P. Ś. w dniu kontroli miał obowiązek okazać zaświadczenie poświadczające spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Wynika to z art. 5 ust. 1 obowiązującej od dnia 3 stycznia 2007 r. ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. Ad. 3. Odnosząc się do naruszenia -wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych – organ odwoławczy stwierdził, iż kierowca nie okazując karty opłaty dokonał naruszenia pkt. 4.1., załącznika do ustawy, który stanowi, iż: wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych - stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Skarżący powołując się na przepisy prawa budowlanego utrzymuje, iż pojazd w dniu kontroli poruszał się w obrębie budowy, co stanowi okoliczność wyłączającą z obowiązku wykupienia winiety. Organ odwoławczy wskazał, że art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Obowiązek ten nie dotyczy jedynie: 1. przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; 2. pojazdów transportu kombinowanego; 3. pojazdów realizujących komunikację miejską; 4. zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne - co nie dotyczy przedmiotowego przejazdu. Ad. 4 Odnosząc się do naruszenia - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące (tachograf) – organ odwoławczy wskazał, że jako okoliczność wyłączającą z powyższego obowiązku skarżący powołał fakt, iż pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy przed 31.12.1984 roku. Przepis, na który powołuje się strona - § 11 ust. 1 pkt. 15 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, który stanowi, że pojazd samochodowy powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy oraz postoju (tachograf); dotyczy to: a) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej 9 t i powyżej, zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1984 r., b) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, wyprodukowanego po dniu 31 grudnia 1999 r., z wyjątkiem autobusu używanego w komunikacji miejskiej oraz pojazdu Sił Zbrojnych -utracił moc 13.03.2003 r. wraz z wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia, ponieważ nie obowiązywał w dniu kontroli. Z. F. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisu art. art. 4 pkt 4) lit a ustawy o transporcie drogowym; 2. obrazę przepisu art. 3 u.t.d.; Skarżący podtrzymał dotychczasowe twierdzenia a nadto wskazał, że nie wykonywał transportu drogowego z uwagi na to, że: pojazd był kierowany przez osobę zatrudnioną przez przedsiębiorcę; pojazd poruszał się w granicach terenu budowy; przewóz miał charakter incydentalny, pomocniczy i był transportem realizowanym na potrzeby własne przedsiębiorcy. Organy wskazały, że warunki realizacji transportu drogowego na potrzeby własne określone w art. 4 pkt 4 u.t.d. nie zostały przez skarżącego spełnione z uwagi na formalną podstawę zatrudnienia kierowcy i ustaleniu. że nie był on pracownikiem w rozumieniu art. 2 kodeksu pracy. Skarżący mając świadomość ugruntowanej linii orzeczniczej podniósł jednak, że zarówno stanowisko organów obu instancji, jak i stanowisko orzecznictwa nie uwzględnia wykładni funkcjonalnej której zasadą jest uwzględnienie celów społeczno - gospodarczych regulacji oraz faktyczne jej przeznaczenie. Z tego punktu widzenia bezspornym jest, że przesłanka zawarta w art. 4 pkt 4 lit a) u.t.d. oznacza istnienie związku prawnego między przedsiębiorcą a kierowcą takiego rodzaju, który narzuca realizację usługi wykonywanej przez kierowcę wyłącznie na rzecz przedsiębiorcy. Analizy organów obu instancji pomijają także drugi z elementów przesłanki zawartej w art. 4 pkt 4 lit a) u.t.d. W przepisie tym wymieniono samego przedsiębiorcę. Należy zatem uznać, że w przypadku skarżącego pojazd mógł prowadzić osobiście Z. F. Dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy należy rozważyć sytuację przedsiębiorcy będącego osobą korporacyjną o przymiocie osobowości prawnej (na przykład wieloosobowej spółki prawa handlowego) i przeniesienie tej sytuacji na ustrój skarżącego. Oczywistym jest, że prowadzenie pojazdu przez przedsiębiorcę korporacyjnego byłoby niemożliwe. Konieczne jest zatem ustalenie podstawy prawnej dla takiego prowadzenia pojazdu, które może być uznane za prowadzenie go przez przedsiębiorcę. W sytuacji korporacyjnej osoby prawnej prowadzenie pojazdu przez przedsiębiorcę musi być związane z zawarciem umowy cywilno-prawnej. Należy dalej rozważyć czy odmówienie prawa do zawarcia takiej umowy przez skarżącego tylko dlatego, że prowadzi działalność gospodarczą w obranej przez siebie formie, nie jest objawem nierównego traktowania podmiotów a tym samym czy nie pozostaje w sprzeczności z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Zawarcie umowy cywilnoprawnej przez przedsiębiorcę w opisanych okolicznościach może być bowiem kwalifikowane jako wykonywanie przewozu przez samego przedsiębiorcę z posłużeniem się inną osobą. Organy obu instancji pominęły fakt, że odcinek drogi nr [...], na którym dokonano kontroli był okresowo wyłączany z ruchu z uwagi na trwające na nim roboty budowlane. Przejazd pojazdu odbywał się w momencie wyłączenia z ruchu. Pojazd znajdował się na terenie budowy nie zaś na drodze publicznej nawet gdyby przyjąć, że tuż po przejeździe pojazdu droga zostałaby lub faktycznie została udostępniona innym użytkownikom dróg. W kontekście tej okoliczności w świetle definicji drogi zawartej w art. 4 pkt 2) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych należy uznać, że przewóz będący przedmiotem kontroli miał miejsce poza drogą publiczną. Art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ten przepis stanowi podstawę prawną decyzji obu instancji. Art. 3 u.t.d stanowi jednakże, że przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Przewozu wykonywanego przez skarżącego nie można uznać za przewóz podlegający przepisom u.t.d. a zwłaszcza podlegający obowiązkowi licencyjnemu. W szczególności: 1. transport był realizowany incydentalnie; 2. przewóz podyktowany był względami technologicznymi konkretnej usługi realizowanej przez skarżącego na rzecz generalnego wykonawcy, 3. przewóz był realizowany na potrzeby skarżącego; 4. przewóz był realizowany przez przedsiębiorcę z pomocą sui generis zastępcy; 5. przewóz odbywał się poza drogą publiczną. W skardze wniósł o dopuszczenie dowodu z: 1. Pisma B Sp. z o.o. z dnia 8 lipca 2008 r. na okoliczność prowadzenia remontu drogi krajowej nr [...] na odcinku, w którym przeprowadzono kontrolę; 2. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego na okoliczność przedmiotu działalności gospodarczej w szczególności na okoliczność nieprowadzenia działalności w zakresie transportu. 3. zeznań świadka – P. Ś. - na okoliczność wyłączenia drogi krajowej nr [...] w odcinku wykonywania przewozu z ruchu, wykonywania przewozów wyłącznie na potrzeby skarżącego przy czym potrzeby te wynikały z wymagań technologicznych; 4. zeznań świadka – R. W. - na okoliczność wyłączenia drogi krajowej nr [...] w odcinku wykonywania przewozu z ruchu, wykonywania przewozów wyłącznie na potrzeby skarżącego, które wynikały z wymagań technologicznych; 5. zeznań świadka – Ł. P. - na okoliczność stosunku prawnego łączącego skarżącego z generalnym wykonawcą, prowadzenia na odcinku drogi [...] robót budowlanych, wyłączenia drogi krajowej nr [...] w odcinku wykonywania przewozu z ruchu, wykonywania przewozów wyłącznie na potrzeby skarżącego które wynikały z wymagań technologicznych; 6. zeznań skarżącego – Z. F. - na okoliczność stosunku prawnego łączącego skarżącego z generalnym wykonawcą, prowadzenia na odcinku drogi [...] robót budowlanych, wyłączenia drogi krajowej nr [...] w odcinku wykonywania przewozu z ruchu, wykonywania przewozów wyłącznie na potrzeby skarżącego które wynikały z wymagań technologicznych, niewykonywania transportu na rzecz innych podmiotów lub w celach zarobkowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto podniósł, że niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym są twierdzenia skarżącego, że w dniu kontroli odcinek drogi krajowej nr [...], na którym przeprowadzono kontrolę, był całkowicie wyłączony z ruchu i z tego względu przejazd odbywał się po terenie budowy, jak również, że świadczenie usług transportowych na rzecz wykonawcy remontu drogi - sp. z o.o. B zwalniało go z obowiązku spełnienia wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym albo powodowało, że przewóz nabierał charakteru przewozu na potrzeby własne. Z przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania pisma kierownika budowy z ramienia firmy B nr [...] z dnia 8.07.2008r. wynika, ze roboty na drodze krajowej nr [...] polegały na odnowie nawierzchni wybranych odcinków na trasie O. – S. B. Nie wynika z niego, że cały ten odcinek był wyłączony z ruchu pojazdów. Skoro więc remontowane były wybrane odcinki, to terenem budowy była tylko przestrzeń remontowanego odcinka drogi oraz ewentualnie przestrzeń zajmowana przez urządzenia zaplecza budowy (zgodnie z art. 3 pkt. 10 ustawy Prawo budowlane), natomiast dostępne dla ogółu użytkowników fragmenty drogi leżące pomiędzy odcinkami remontowanymi pozostawały drogą publiczną ze wszystkimi tego konsekwencjami. Funkcjonariusze Policji przeprowadzający kontrolę nie stwierdzili w miejscu kontroli, tj. na ul. [...] w J., leżącej w ciągu drogi nr [...], jakiegokolwiek ograniczenia ruchu. Ruch odbywał się całą szerokością drogi w obu kierunkach, a w bezpośrednim rejonie kontroli nie było oznakowania o zwężeniu lub wyłączeniu tego odcinka drogi z ruchu. Jak wynika z protokołu kontroli, zeznań kierowcy – P. Ś. oraz Z. F., skarżący realizował, jako podwykonawca spółki B, zadanie polegające na usuwaniu kostki brukowej i wywożeniu jej z miejscowości Naprawa do miejscowości B. Transport wykonywał należącym do niego samochodem, na którym w czasie kontroli znajdował się ładunek o wadze ok. 3 ton. Kierujący tym pojazdem P. Ś. był zatrudniony na podstawie umowy z dnia 5.03.2008r. o dzieło, które opisano, jako "rozbiórkę kostki brukowej i płyt wraz z odwiezieniem na odkład". Z powyższego wynika, że część usługi wykonywanej na rzecz spółki B przez skarżącego miała polegać na przewozach drogowych. Do podjęcia przewozów drogowych konieczne jest spełnienie warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym, w szczególności posiadanie licencji, a jeśli mają one charakter pomocniczy w stosunku do wykonywanej działalności gospodarczej- zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Z. F. nie posiadał żadnego z tych dokumentów, a ponadto realizację transportu powierzył osobie nie będącej jego pracownikiem w rozumieniu prawa pracy, co dyskwalifikuje przewóz jako wykonywany na potrzeby własne. Nie będąc wyłączonym spod działania ustawy o transporcie drogowym skarżący wykonywał więc transport drogowy, którego legalność uzależniona jest od posiadania licencji. Umowa podwykonawstwa, której skarżący nie przedłożył, wywiera skutki wyłącznie w sferze cywilnoprawnej, rodząc odpowiedzialność wobec generalnego wykonawcy robót, oraz ewentualnie - w zależności od sformułowania umowy głównej -także wobec zlecającego roboty, za ostateczny rezultat, jakim jest określony przedmiot umowy. Umowę tę skarżący realizował jako odrębny podmiot gospodarczy, zobowiązany do prowadzenia swojej działalności gospodarczej zgodnie z wymogami prawa. Obowiązki w tym zakresie mają charakter administracyjny i za ich dopełnienie przedsiębiorca odpowiada niezależnie i bez związku z zobowiązaniami cywilnoprawnymi wobec osób trzecich. W świetle powyższych okoliczności zasadne było przyjęcie, że skarżący dopuścił się naruszeń polegających na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji, bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej, pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf. Odnośnie nie wystawienia kierowcy zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych ustawą Komendant Wojewódzki Policji wskazał ponadto, iż kierowcy wykonujący transport drogowy, którzy nie uzyskali wpisu do prawa jazdy o odbyciu szkolenia okresowego wymaganego przez art. 39a ust. 1 pkt. 6 ustawy o transporcie drogowym znowelizowanego ustawą z dnia 17.11.2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, są obowiązani mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymogów określonych ustawą, w szczególności potwierdzającego posiadanie ważnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych - stosownie do art. 5 ustawy z dnia 17.11.2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (...). W przepisie tym jest mowa o zatrudnieniu, które jest pojęciem szerszym niż stosunek pracy i obejmuje także kierowców zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych. Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego wynika, że Przedsiębiorstwo Usługowo- Handlowe "A" – Z. F. zawarło z P. Ś. w dniu 5.03.2008r. umowę o dzieło, które opisano, jako "rozbiórkę kostki brukowej i płyt wraz z odwiezieniem na odkład", za wynagrodzeniem w kwocie 2000 zł, a termin ukończenia dzieła ustalono na dzień 9.04.2008 r. W dniu 10.04.2008 r. Przedsiębiorstwo Usługowo- Handlowe "A" – Z. F. zawarło z P. Ś. umowę o pracę na czas określony do dnia 31.12.2008 r. – określając rodzaj umówionej pracy "robotnik drogowy-kierowca", miejsce wykonywania pracy-teren kraju, w pełnym wymiarze pracy za wynagrodzeniem 1200 zł. Z zaświadczenia Urzędu Miejskiego o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28.12.2007 r. wynika, że skarżący wykonuje działalność gospodarczą w zakresie m.in.: wykonywanie robót ogólnobudowlanych w zakresie obiektów mostowych, rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, roboty ziemne, budowa dróg kołowych i szynowych, roboty związane z fundamentowaniem. Ponadto z dołączonego przez skarżącego do odwołania pisma kierownika budowy z firmy B nr [...] z dnia 8.07.2008r. wynika, ze roboty na drodze krajowej nr [...] polegały na odnowie nawierzchni wybranych odcinków na trasie O. – S. B. w okresie od 18.02.2008 r. do dnia 30.06.2008 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zawiera definicje ustawowe pojęć w niej stosowanych. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy: użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; 4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; Ad. 1. Powyższa regulacja wskazuje, że trafnie organy przyjęły w przedmiocie wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, że zgodnie z art. 2 ustawy Kodeks Pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o prace, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Kontrolowany kierowca wykonywał usługę na podstawie umowy o dzieło, która należy do kategorii umów cywilno-prawnych. W związku z tym, nie był spełniony jeden z warunków określony w art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym charakteryzujący niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne. W chwili kontroli, pojazdem po drodze krajowej nr [...] przewożona była kostka brukowa. Dlatego zasadnie wykonywany w dniu kontroli przewóz zakwalifikowano jako wykonywanie transportu drogowego. Trafnie organ odwoławczy w powyższym zakresie powołał się stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. VI SA/Wa 981/06. W szczególności sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zawarte we wskazanym orzeczeniu stwierdzenie, że "precyzyjne określenie warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie przewóz na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, iż również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte ,wydzierżawione czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków, jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne." Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji. Z dokonanych przez organy ustaleń w szczególności w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego oraz w Ministerstwie Transportu wynika, że skarżący na dzień kontroli nie posiadał licencji, co stanowi naruszenie przepisu i zobowiązuje organ kontrolny do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z treścią L.p. 1. 1.1 załącznika do ustawy. Nie był trafny zarzut skarżącego, że przewozy na potrzeby własne mogą być wykonywane przez przedsiębiorcę a zawarcie umowy cywilnoprawnej może być kwalifikowane jako wykonywanie przewozu przez samego przedsiębiorcę z posłużeniem się inną osobą. Jest to interpretacja nie wynikająca z regulacji prawnej, natomiast ustawa o transporcie drogowym jednoznacznie uzależnia uznanie przewozu jako wykonywanego na potrzeby własne od tego aby był wykonywany przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Należy zauważyć, że jak wskazano powyżej, z akt postępowania administracyjnego wynika, że Przedsiębiorstwo Usługowo- Handlowe "A"- Z. F. zawarło z P. Ś. w dniu 5.03.2008r. umowę o dzieło, które opisano, jako "rozbiórkę kostki brukowej i płyt wraz z odwiezieniem na odkład", za wynagrodzeniem w kwocie 2000 zł., a termin ukończenia dzieła ustalono na dzień 9.04.2008 r. Z powyższego wynika, że część usługi wykonywanej na rzecz spółki B przez skarżącego miała polegać na przewozach drogowych rzeczy przez P. Ś., nie prowadzonych przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Ponadto skarżący dopiero w dniu 10.04.2008 r. zawarł z P. Ś. umowę o pracę na czas określony do dnia 31.12.2008 r. – określając rodzaj umówionej pracy "robotnik drogowy-kierowca", miejsce wykonywania pracy-teren kraju, w pełnym wymiarze pracy za wynagrodzeniem 1200 zł. Ad. 2. W przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – trafnie organy przyjęły, że podczas kontroli, pomimo wezwania do okazania przez kierującego zaświadczenia wydanego przez pracodawcę o zatrudnieniu w charakterze kierowcy oraz spełnieniu wszystkich wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym kierujący takich dokumentów nie okazał oświadczając, że ich nie posiada, albowiem nie został w nie wyposażony przez pracodawcę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowcy o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Dlatego też zasadnie organ nałożył na skarżącego karę pieniężną zgodnie z treścią L.p. 1.8.3 załącznika do ustawy. Ad. 3. W przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – trafnie organy przyjęły, że zgodnie z art. 87 ust. 1, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. W czasie kontroli w pojeździe brak było aktualnej winiety samoprzylepnej, która winna była być umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, a także nie posiadał odcinka kontrolnego, co zostało również potwierdzone przez kierującego podczas przesłuchania w charakterze świadka. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem: przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; pojazdów transportu kombinowanego; pojazdów realizujących komunikację miejską; zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. Żadnego z wyłączeń nie można przyporządkować wykonywanemu w dniu 12.03.2008 r. przejazdowi po drodze krajowej. Zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd do drogach krajowych, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty: odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 (winieta samoprzylepna winna być umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu). Ponadto zgodnie z Lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. Dlatego też zasadnie organ nałożył karę pieniężną za powyższe naruszenie ustawy. Ad.4. W przedmiocie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf – trafnie organy przyjęły, że w kontrolowanym pojeździe brak było zainstalowanego tachografu. Zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 38217 85 z dnia 20 grudnia 1985r. zmienionym art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98: 1. Urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/ 2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełnić ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. 2. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania mniejszego rozporządzenia. 3. Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W przedmiotowej sprawie tj. przy wykonywaniu transportu drogowego w kontrolowanym pojeździe istniał obowiązek instalacji tachografu, a dla kierowcy obowiązek rejestracji czasu pracy kierowcy za pomocą urządzenia rejestrującego. Dlatego też zasadnie organ nałożył karę pieniężną zgodnie z treścią L.p. 11.1a załącznika do ustawy. Nie mogły przynieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącego, że w dniu kontroli odcinek drogi krajowej nr [...], na którym przeprowadzono kontrolę, był całkowicie wyłączony z ruchu i z tego względu przejazd odbywał się po terenie budowy, jak również, że świadczenie usług transportowych na rzecz wykonawcy remontu drogi - sp. z o.o. B zwalniało go z obowiązku spełnienia wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym albo powodowało, że przewóz nabierał charakteru przewozu na potrzeby własne. Z przedłożonego przez skarżącego pisma kierownika budowy z firmy B nr [...] z dnia 8.07.2008r. wynika, ze roboty na drodze krajowej nr [...] polegały na odnowie nawierzchni wybranych odcinków na trasie O. – S. B. Nie wynika z niego, że cały ten odcinek był wyłączony z ruchu pojazdów. Skoro więc remontowane były wybrane odcinki, to terenem budowy mogła być tylko przestrzeń remontowanego odcinka drogi oraz ewentualnie przestrzeń zajmowana przez urządzenia zaplecza budowy (zgodnie z art. 3 pkt. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane- Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), natomiast dostępne dla ogółu użytkowników fragmenty drogi leżące pomiędzy odcinkami remontowanymi pozostawały drogą publiczną ze wszystkimi tego konsekwencjami. Nie jest też trafny zarzut, że w świetle definicji drogi zawartej w art. 4 pkt 2) ustawy o drogach publicznych należy uznać, że przewóz będący przedmiotem kontroli miał miejsce poza drogą publiczną. Zgodnie, bowiem z treścią art.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007r., nr 19, poz.115 ze zm.), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W przepisie tym została podana ustawowa definicja drogi publicznej. Jej podstawowym elementem jest "droga", która zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniem oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego i zlokalizowaną w pasie drogowym. Z dokonanych przez organy ustaleń wynikało, że w miejscowości J. na ul. [...] - ciąg drogi krajowej nr [...] - zatrzymano kierującego samochodem m-ki Kamaz nr rej. [...] – P. Ś. W chwili kontroli pojazdem przewożona była kostka brukowa. Kontrolowany wyjaśnił, że kostkę przewozi z miejsca zrywki z chodnika dla pieszych drogi krajowej nr [...] do miejsca jej składowania. Należy zauważyć, że droga publiczna w rozumieniu powyżej przedstawionej definicji ustawowej nie traci takiego charakteru jeżeli jest to teren budowy w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane na którym prowadzone są roboty budowlane przez co należy rozumieć, budowę a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane). Zasadnie, więc Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że funkcjonariusze Policji przeprowadzający kontrolę nie stwierdzili w miejscu kontroli, tj. na ul. [...] w J., leżącej w ciągu drogi nr [...], jakiegokolwiek ograniczenia ruchu. Ruch odbywał się całą szerokością drogi w obu kierunkach, a w bezpośrednim rejonie kontroli nie było oznakowania o zwężeniu lub wyłączeniu tego odcinka drogi z ruchu. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 3 ustawy o transporcie drogowym co zarzucał skarżący. Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów: 1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób; 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy; 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. 2. Do przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych, 2) w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, 3) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, 4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej - stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Żadna z przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie nie odnosiła się zdarzenia objętego niniejszą sprawą. W szczególności nie były tymi przesłankami wskazane w skardze takie okoliczności jak to, że: transport był realizowany incydentalnie; przewóz podyktowany był względami technologicznymi konkretne realizowanej przez skarżącego na rzecz generalnego wykonawcy, przewóz był realizowany na potrzeby skarżącego; przewóz był realizowany przez przedsiębiorcę z pomocą sui generis zastępcy; przewóz odbywał się w czasie jego wykonywania poza drogą publiczną. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący wykonując przedmiotowy przejazd nie był przedsiębiorcą będącym "osobą korporacyjną o przymiocie osobowości prawnej"- co podnosił w skardze. Dlatego zarzut, że "przewóz był realizowany przez przedsiębiorcę z pomocą sui generis zastępcy", jest oczywiście nietrafny. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.